II SA/Bk 235/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu E. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. Z. wykonane na zasadzie prawa pomocy. Zaskarżonym postanowieniem P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...].01.205 r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Ł., nakładającą na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 6000 złotych z powodu uchylania się J. Z. od wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, określonego w tytule wykonawczym z dnia [...].03.2012 r. Nr [...], polegającego na dokonaniu rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty na działce nr geodezyjny [...] przy ulicy S. [...] w Ł. Postanowienie to organ podjął w następującym stanie faktycznym: Ostateczną decyzją z dnia [...].01.2010 r. nr [...]. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Ł. nakazał Panu J. Z. rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ulicy S. [...] w Ł. Ponieważ Pan J. Z. nie wykonał nałożonego obowiązku organ I instancji wystosował upomnienie, a ponieważ nie przyniosło ono skutku, wystawił tytuł wykonawczy, w oparciu o który wszczęto postępowanie egzekucyjne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Ł. postanowieniem z dnia [...].01.2015 r. nr [...] nałożył na Pana J. Z. grzywnę w wysokości 6000 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Zażalenia wniesionego od tego postanowienia organ odwoławczy nie uwzględnił, wydając rozstrzygnięcie o treści wskazanej na wstępie. W ocenie organu, wobec uchylania się przez Pana J. Z. od wykonania nałożonego na niego obowiązku, zaistniała konieczność nałożenia na niego grzywny w celu przymuszenia do jego wykonania. Wysokość grzywny nałożonego na zobowiązanego została ustalona prawidłowo. Ma ona zapewnić wykonanie obowiązku i jednocześnie nie stanowić nadmiernej uciążliwości dla zobowiązanego i taki charakter w ocenie organu odwoławczego spełnia mimo, iż organ I instancji w sposób wystarczający wysokości nałożonej grzywny nie uzasadnił. W skardze na powyższe postanowienie skarżący w istocie kwestionował zasadność nałożonego na niego obowiązku rozebrania wiaty, jednocześnie wskazał, że nałożona grzywna jest niewspółmierna do wartości wiaty określonej przez niego daszkiem oraz w stosunku do jego możliwości majątkowych. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Skarżący kwestionuje wysokość nałożonej grzywny, powołując się na dwie okoliczności: wartość obiektu, który ma być rozebrany i brak możliwości jej uiszczenia ze względu na wysokość pobieranej emerytury. Wysokość grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, a tego rodzaju egzekucja w sprawie jest prowadzona (rozbiórka wiaty) zgodnie z art. 121 paragraf 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie może przekraczać w stosunku do osób fizycznych nałożenia jednorazowo kwoty 10 tysięcy złotych. Określając wymiar grzywny organ winien mieć na uwadze skuteczność zastosowanego środka egzekucyjnego w wykonaniu nałożonego obowiązku. Stad też wysokość grzywny nie może być symboliczna, ale jednocześnie też nie może stanowić nadmiernej uciążliwości dla zobowiązanego. Skarżący powołuje się na niemożliwość zapłacenia zbyt wysokiej w jego ocenie grzywny w stosunku do jego możliwości majątkowych. Należy tu jednak wskazać, że skarżący w przypadku wykonania obowiązku, od którego się uchyla od dłuższego okresu, nie będzie zobowiązany do jej zapłacenia (art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Te okoliczności legły u podstaw oceny zasadności wysokości wymierzonej grzywny przez organ odwoławczy. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do uznania zarzutów podniesionych przez skarżącego co do wysokości nałożonej grzywny za zasadne. Z kolei zarzuty co do zasadności egzekwowanego obowiązku nie mogą być przedmiotem rozpoznania z uwagi na ostateczność decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek. Z tych więc względów na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o oddaleniu skargi.