II SA/Bk 238/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i odmowy zwrotu kosztów dojazdu oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. J. G. wystąpił do Wójta Gminy W. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej remontów drogi nr [...] w obrębie S., prowadzącej do posesji Wójta Gminy, w roku 2016 oraz w roku 2017, do chwili obecnej. Wnioskodawca sformułował następujące pytania określające zakres żądanej informacji publicznej: jakich użyto materiałów, w jakiej ilości i na jakim odcinku drogi? Wyjaśnił, że informacje są potrzebne do poprawy i usprawnienia działalności Gminy w zakresie napraw i remontów dróg oraz porównania zużycia materiałów do remontu różnych dróg na terenie Gminy. W jego ocenie, Wójt Gminy mimo próśb odmawia wykonania remontów, podczas gdy naprawa i remont dróg gminnych jest obowiązkowym zadaniem gminy, na które to działania ściąga się od najbiedniejszych osób zaległe podatki. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wójt Gminy wskazał wnioskodawcy, że analogiczny wniosek skierował on do Urzędu Gminy w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. Wniosek ten został rozpatrzony decyzją znak [...] Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2018 r. oraz decyzją znak [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2018 r. Decyzje te są ostateczne. W takim stanie faktycznym J. G. wywiódł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy W. Wyrokiem z dnia 27 września 2018 r. w sprawie II SAB/Bk 89/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku: zobowiązał Wójta Gminy W. do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, wniosku skarżącego J. G. z dnia [...] marca 2018 r. oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Zdaniem sądu w sprawie II SAB/Bk 89/18, w sprawie nie wystąpił stan powagi rzeczy osądzonej ze sprawą o sygnaturze II SA/Bk 291/18. Ostatnio wskazana sprawa toczyła się z wniosku z innej daty, w którym skarżący nie wskazał interesu publicznego, z uwagi na który występuje z żądaniem, podczas gdy we wniosku z dnia [...] marca 2018 r. taki interes publiczny sformułował, a organ nie ocenił jego zasadności. Sąd ocenił, że zażądana informacja jest informacją publiczną, nadto jest informacją przetworzoną, a więc taką, której udzielenie wymaga zebrania lub zsumowania informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Do jej uzyskania niezbędne jest sprawdzenie przez organ, czy wnioskodawca wskazał "szczególnie istotny interes publiczny". Zdaniem sądu w sprawie II SAB/Bk 89/18, postawione we wniosku z dnia [...] marca 2018 r. pytania wymagają zestawienia różnych dokumentów, zebrania danych, sformułowania na tej podstawie odpowiedzi na zadane pytania, co czyni z tej odpowiedzi informację przetworzoną. Wnioskodawca powinien wskazać szczególną istotność uzyskania informacji dla interesu publicznego i wskazanie tej szczególnej istotności organ powinien ocenić, jak też ustosunkować się do wniosku w przepisanej prawem formie. Brak podjęcia działań zmierzających do zgodnego z przepisami załatwienia wniosku spowodował, że sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), dalej: u.d.i.p. Po uprawomocnieniu się ww. wyroku, Wójt Gminy wezwał J. G. do uzupełnienia wniosku z dnia [...] marca 2018 r. przez wykazanie, jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem żądanej informacji przetworzonej. Zakreślił termin 7 dni. W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. wnioskodawca wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osobach pełniących funkcje publiczne. Ponadto wskazał, że prawo do informacji publicznej ma na celu umożliwienie obywatelowi realnego udziału w życiu publicznym, służy do sprawowania kontroli obywatelskiej nad funkcjonowaniem władzy publicznej i wydatkowaniem pieniędzy. Wyjaśnił, że na budżet gminy składają się wszyscy podatnicy zamieszkujący gminę. Droga gminna jest własnością gminy, jest drogą publiczną i mogą z niej korzystać wszyscy obywatele, w tym mieszkańcy gminy. Gospodarka środkami publicznymi jest jawna, co wynika wprost z mocy prawa. Jawność i przejrzystość finansów publicznych ma umożliwić każdemu obywatelowi zapoznanie się z wykonywaniem budżetu gminy. W ocenie wnioskodawcy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie zobowiązał Wójta Gminy do ustaleń, czy ma udostępnić czy też nie informację publiczną, ale zobowiązał do wykonania tej czynności. W dalszej części wyjaśnień wnioskodawca wskazał na swoją trudną sytuację materialną oraz wskazał, że gdyby nie odpowiedział na wezwanie, otrzymałby negatywną decyzję. Dlatego "celowo i bezpodstawnie (błędnie) wezwany przez Wójta Gminy W. musiał stawić się osobiście w Urzędzie", minimalizując koszty. Nie mógł odpowiedzieć listownie, ponieważ najbliższa poczta jest w W., około 100 m od Urzędu Gminy W., gdzie dodatkowo poza dojazdem poniósłby jeszcze koszty wysłanego listu poleconego z potwierdzeniem odbioru. Wyjaśnił także, że z B. nie ma żadnego bezpośredniego połączenia komunikacyjnego ani innego, dlatego musiał dojechać do Urzędu Gminy samochodem pożyczonym od rodziców, na co poniósł koszty rzędu 54 zł (w zaokrągleniu). Wniósł o zwrot tych kosztów. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Wójt Gminy W. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz odmówił przyznania zwrotu kosztów dojazdu. Organ pierwszej instancji zakwalifikował zawnioskowaną informację publiczną jako przetworzoną, powołując się w tym względzie na ocenę prawną sądu w sprawie II SAB/Bk 89/18 oraz na konieczność, dla udostępnienia informacji, przejrzenia wykazu realizowanych inwestycji i remontów w latach 2016-2018, projektów budowlanych, faktur zakupu materiałów, faktur wykonanych robót, kosztorysów powykonawczych, a więc dodatkowego zaangażowania pracowników, co wiąże się z utrudnieniem w funkcjonowaniu Urzędu. Wyjaśnił, że wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej, bowiem powołał się w istocie na swoje prywatne problemy. Działa zatem w interesie osobistym a nie w interesie realizacji uprawnienia społecznej kontroli organu zobowiązanego (poprawy jego działania). Organ pierwszej instancji nie stwierdził również, aby wnioskodawca miał realną możliwość wpływania na funkcjonowanie Urzędu Gminy W.. Wyjaśnił, że wyrokiem w sprawie II SAB/Bk 89/18 WSA w Białymstoku nie przesądził o konieczności udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji, ale o zobowiązaniu do prawidłowego załatwienia wniosku z dnia [...] marca 2018 r., co może nastąpić przez podjęcie czynności materialno – technicznej lub decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe wydał decyzję odmowną. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku o zwrot kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do siedziby Urzędy Gminy. Wskazał na treść art. 263 § 1 oraz art. 56 K.p.a. i wyjaśnił, że nie ziściły się przesłanki do zwrotu kosztów. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej J. G. zarzucił: naruszenie obowiązujących przepisów prawa, w tym Konstytucji RP; niewykonanie prawomocnych wyroków WSA w Białymstoku w sprawach o sygn. akt II SAB/Bk 89/18 i II SAB/Bk 98/18; błędne zrozumienie zobowiązania sądowego. Zdaniem strony, sąd nie nakazał Wójtowi Gminy ustalenia, czy ma udostępnić wnioskowaną informację publiczną, lecz zobowiązał Wójta do wykonania czynności, której organ nie wykonał. Także organ bezpodstawnie wezwał stronę do stawienia się w Urzędzie Gminy, co zmusiło go do ponoszenia kosztów osobistego stawiennictwa. Decyzją z dnia 21 lutego 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy W.. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji. Skarżący nie wykazał jaki szczególny interes publiczny przemawia za udostępnieniem informacji publicznej przetworzonej, objętej wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. Wnioskodawca wyjaśnił jedynie, że przedmiotowe informacje są mu potrzebne w celu poprawy i usprawnienia działalności Gminy w zakresie napraw i remontów dróg, czy porównania zużycia materiałów do remontu różnych dróg na terenie Gminy. Natomiast odpowiadając na wezwanie o wykazanie szczególnego interesu publicznego, w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. J. G. powołał się jedynie na prawo do informacji publicznej oraz zasadę jawności i przejrzystości finansów publicznych. Nie wskazał okoliczności uzasadniających uzyskanie informacji publicznej przetworzonej. Informacja przetworzona nie może być udzielona bez wcześniejszego wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego przemawiającego za jej udostępnieniem (art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust.1 u.d.i.p.). Szczególny interes jest uzasadniony, gdy informacje mają związek z funkcjonowaniem struktur władzy jako całości oraz wówczas, gdy wnioskodawca ma realny wpływ na funkcjonowanie określonych struktur państwa, np. na usprawnienie działalności jego organów. Tymczasem wnioskodawca nie powołał się na okoliczności odpowiadające powyższym przesłankom. Wskazał co prawda, że żądane informacje są potrzebne do poprawy i usprawnienia działalności gminy w zakresie napraw i remontów dróg, ale Wójt odmawia ich naprawy pomimo wnoszenia od lat podań z prośbami. Jest to, zdaniem Kolegium, interes prywatny związany z kwestionowaniem istniejącego dojazdu. Działania wnioskodawcy mają charakter osobisty, jak też brak jest podstaw pozwalających na przyjęcie, że wnioskodawca ma realną możliwość wpływania na funkcjonowanie Urzędu. Kolegium w całości zaakceptowało jako zgodne z prawem, tj. z art. 263 § 1 i art. 56 K.p.a. stanowisko Wójta Gminy odnośnie braku podstaw do przyznania zwrotu kosztów dojazdu. Wnioskodawca nie był wzywany do osobistego stawiennictwa, postępowanie zostało wszczęte z jego inicjatywy oraz nie zachodzą okoliczności mogące wskazywać na zawinienie organu w błędnym wezwaniu strony. Skargę na decyzję odwoławczą złożył J. G.. Zarzucił nieprzestrzeganie przepisów prawa, w tym w szczególności art. 2 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 i art. 32 Konstytucji RP, a w konsekwencji nieuzyskanie zawnioskowanej informacji publicznej pomimo czterech prawomocnych wyroków sądu administracyjnego oraz pomimo wniesienia ponaglenia. W ocenie skarżącego, wykazał on szczególny interes publiczny w otrzymaniu wnioskowanej informacji publicznej, nadto organ został zobowiązany wyrokiem w sprawie II SAB/Bk 89/18 do udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, że brak udzielenia informacji publicznej jest, w jego ocenie, spowodowany tym, że materiały na budowę dróg zostały przeznaczone na drogi prywatne, podczas gdy niektóre drogi gminne są zaniedbywane, nie można nimi przejechać, choćby do działek rolnych czy leśnych. Skarżący wniósł o jak najszybsze rozpatrzenie skargi, ukaranie grzywną Wójta Gminy oraz przyznanie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiadając na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie poprzedzającej ogłoszenie wyroku, ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego sprecyzował wnioski skargi jako żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji, naruszającej, w jego ocenie, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie oraz naruszenie art. 7, 8, 11, 77 i art. 80 K.p.a. Pełnomocnik wskazał, że zawnioskowana informacja ma charakter informacji prostej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Spór w sprawie niniejszej sprowadza się do oceny zgodności z prawem odmowy udzielenia skarżącemu informacji odnośnie remontów dróg gminnych w obrębie Stare Bożejewo w latach 2016 i 2017 do dnia złożenia wniosku z dnia 23 marca 2018 r. oraz informacji o użytych do tego materiałów, w jakiej ilości i na jakim odcinku drogi. Organy obydwu instancji zakwalifikowały wskazane informacje jako mające charakter przetworzony w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dla których uzyskania skarżący powinien wykazać szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. Dlatego organ pierwszej instancji wezwał do wykazania tego interesu, a następnie uznając brak jego wykazania – odmówił udzielenia informacji, co organ odwoławczy zaakceptował. Zdaniem sądu, charakter zawnioskowanej informacji jako publicznej przetworzonej został przesądzony wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 27 września 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 89/18. W uzasadnieniu tego wyroku sąd stwierdził, że pytania postawione przez skarżącego we wniosku z dnia [...] marca 2018 r. wymagają zestawienia różnych dokumentów, zebrania danych i sformułowania na ich podstawie odpowiedzi, co czyni z odpowiedzi informację przetworzoną. Dodać należy - wbrew twierdzeniom pełnomocnika zawartym w piśmie precyzującym skargę z dnia 3 lipca 2019 r. - że o kwalifikacji informacji jako prostej nie świadczy argument, iż "w budżecie za 2016 i 2017 rok z pewnością wskazane są kwoty jakie wydatkowane na remonty wskazanych dróg". Sąd przypomina, że wniosek nie dotyczył wyłącznie kwot, ale i ilości oraz rodzaju użytych materiałów, jak też ich użycia na poszczególnych odcinkach dróg. To zaś wymaga szczegółowej analizy dokumentów źródłowych prowadzącego do wytworzenia informacji przetworzonej. W konkluzji sąd w sprawie II SAB/Bk 89/18 stwierdził również, że udzielenie informacji przetworzonej wymaga wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności tej informacji dla interesu publicznego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd nie zobowiązał organu do udostępnienia informacji publicznej, ale do zbadania czy skarżący występując o jej udostępnienie kieruje się szczególną jej istotnością dla interesu publicznego. Najzupełniej trafnie zrozumiał organ pierwszej instancji wyrok i ocenę prawną sądu w sprawie II SAB/Bk 89/18, po czym wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Nie sposób również zarzucić organowi błędnego odczytania udzielonej przez skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. odpowiedzi na wezwanie. Skarżący wskazał bowiem, że zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osobach pełniących funkcje publiczne, że prawo do informacji publicznej ma na celu umożliwienie obywatelowi realnego udziału w życiu publicznym, służy do sprawowania kontroli obywatelskiej nad funkcjonowaniem władzy publicznej i wydatkowaniem pieniędzy; że obywatele powinni mieć możliwość kontroli finansów publicznych, wydatkowania środków z budżetu gminy, w tym na naprawę, budowy i remonty dróg służące mieszkańcom gminy. Sąd podziela ocenę organów obydwu instancji, że stanowisko skarżącego zawarte w powyższym piśmie nie wykazuje szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustanowione w art. 61 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego (vide wyrok z dnia 30 sierpnia 2018 r., II SA/Bk 291/18 oraz powołane w nim orzecznictwo, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, powoływanej dalej jako CBOSA). Jak wyjaśnił tutejszy sąd w sprawach II SA/Bk 291/18 oraz II SA/Bk 180/19, które to stanowisko należy zaakceptować, jednym z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej jest regulacja z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która warunkuje dostęp do informacji publicznej przetworzonej od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z brzmienia tego przepisu wprost wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego. Ma mieć ono charakter kwalifikowany, tj. cechę szczególnej istotności. Ograniczenie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dokonane aktem rangi ustawowej, odpowiada regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w tym odnośnie proporcjonalności i nie narusza w istotny sposób uprawnień obywatela do uzyskania informacji publicznej. Przedkładając interes publiczny nad interes strony, prawodawca ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego jest nadto pojęciem niedookreślonym, nie mającym zwartej zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym. Nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty) a nie jedynie interesy indywidualne. W doktrynie przyjmuje się, że zwrot "jest w interesie indywidualnym" bądź "jest w interesie ogółu" oznacza, że wyprowadzona z danego stanu obiektywnego określona korzyść przypada jednostce, względnie całemu społeczeństwu. O ile zatem interes indywidualny jest relacją pomiędzy jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść jednostce, to interes ogółu oznacza relację między jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść ogółowi (zob. J. Lang: Struktura prawna skargi w prawie administracyjnym, Wrocław 1972, s. 98-100). Zgodzić się także należy ze stanowiskiem WSA w Białymstoku sformułowanym w ww. sprawach, opartym na analizie orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składać się może pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem informacje proste - informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Szczególna istotność informacji przetworzonej dla interesu publicznego zawierać powinna również element ważności tej informacji dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców i stworzenie realnej możliwości wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Przykładem takiego podmiotu może być poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny lub też minister nadzorujący działalność podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów (J. Drachal, Dostęp do informacji publicznej. Rozwój czy stagnacja? Wystąpienie na konferencji zorganizowanej przez Polską Akademię Nauk 6 czerwca 2006 r.). Powyższe nie oznacza, że wykluczone jest prawo obywatela, niepełniącego wskazanych wyżej funkcji, do uzyskania informacji publicznej przetworzonej. Powinno to jednak wynikać ze złożonego wniosku. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma bowiem w istocie przeciwdziałać zalewom wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej dla wykazania, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej (vide np. wyrok z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1768/10, CBOSA). Skoro w sprawie niniejszej mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, to usprawiedliwione było żądanie od wnioskodawcy wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji. Wnioskodawca musiał więc wykazać, że informacje które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego osobistego interesu, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania Gminy. Skarżący, pomimo wezwania do uzasadnienia w tym zakresie, powyższego warunku nie spełnił. Wyłącznie powołanie się przez skarżącego na przepisy umożliwiające uzyskanie przez obywateli dostępu do informacji publicznej nie jest wystarczające dla przyjęcia, że mamy do czynienia ze szczególnie istotnym interesem publicznym. Na żadnym z etapów postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał, że jego pozycja realnie umożliwia wykorzystanie informacji dla dobra ogółu. Zarówno z wniosku z dnia [...] marca 2018 roku, jak i z pisma z dnia [...] stycznia 2019 roku oraz ze skargi złożonej do sądu wynika, że skarżący nie zamierzał wykorzystać przetworzonej informacji publicznej zgodnie z wymaganym dla jej udostępnienia interesem publicznym. Kierował się natomiast zamiarem zaspokojenia własnej ciekawości oraz dania wyrazu swojemu niezadowoleniu z rozdziału środków gminnych na remonty dróg. Podsumowując, uzyskanie przetworzonej informacji publicznej wiąże się z poniesieniem określonych środków, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa lub samorządu terytorialnego. W związku z tym udzielanie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które - jak w niniejszej sprawie- nie zapewniają, że zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania organów samorządu terytorialnego, przemawia za przyjęciem braku po ich stronie interesu publicznego uzasadniającego udzielenie żądanej informacji. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia art. art. 2 ust. 1 u.d.i.p., jak i art. 61 oraz art. 32 Konstytucji RP, gdyż ze wskazanych w niniejszym uzasadnieniu powodów, w sprawie nie zostało naruszone konstytucyjne prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej. Zarzut naruszenia przepisów art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w tej konkretnej sprawie nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonych decyzji, bowiem czas trwania postępowania i czas podejmowania poszczególnych czynności to kwestia badania przewlekłości lub bezczynności, podczas gdy sprawa niniejsza dotyczy legalności odmowy udostępnienia informacji publicznej. Bezpodstawny pozostaje zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Trafnie wywiodły organy, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może się odbyć przez udzielenie informacji, co jest czynnością materialno – techniczną oraz przez wydanie decyzji administracyjnej: - odmownej, jeśli informacja nie może być udostępniona np. z uwagi na ochronę danych objętych tajemnicą ustawowo chronioną lub ze względu na niewykazanie szczególnej istotności interesu publicznego jako uzasadnienia wniosku; - umarzającej postępowanie, gdy wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w formie i zakresie przez organ wskazanych – art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Organy prawidłowo zastosowały formę decyzji odmownej z uwagi na niewykazanie przesłanek do udostępnienia informacji przetworzonej. Nie naruszyły zatem prawa. Nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, 8, 11, 77 i art. 80 K.p.a. W sprawie nie prowadzono postępowania wyjaśniającego gromadzącego dowody, a jedynie wzywano skarżącego do uzasadnienia wniosku. Zakres zażądanego wyjaśnienia i ograniczenie się przez organ do niego, bez uzyskiwania innych dowodów, był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Prawidłowo również, co wyżej wyjaśniono, oceniono przedłożone wyjaśnienie. Sąd jako zgodne z prawem ocenia również rozstrzygnięcie w zakresie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do siedziby organu pierwszej instancji dla złożenia pisma. Skarżący nie był wzywany do osobistego stawiennictwa w organie, nie można zatem mówić o zawinieniu organu w wystosowaniu błędnego wezwania. Postępowanie zostało także wszczęte na wniosek skarżącego a nie z urzędu. Zatem nie istniały przesłanki do przyznania kosztów podroży w świetle art. 56 K.p.a. Kontrolując legalność decyzji administracyjnych sąd nie orzeka o wymierzeniu grzywny i przyznaniu sumy pieniężnej. Nie jest to sprawa o bezczynność czy przewlekłość postępowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.