II SA/Bk 238/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze sprzeciwu Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej "N." w Z. od decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia 6 marca 2026 r. nr AB-III.7840.9.1.2026.RC w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej "N." w Z. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Podlaski decyzją z 6 marca 2026 r. nr AB-III.7840.9.1.2026.RC uchylił w całości decyzję Starosty Zambrowskiego nr AB.6740.227.2025 z 3 grudnia 2025 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu w zakresie A÷O i A1÷I1 oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej "N." pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych "P7", "P10", "P11" (kat. XIII) oraz budynków garażowych "G8" i "G10" (kat. XVII) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej na działkach nr [...] i [...], położonych przy ul. [...] w Zambrowie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja Wojewody wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu 8 października 2025 r. skarżąca wystąpiła do Starosty Zambrowskiego z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu sprawy, w dniu 3 grudnia 2025 r. Starosta Zambrowski decyzją zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił skarżącej pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. Odwołanie od tej decyzji złożył B. K. zarzucając naruszenie: - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez brak uznania go za stronę postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Zambrowskiego z 27 maja 2025 r. nr AB.6740.215.2025, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu na całość inwestycji, tj. etap I i II - odwołujący wskazał, że odrębnym wnioskiem wystąpił do Starosty Zambrowskiego o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, w związku z powyższym jego zdaniem, zasadne jest rozważenie zawieszenia niniejszego postępowania do czasu ostatecznego zakończenia postępowania wznowieniowego; - art. 35 ust. 1 pkt 1a oraz art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy - Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, która jest niezgodna z wydaną decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 15 ust. 2 pkt 11 i § 15 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez brak właściwego uwzględnienia w projekcie budowlanym sieci oraz instalacji/urządzeń związanych z uzbrojeniem terenu; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez brak właściwej weryfikacji spełnienia wymogu odpowiedniego (minimalnego) nasłonecznienia w projektowanych budynkach; - art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. i w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4a ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak jakichkolwiek informacji o zapewnieniu minimalnego udziału lokali mieszkalnych, dostępnych dla osób niepełnosprawnych; - art. 35 ust. 1 pkt 2, 3, 3a, 4 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zatwierdzenie projektu budowanego i udzielenie pozwolenia na budowę mimo licznych uchybień i nieścisłości zarówno w projekcie zagospodarowania terenu jak i w projekcie architektoniczno-budowlanym, braku ich kompletności oraz wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegające w szczególności na pominięciu sprzeczności w zebranym przez organ pierwszej instancji materiale dowodowym dokumentacji i okoliczności wskazujących, że kwestionowana decyzja nie mogła zostać wydana w sposób zgodny z wnioskiem inwestora; - art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek jakimi kierował się organ pierwszej instancji wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z 6 marca 2026 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił istotę postępowania odwoławczego i wskazał, że polega ono na ponownym rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie, nie tylko w odniesieniu do zarzutów odwołania, ale w całokształcie sprawy. Prowadząc postępowanie odwoławcze organ drugiej instancji ma obowiązek dokonania oceny materiału dowodowego zgromadzonego podczas prowadzonego postępowania administracyjnego z uwzględnieniem przepisów prawa. Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni jest zdeterminowany zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Następnie podkreślono, że rozstrzygając sprawę na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy nie rozstrzyga o jej meritum, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje wyłącznie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego. Odnosząc te ogólne uwagi na grunt sprawy niniejszej Wojewoda "po dokonaniu wnikliwej analizy akt sprawy przekazanych przez organ I instancji wraz z odwołaniem" stwierdził, że dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zdaniem Wojewody zauważony do wyjaśnienia zakres sprawy jest na tyle istotny, że nie mógł być uzupełniony na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawartą w art. 15 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie decyzji nie przekonuje bowiem o tym, że organ pierwszej instancji dopełnił obowiązek dokonania sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Wskazano, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji podał jedynie, że "do wniosku Inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, ostateczną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Ostrołęce Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (...) udzielającą pozwolenia na wykonanie urządzenia wodnego oraz decyzję Burmistrza Miasta Zambrów o środowiskowych uwarunkowaniach (...), która została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży (...) oraz prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (...). Inwestor załączył również decyzję Burmistrza Miasta Zambrów o warunkach zabudowy (...) oraz ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży (...) uchylającą w części (...) i w tym zakresie umarzającą postępowanie organu I instancji; w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję". W dalszej części Starosta stwierdził, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie wynikającym z art. 35 ust 1 ustawy - Prawo budowlane i nie stwierdził uchybień w tym obszarze". Końcowo organ pierwszej instancji wskazał, że "zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 stronie, która złożyła kompletny wniosek wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Wojewoda zarzucił, że twierdzenia te nie zostały poparte żadnymi stosownymi ustaleniami czy dokonaną analizą. Tym samym uzasadnienie takie nie spełnia wymagań z art. 107 § 3 K.p.a. W związku z tym Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji nie wywiązał się w sposób należyty z określonego w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, obowiązku dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, czy też ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Podniesiono przy tym, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączona została decyzja o warunkach zabudowy, z której wynika, że załącznik do niej stanowi analiza urbanistyczna w wersji tekstowej i graficznej, które jednak nie zostały załączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Brak tych dokumentów w aktach administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że sprawa przez organ pierwszej instancji nie została należycie wyjaśniona i rozważona, co narusza art. 7 i art. 77 K.p.a. Zdaniem Wojewody lakoniczne stwierdzenie, że organ pierwszej instancji "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie wynikającym z art. 35 ust 1 ustawy - Prawo budowlane i nie stwierdził uchybień w tym obszarze", nie spełnia wymagań wyczerpującego uzasadnienia. W sprawie należało w sposób przejrzysty i wyczerpujący dokonać oceny przedłożonego projektu z wymaganiami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz pozostałymi wymaganiami z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane a następnie uwzględnić te ustalenia w uzasadnieniu. Nadto w sprawie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia zobowiązująca do spełnienia wskazanych w tej decyzji warunków. W kontrolowanej decyzji Starosty brak kompleksowej oceny projektu pod kątem spełnienia wymagań decyzji środowiskowej. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że lakoniczna forma zaskarżonej decyzji uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do jej treści i kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera opisu stanu faktycznego, ani rozważań prawnych organu. W uzasadnieniu powinno się znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone przez organ pierwszej instancji z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. a w konsekwencji także z naruszeniem art. 11 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wojewody, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 K.p.a. Jednocześnie wyjaśniono, że merytoryczne zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji organu stopnia podstawowego, pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, bowiem weryfikacja decyzji pod względem jej zgodności z prawem może nastąpić wyłącznie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego co do istoty sprawy. Wojewoda stwierdził, że przedstawione argumenty obligują organ pierwszej instancji do zebrania niezbędnego materiału dowodowego i wyjaśnienia zakresu sprawy. Mają one bowiem istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przeprowadzone postępowanie odwoławcze dowiodło, że zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mającego istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W ponownie prowadzonym postępowaniu nakazano organowi pierwszej instancji jeszcze raz zebrać i rozpatrzyć niezbędny materiał dowodowy przy uwzględnieniu wskazań zawartych w niniejszej decyzji, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący wykazać, że spełnione zostały wymagania z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 34-35 ustawy – Prawo budowlane. Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia i zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 2 K.p.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że decyzja Starosty Zambrowskiego z 3 grudnia 2025 r. została wydana "z naruszeniem wymagań określonych w art. 107 § 1 K.p.a.", ponieważ jak uznał Wojewoda "decyzja nie przekonuje o tym, że organ I instancji dopełnił obowiązku sprawdzenia projektu budowanego" w zakresie opisanym w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz została "wydana bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mającego istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie", które to okoliczności legły u podstaw wydania decyzji kasacyjnej, w sytuacji braku jakiejkolwiek wzmianki w jej uzasadnieniu jakie zagadnienia czy elementy projektu budowlanego objętego decyzją o pozwoleniu na budowę naruszają przepisy techniczno-budowlane czy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy; - art. 138 § 2 w zw. z art. 136 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez odstąpienie od przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sytuacji w której jedyną konkretną okolicznością podniesioną przez Wojewodę w decyzji kasacyjnej był brak załącznika do decyzji o warunkach zabudowy w postaci analizy urbanistycznej w wersji tekstowej i graficznej, podczas gdy decyzja kasacyjna jest dopuszczalna wyjątkowo i stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy; - art. 15, art. 107 § 1 i art. 138 § 2 K.p.a., polegające na braku wykazania w wydanej decyzji uchybień procesowych organu pierwszej instancji, które skutkowałyby koniecznością zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a w konsekwencji bezpodstawne uchylenie się przez organ odwoławczy od rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, w tym merytorycznego ustosunkowania się do zawartych w odwołaniu zarzutów. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ udzielił odpowiedzi na sprzeciw w której podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64e ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 151a § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Jak z powyższego wynika, cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc, jak w przypadku skarg, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do odstąpienia od zasady ogólnej ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy albo zakończenia jej w inny sposób. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z regulacji tej wynika, że organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch wskazanych wyżej przesłanek. Przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. nawiązują zaś do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia merytoryczne załatwienie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprzeciw wniesiony w niniejszej sprawie, sąd uznał, że jest on zasadny. Należy bowiem podzielić stanowisko pełnomocnika skarżącej, że organ błędnie zastosował w tej sprawie art. 138 § 2 K.p.a. Zasadniczym powodem wydania decyzji kasacyjnej było stwierdzenie przez organ odwoławczy naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Wojewody uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie przekonuje aby organ ten dopełnił obowiązku sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zestawiając przepis art. 107 § 3 z art. 138 § 2 K.p.a., sąd stwierdza, że "niedostatki" uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a., nie mogą stanowić samoistnej przyczyny uchylenia tej decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Samo naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia decyzji nie może bowiem oznaczać, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (tak też NSA w wyroku z 13 września 2019 r., I GSK 1510/19 oraz WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 28 stycznia 2026 r., II SA/Go 732/25, pub. CBOSA). Stąd braki czy też lakoniczność uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie stanowią podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Nadmienić przy tym należy, że z uzasadnienia decyzji Starosty wynika, że dokonał on sprawdzenia przedłożonej dokumentacji projektowej z uwzględnieniem wymagań z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowalne. Starosta wskazał, że skarżąca przedłożyła kompletny projekt budowlany z wszystkimi wymaganymi oświadczeniami i pozwoleniami. Przed wydaniem decyzji sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i nie stwierdzono uchybień w tym zakresie. Wojewoda, uchylając decyzję Starosty, nie wskazał jakie elementy dokumentacji projektowej wymagają uzupełnienia, nie wniósł zarzutów odnośnie przedłożonego projektu budowalnego. Jedyne wskazane wprost przez Wojewodę uchybienie odnosiło się do braku załącznika do decyzji o warunkach zabudowy w postaci analizy urbanistycznej w wersji testowej i graficznej. Sąd zauważa jednak, że kwestia ta mogła być uzupełniona w oparciu o art. 136 § 1 K.p.a. Sam fakt uzasadnienia rozstrzygnięcia, które w opinii Wojewody jest lakoniczne nie jest wystarczające do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Organ pierwszej instancji jak wynika z treści uzasadnienia jego decyzji dokonał weryfikacji projektu budowlanego, która dowiodła spełnienia przesłanek koniecznych do wydania decyzji pozytywnej. Wyników tej weryfikacji organ drugiej instancji nie zakwestionował. Zdaniem sądu, wbrew przepisowi art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy nie tylko przekazał do ponownego rozpatrzenia sprawę, co do której uchybienie organu pierwszej instancji sprowadzało się – jak sam stwierdził – do niedostatków uzasadnienia decyzji, tj. naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., lecz także, nie wskazał o jaki materiał dowodowy należy uzupełnić postępowanie wyjaśniające, jak również jakie elementy dokumentacji budowlanej wymagają ponownego wyjaśnienia. Mając na uwadze powyższe, sąd uchylił zaskarżoną decyzję kasacyjną, orzekając o tym w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118 ze zm.). Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł w tym: 100 zł – wpis, 480 zł – opłata za czynności pełnomocnika oraz 17 zł – opłata skarbowa. Marta Joanna Czubkowska