II SA/Bk 239/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę II SA/Bk 239/08 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] na podstawie której odmówiono R. B. przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup kurtki zimowej w kwocie 300 zł. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia 19 listopada 2007r. R. B. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z prośbą o przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Organ I instancji ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Źródłem jego dochodu jest renta w wysokości 415,88 zł, zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153,00 zł oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 86,23 zł. Łączny miesięczny dochód wnioskodawcy wynosi 655,11 zł i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania pomocy w formie zasiłku celowego. Jednocześnie organ przytoczył treść art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, stanowiącego że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, osobie lub rodzinie, których dochody przekraczają ustawowe kryteria może być przyznane wsparcie finansowe. Organ podniósł, przy tym, że świadczenie to ma charakter fakultatywny, a szczególne przypadki uzasadniające przyznanie tego świadczenia muszą być wyraziste i odbiegać od sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy na zasadach ogólnych. W ocenie organu w sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, gdyż wnioskodawca posiada stałe źródło dochodu oraz pozostaje pod stałą opieką ośrodka pomocy z którego otrzymuje pomoc zarówno pieniężną jak i rzeczową – w lutym 2007r. został mu przyznany specjalny zasiłek celowy na zakup kurtki zimowej, w marcu 2007r. specjalny zasiłek celowy na zakup obuwia a w październiku 2007r. na zakup obuwia i dwóch par spodni. Organ stwierdził, że przyznana pomoc oraz posiadane stałe źródła dochodu pozwalają na zabezpieczenie niezbędnej odzieży zimowej. Końcowo wskazano, że pod opieką ośrodka pozostaje wiele rodzin i poinformowano, że w 2007r. ośrodek na realizację zadań własnych – zasiłki celowe otrzymał kwotę 60.000 zł. Za okres jedenastu miesięcy wypłacono kwotę 54.302,45 zł i średnia wysokość świadczenia pieniężnego wynosiła 165,90 zł. Ośrodek ma ograniczone możliwości finansowe i tak dzieli posiadane środki, by wystarczyło ich dla jak największej liczy oczekujących pomocy na zaspokojenie priorytetowych potrzeb. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w S. odmówił przyznania wnioskodawcy pomocy pieniężnej w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup kurtki zimowej w kwocie 300 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. B. i zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji i przyznanie pomocy na zakup kurtki w kwocie 300zł. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że wnioskowana pomoc jest mu niezbędna z uwagi na porę roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, warunkujący przyznanie specjalnego zasiłku celowego. R. B. ma stałe źródła utrzymania w związku z czym ma stabilną sytuację materialną i może zaspokoić wnioskowane potrzeby we własnym zakresie. Powyższa decyzja została zaskarżona przez R. B. do sądu administracyjnego. Z treści skargi wynika, że skarżący domaga się uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania kwoty 300 zł na kurtkę, 100 zł z pomocy społecznej i 30.000 zł za krzywdy moralne. W złożonej skardze R. B. zarzuca, że kwestionowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o pomocy społecznej, tj. art. 48 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 1. Końcowo skarżący wskazał, że winien otrzymywać 300 zł z pomocy społecznej za każdym razem zgłoszenia takiego żądania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie generalnie podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, że żądanie skarżącego dotyczące przyznawania na każde jego zgłoszenie, pomocy w ramach środków przeznaczonych na pomoc społeczną w kwocie 300 zł jest nieuzasadnione. Decyzję w sprawie przyznawania pomocy podejmuje bowiem organ właściwy na zasadach i w trybie przepisów ustawy o pomocy społecznej, z uwzględnieniem własnej sytuacji finansowej i konieczności zaspokojenia potrzeb osób, które nie są w stanie ich zaspokoić bez odpowiedniego wsparcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 §1 w zw. z art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje tylko w takim przypadku, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać kwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2008r. jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] grudnia 2007r. Postępowanie w sprawie będącej przedmiotem osądu wszczęte zostało wnioskiem strony z dnia 19 listopada 2008r. o przyznanie zasiłku celowego specjalnego na zakup kurtki zimowej w kwocie 300 zł. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.). Celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości - art. 2 ust. 1 ustawy. Pomoc społeczna udzielana jest osobom i rodzinom, które spełniają jednocześnie dwa kryteria a mianowicie kryterium dysfunkcji, o którym mowa w art. 7 ustawy między innymi ubóstwo, sieroctwo, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała lub ciężka choroba oraz kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy. W odniesieniu do osób samotnie gospodarujących od dnia 1 października 2006r., kwota dochodu skorygowana przepisem §1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. nr 135, poz. 950), wynosi 477zł. W stanie faktycznym sprawy organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżący nie spełnia kryterium dochodowego, gdyż ma on na swoje utrzymanie kwotę 655,11 zł z tytułu renty, zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku mieszkaniowego. W tej sytuacji brak było podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zasadach ogólnych, zgodnie bowiem z wolą ustawodawcy przyznanie tego świadczenia, uzależnione jest przede wszystkim od spełnienia przez wnioskodawcę kryterium dochodowego. Natomiast w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, o czym stanowi art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Rozstrzygnięcie w sprawie przyznania zasiłku celowego specjalnego zapada w ramach tak zwanego uznania administracyjnego, o czym przesądza cytowany w/w przepis art. 41 ustawy. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, załatwienie sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne, choć nie nakazuje organowi spełnienia każdego żądania wnioskodawcy, to nie pozwala mu jednak na dowolność w załatwieniu sprawy. Orzekając w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy – (art. 3 ust. 3 ustawy), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej – (art. 3 ust. 4 ustawy). Ponadto udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego, uzależnione jest również od zaistnienia dodatkowej przesłanki, którą jest wystąpienie szczególnie uzasadnionego przypadku. Obwarowanie tej formy pomocy wymienioną przesłanką związane jest niewątpliwie z tym, że ustawodawca przewidział możliwość jej udzielenia osobom lub rodzinom, o dochodach przekraczających kryterium dochodowe. Jednocześnie dla jej określenia posłużył się pojęciem nieostrym, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w przepisie ogólnej normy i nadania jej treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd administracyjny polega na zbadaniu jej zgodności z prawem, bez wnikania w celowość rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji zawierającej określone w niej rozstrzygniecie, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania dozwolonego prawem oraz czy właściwie ocenił stan faktyczny sprawy i czy należycie uzasadnił rozstrzygnięcie z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów rozpoznawanej sprawy, sąd administracyjny stwierdza, że organy obu instancji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego i dokonały prawidłowej wykładni użytego przez ustawodawcę w art. 41 pkt 1 ustawy pojęcia "szczególnie uzasadniony przypadek". Organy administracji publicznej dokonały bowiem analizy sytuacji materialnej i życiowej skarżącego i słusznie przyjęły, że oceniając możliwość udzielenia R. B. zasiłku specjalnego celowego należy mieć na względzie fakt, że nie tylko uzyskuje on stały dochód przekraczający obowiązujące kryterium dochodowe, ale jednocześnie wielokrotnie był obejmowany świadczeniami z pomocy społecznej na miarę możliwości organu pomocy. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy na przestrzeni 2007r. skarżący otrzymywał wsparcie finansowe w formie zasiłku celowego specjalnego z przeznaczeniem na zakup kurtki zimowej – (decyzja z dnia [...] lutego 2007r.), na zakup obuwia – (decyzja z dnia [...] marca 2007r.) oraz na zakup 2 par spodni oraz obuwia – (decyzja z dnia [...] października 2007r.). W tym miejscu podkreślić należy, że pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych na finansowanie dowolnych celów w wysokości dla nich wygodnej czy pożądanej. Ocena przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku celowego musi być dokonywana przy uwzględnieniu szczególnego charakteru tego świadczenia, które może być przyznane w sytuacjach zupełnie wyjątkowych i powinno być przeznaczone na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych osób korzystających z pomocy, a nie na podnoszenie standardów ich codziennego funkcjonowania. Zdaniem Sądu potrzeba sfinansowania kosztów kolejnej już w 2007r. kurtki zimowej w wysokości 300 zł nie mieści się w ramach celów pomocy społecznej. Odnosząc się do zawartego w skardze żądania przyznania przez Sąd wnioskowanego zasiłku i zadośćuczynienia wskazać należy, że sąd administracyjny nie orzeka co do meritum sprawy w zakresie stanowiącym przedmiot postępowania administracyjnego, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia zgodności z przepisami postępowania administracyjnego i prawa materialnego, według stanu faktycznego i prawnego z daty jego podjęcia. Sąd ten nie jest bowiem organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym, lecz jest wyposażony w uprawnienia o charakterze kasacyjnym w stosunku do orzeczeń zapadłych w tym postępowaniu. Jeśli stwierdzi, że zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej są niezgodne z prawem, to orzeka o pozbawieniu mocy obowiązującej zaskarżonego aktu lub czynności. Nie ma natomiast kompetencji do orzekania o przyznaniu świadczenia. Sad administracyjny nie jest również kompetentny do orzekania w przedmiocie zadośćuczynienia. W tym stanie rzeczy wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).