II SA/Bk 24/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Roleder po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. Spółka z o.o. w H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe w sprawie, zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie 500 zł. Skarżąca – A. S. Spółka z o.o. w H. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazanej wyżej decyzji zarzucono naruszenie prawa polegające na błędnym zastosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy niezgodnie ze stanem faktycznym, że teren objęty wnioskiem skarżącej stanowi grunty rolne klasy IV o powierzchni przekraczającej 1 ha. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o umorzenie postępowania sądowego w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Podniesiono bowiem, iż Kolegium w odrębnej decyzji uwzględniło w całości wniesioną skargę uchylając własną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji. Wprawdzie nie orzekano, co do istoty o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to jednak zdaniem Kolegium uznać należy, że działanie takie mieści się w granicach art. 54 § 3 ustawy. W tej sytuacji uwzględnienie skargi przez organ odwoławczy powinno polegać na wycofaniu się ze stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, pozbawieniu jej mocy prawnej i - ze względów ekonomii procesowej - ponownym rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym. Kolegium zwróciło ponadto uwagę, iż strona skarżąca nie wnosiła w skardze ustalenia warunków zabudowy, a zatem ich ustalenie nie byłoby uwzględnieniem żądania skarżącej, lecz działaniem, jakie winno nastąpić po uwzględnieniu skargi. W sprawach dotyczących warunków zabudowy, a zwłaszcza w przedmiotowej sprawie, sytuacja jest dodatkowo nietypowa. W przypadku, gdy organy obu instancji błędnie ocenią, że zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie - w wyniku skargi organ odwoławczy zauważy swój błąd, nie istnieją jakiekolwiek możliwości rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty. Do tego niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego niemal w całości, co jednak nie leży w zakresie właściwości organu odwoławczego. Gdyby przyjąć, że uwzględnienie skargi polegać miałoby wyłącznie na końcowym rozstrzygnięciu sprawy - skorzystanie z przepisu art. 54 § 3 ustawy byłoby w tego typu sprawach istotnie ograniczone, a takiego zawężenia stosowania tego przepisu nie da się wyczytać z jego treści. Z tych powodów wniosek organu o umorzenie postępowania uznać należy za zasadny. W następstwie zapoznania się z treścią odpowiedzi na skargę, skarżąca pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. wniosła o umorzenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. W myśl postanowień art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach: • Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; • W razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego; chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania; • Gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowo-administracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu tegoż artykułu mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wtedy, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrz -administracyjnym postępowaniu kontrolnym lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenia jej. Przechodząc zaś do meritum sprawy stwierdzić należy, iż wyżej omawiany przypadek ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Po złożeniu bowiem skargi przez A. S. Spółka z o.o. w H., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] uchyliło własną zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] oraz decyzję organu I instancji – Burmistrza S. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Nie budzi zatem wątpliwości, iż przedmiot zaskarżenia przestał istnieć. W następstwie tych okoliczności również skarżąca pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. wniosła o umorzenie postępowania sądowego w sprawie. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Uwzględniając stan faktyczny i przywołany przepis prawa należało orzec jak w sentencji. Skarżąca uiściła w przedmiotowej sprawie wpis sądowy w kwocie 500 zł (k. 23), a zatem w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powołanej ustawy należy, po uprawomocnieniu się orzeczenia, z urzędu zwrócić skarżącej cały uiszczony w sprawie wpis.