II SA/Bk 249/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2022 r. wniosku M. sp. z o.o. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w B. na zarządzenie pokontrolne Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia 21 [...] 2022 r. Nr [...] w przedmiocie magazynowania odpadów p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zarządzenia pokontrolnego. , W skardze do tut. Sądu na zarządzenie pokontrolne Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia 21 [...] 2022 r. znak [...], M. sp. z o.o. w B. (dalej również jako: Spółka) wniosła o wstrzymanie wykonania ww. zarządzenia pokontrolnego. Skarżąca wskazała, iż wniosek jest uzasadniony, ponieważ zarządzenie to stanowić będzie podstawę postępowania o nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, a należy mieć na uwadze oczywiste błędy organu i oczywistą wadliwość samego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (zarządzenia pokontrolnego) jest uzasadnione i konieczne. W tym celu wnioskodawca powinien dostarczyć, oprócz odpowiednich informacji i wyjaśnień, również dokumenty, na poparcie zawartych we wniosku twierdzeń. Tylko starannie uargumentowany i udokumentowany wniosek umożliwia sądowi dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej zostały spełnione. Odnosząc się do wniosku Spółki wskazać należy na wstępie, iż nie odnosił się on do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji wykonania przez Spółkę obowiązków nałożonych zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym (bądź też ich niewykonania). Również Sąd nie dopatrzył się owego niebezpieczeństwa. Spółka spełnienie przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. odniosła do kwoty potencjalnej kary administracyjnej, którą organ miałby obowiązek wymierzyć po wszczęciu następczego, odrębnego postępowania administracyjnego (zob. art. 194 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, t.j. Dz.U. z 2022, poz. 699). Strona wskazała, że skoro zarządzenie pokontrolne z 21 stycznia 2022 r. stanowić będzie podstawę postępowania o nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, to mając na uwadze oczywiste błędy organu i oczywistą wadliwość samego zarządzenia, wniosek jest uzasadniony. W ocenie Sądu w uzasadnieniu skargi nie sposób jednakże wskazać przekonywującej i wystarczającej argumentacji, która wykazywałaby, iż sytuacja skarżącej spełnia przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Po pierwsze Spółka nie poparła swojej argumentacji żadną dokumentacją źródłową obrazującą jej stan majątkowy (np. wysokość uzyskiwanych dochodów/stałych wydatków, składniki majątku, zobowiązania itp.), które umożliwiłyby obiektywną ocenę i stwierdzenie, czy w rzeczywistości wstrzymanie wykonania skarżonego aktu administracyjnego jest konieczne z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest to możliwe nie znając dokładnej sytuacji majątkowej skarżącej. Wystarczająca dokumentacja nie znajduje się również w aktach sprawy ani w aktach administracyjnych. Szczątkowe dane wynikające np. z protokołu kontroli nr [...] lub odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, są zdaniem Sądu niewystarczające. Ponadto należy podkreślić, że kara administracyjna, o której wspomina Spółka w uzasadnieniu wniosku, nie została jeszcze wydana, nie zostało nawet wszczęte postepowanie administracyjne w tym zakresie. Sąd nie ocenił również stwierdzonych przez WIOŚ nieprawidłowości z zakresu przepisów ochrony środowiska, a opisanych w protokole kontroli oraz zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Przypomnieć trzeba, że stosownie do art. 197 pkt 1 u.o. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdza naruszenie w szczególności na podstawie kontroli, w tym dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków. Należy również zaznaczyć, że administracyjna kara pieniężna za naruszenia wymienione w art. 194 u.o. wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Ponadto, przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia (art. 199 u.o.). Zakładając nawet, że organ wymierzyłby w przyszłości omawianą karę administracyjną to stwierdzić trzeba, że inny wpływ na sytuację Spółki miałaby kara w wysokości, przykładowo, minimalnej, inny w kwocie 500 000 zł, a inny w kwocie maksymalnej. Dlatego też, zdaniem Sądu, bez ewentualnego wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej i w efekcie znajomości jej kwoty, nie jest możliwa ocena sytuacji Spółki w kontekście przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, wykazanie relacji majątku Spółki do wysokości potencjalnej kary administracyjnej jest na tym etapie de facto niemożliwe. Sąd pragnie zauważyć, że rozstrzygając w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie ma on kompetencji dokonywania merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności zarządzenia pokontrolnego, będącego przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Reasumując, Sąd uznał, że na tym etapie oraz w świetle uzasadnienia wniosku nie jest możliwa ocena wpływu wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego na jej sytuację w kontekście przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.