II SA/Bk 25/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 marca 2007 r. sprawy ze skargi S.O. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...]lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego S.O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Wojewoda P. powołując się na art. 134 kpa stwierdził uchybienie przez skarżącego S.O. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] czerwca 2006 r. (Nr [...]) o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego pod adresem B. ul. W. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do skarżącego na adres jego miejsca pracy i została odebrana przez podległego mu pracownika w dniu 6 czerwca 2006 r., 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z dniem 20 czerwca 2006 r. Skarżący swoje odwołanie złożył zaś 22 czerwca tj. z dwudniowym opóźnieniem. Nie wniósł przy tym w odwołaniu o przywrócenie mu terminu do jego złożenia. Z akt sprawy wynika, że o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący wniósł 7 sierpnia 2006 r. a organ odwoławczy postanowieniem z [...] sierpnia 2006 r. odmówił przywrócenia tego terminu. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania S.O. wniósł o jego uchylenie jako wydanego z naruszeniem prawa. Podał, że doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej nie mogło być uznane za skuteczne ponieważ osoba kwitująca odbiór decyzji - pracownik skarżącego , nie był upoważniony do odbierania prywatnej korespondencji skarżącego ani nie był domownikiem lub osobą najbliższą skarżącego. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania mógł być liczony dopiero od momentu otrzymania przesyłki osobiście przez skarżącego i ten termin w sprawie został zachowany. Skarżący dodał, iż jest osobą chorującą na nowotwór. Wojewoda P. wniósł o oddalenie skargi podkreślając, iż przez cały tok postępowania korespondencja do skarżącego była kierowana na wskazany adres miejsca pracy strony i odbierana przez pracowników skarżącego i nigdy skarżący nie kwestionował prawidłowości doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 42 §1 kpa, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 42 § 1 kpa wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Przepis ten reguluje tzw. właściwe doręczenie pism, które polega na tym, że pismo osobiście obiera jego adresat. Oznacza to, że w tym trybie pisma mogą być doręczane wyłącznie adresatowi, nie zaś innym osobom. Wskazanie w tym przepisie mieszkania osoby fizycznej będącej adresatem pisma lub miejsca jej pracy oznacza jedynie, że w tych miejscach z zastrzeżeniem art. 42 § 2 i 3 kpa można doręczyć pismo tej osobie. W przypadku gdy – jak w niniejszej sprawie - osoba fizyczna wskazała miejsce pracy jako adres do doręczeń, doręczenie w miejscu pracy jest skuteczne tylko wówczas, gdy pismo odbierze ta osoba fizyczna, nie zaś inna osoba uprawniona do odbioru pism w tym miejscu pracy. Gdyby było inaczej to przepis ten musiałby zawierać dodatkowe sformułowanie, takie jak w art. 138 § 2 kpc, tj. że dla adresata, którego listonosz nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pisma. ( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1999r., ISA/Kr 129/98, LEX nr 39698). W przedmiotowej sprawie decyzja administracyjna została doręczona w miejscu pracy adresata, jednakże nie do rąk adresata, lecz podległemu mu pracownikowi. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy uznać, że decyzja została doręczona w sposób nieprawidłowy. W konsekwencji za dzień doręczenia decyzji należało uznać dzień, w którym skarżący ją otrzymał i od tego dnia liczyć 14 – dniowy termin do złożenia przez niego odwołania. Okoliczność wcześniejszego niekwestionowania przez skarżącego doręczenia mu korespondencji nie sanuje błędu organu. Doręczyciel nie zastając adresata decyzji w miejscu pracy wskazanym jako miejsce pobytu strony, winien był wdrożyć procedurę zastępczego doręczania korespondencji wynikającą z art. 44 kpa tj. awizować przesyłkę i pozostawić do obioru w placówce pocztowej umieszczając w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe na drzwiach biura adresata lub innego pomieszczenia, w którym wykonuje on swoje czynności zawodowe zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Sąd uznając, iż zaskarżone postanowienie naruszyło przepisy prawa materialnego na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w zw. z art. 42§1 kpa orzekł o jego uchyleniu. Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego poniesionych przez niego kosztów postępowania sądowego – art. 200 w zw. z art. 210 § 1 w/w ustawy.