II SA/Bk 25/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu A. A. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Decyzją z dnia [...].09.2009r. Prezydent Miasta Ł. po rozpoznaniu wniosku W. i K. S., orzekł o zatwierdzeniu przedłożonego przez wnioskodawców projektu budowlanego i udzieleniu im pozwolenia na rozbudowę o część gospodarczo -garażową budynku usługowo - mieszkalnego usytuowanego na działkach o numerach a i b, położonych przy ulicy C. ...] w Ł. W podstawie prawnej decyzji powołane zostały przepisy art. 28, 32 ust. 4, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji wskazane zaś zostało, iż inwestorzy przedstawili ostateczną decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...].04.2008r. Nr [...] wydaną dla inwestycji objętej wnioskiem a dołączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami tejże decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie organ podał, iż w toku postępowania zastrzeżenia wobec inwestycji zgłosił S. D. – właściciel nieruchomości bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji, do których to zastrzeżeń organ odniósł się w odrębnym piśmie doręczonym wyżej wymienionemu. W odwołaniu od tej decyzji S. D. podtrzymał wcześniejsze zastrzeżenia wobec inwestycji podnosząc, iż skoro na swojej nieruchomości o numerze c posiada budynek, który jest oddalony od granicy działki o 3 metry, to również sąsiedzi powinni lokalizować swoją zabudowę w odległości takiej samej od granicy nieruchomości. Wskazał, iż realizacja inwestycji objętej wnioskiem spowoduje zacienienie jego działki. Podkreślił, iż sąsiedzi nielegalnie użytkują swój budynek jako piekarnię a z racji samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku nie powinni uzyskać pozwolenia na jego rozbudowę. Stwierdził, iż zabudowa działki sąsiadów szpeci okolicę. Powołał się na wyrok NSA OZ w Białymstoku z 8.03.2002r. uchylający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalno-usługowego i stwierdził, iż w tej sytuacji cała zabudowa sąsiedniej działki jest samowolą budowlaną. Odwołujący się zapytuje, dlaczego sąsiedzi swoją zabudowę zbliżają do granicy z jego nieruchomością zamiast z nieruchomością sąsiadów z drugiej strony. Decyzją z dnia [...].11.2009r. Wojewoda P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania orzekł o utrzymaniu mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Stwierdził, iż podnoszony przez stronę skarżącą fakt uchylenia przez NSA OZ w Białymstoku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalno-usługowego sąsiadów, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-usługowego, oparte o tę decyzję o warunkach zabudowy, zostało bowiem uchylone w następstwie stwierdzenia na etapie budowy istotnych odstępstw od projektu budowlanego. O zalegalizowaniu robót budowlanych przy budynku mieszkalno-usługowym ostatecznie przesądził organ nadzoru budowlanego, zezwalając na wznowienie wstrzymanych robót, a po ich ukończeniu udzielając inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku. Wojewoda wskazał też, że nie jest kompetentny do wypowiadania się w kwestii zmiany sposobu użytkowania budynku, o ile do takiej zmiany doszło. Podkreślił, iż inwestorzy przedłożyli wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę budynku wszystkie konieczne dokumenty, w tym decyzję o warunkach zabudowy. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację istniejącej po granicy zabudowy mieszkaniowo-usługowej i dlatego jednoznacznie sprecyzowano w niej formę rozbudowy też po granicy nieruchomości. Jeśli chodzi o zarzucane zacienienie działki skarżącego, organ odwoławczy wskazał, iż prawo chroni dostęp światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a nie chroni samej działki (gruntu). Wojewoda podkreślił, iż sąsiedzka zabudowa po granicy umożliwi też w przyszłości skarżącemu zabudowę po granicy jego wąskiej, bo 8 – metrowej działki. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego wymogu "odsunięcia" zabudowy sąsiadów na odległość 3 metrów od granicy działki z uwagi na takie samo "odsunięcie" budynku skarżącego, organ odwoławczy stwierdził, iż obecne warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie przewidują wymogu odsuwania zabudowy sąsiedzkiej od granic nieruchomości na taką samą odległość, w jakiej od granicy działki są usytuowane już istniejące budynki sąsiada. Wojewoda zaakcentował też, iż organ nie może narzucić inwestorowi miejsca lokalizacji inwestycji na działce inwestora. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję, S. D. podtrzymał zarzuty swego odwołania kładąc nacisk na fakt popełnionej samowoli budowlanej przez sąsiadów i niedopuszczalność w związku z tym udzielenia im pozwolenia na rozbudowę. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skarżącego, wydana została bez naruszenia norm prawa, co nie pozwala sądowi administracyjnemu, dokonującemu kontroli działań organów administracji publicznej według kryterium legalności (zgodności działań z prawem) na jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 206r, Nr 156, poz. 1118 ze zmianami). W myśl art. 34 ust. 1 tej ustawy projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest także sprawdzić kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, a także wykonanie lub sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane (vide: art. 35 ust. 1 pkt 2-4 ustawy Prawo budowlane). Przepis art. 33 ust. 2 prawa budowlanego określa, jakie konieczne dokumenty powinny być dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę. W kontrolowanej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając przedłożony projekt budowlany i udzielając W. i K. S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego już budynku mieszkalno-usługowego o część gospodarczo-garażową, kierował się wskazanymi wyżej przepisami prawa budowlanego a stwierdziwszy kompletność dokumentacji i zupełność projektu, nie mógł wnioskodawcom odmówić udzielenia wnioskowanego pozwolenia. Przede wszystkim, wbrew temu, czego domaga się skarżący, organ nie był uprawniony do weryfikacji miejsca lokalizacji rozbudowy. Ta bowiem w świetle wiążących warunków zabudowy została określona jako kontynuacja istniejącej zabudowy mieszkalno-usługowej, już usytuowanej przy granicy z nieruchomością skarżącego. Nie było żadnych przeciwwskazań do tego, by rozbudowę zaprojektować też po granicy z sąsiednią nieruchomością. Jak słusznie zwraca uwagę wojewoda, obowiązująca obecnie treść par. 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pozwala w zabudowie jednorodzinnej sytuować budynek ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2 (3 metrów), lecz nie mniejszej niż 1,5 metra, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 metrów. Szerokość działki inwestorów wynosi około 15 metrów, (co potwierdza mapa zagospodarowania terenu), a zatem pozwala na usytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Skarżący kwestionując rozbudowę budynku już stojącego po granicy pomija okoliczność, iż udzielonym wcześniej pozwoleniem na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego, została zaakceptowana taka lokalizacja zabudowy sąsiadów. Trafnie organ odwoławczy zwraca uwagę, iż skarżący nie może obecnie skutecznie powoływać się na fakt wyeliminowania w przeszłości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania wydanej dla budynku mieszkalno-usługowego inwestorów. Po wyeliminowaniu bowiem tej decyzji nastąpiło szereg innych zdarzeń prawnych, których końcowym i ostatecznym skutkiem stało się zalegalizowanie odstępstw sąsiadów od pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie tego budynku. Zabudowa nieruchomości sąsiadów nie może być więc traktowana jako samowola budowlana. Podkreślić należy, iż przeszkodą dla udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego sąsiadów mógłby być jedynie orzeczony nakaz rozbiórki w stosunku do innego obiektu budowlanego na terenie nieruchomości, stanowiącej obecny teren inwestycji (vide: art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane). Skarżący na nakaz rozbiórki się nie powołuje i z akt administracyjnych sprawy wydanie takiego nakazu nie wynika. Sąd administracyjny zgadza się też z organem, który na zarzut zacieniania nieruchomości skarżącego projektowaną rozbudową, odpowiada, iż przepisy prawa budowlanego chronią dostęp światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych, a takim pomieszczeniem nie jest niewielkich rozmiarów budynek gospodarczy skarżącego. Kwestia ewentualnej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno – usługowego, może być przedmiotem badania przez organ nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu a wynik tego postępowania, nawet przy założeniu, iż byłby niekorzystny dla inwestorów i nakazywałby przywrócenie poprzedniej funkcji budynku, też nie stałby na przeszkodzie w udzieleniu pozwolenia na rozbudowę budynku o część gospodarczo – garażową. Nie dostrzegając w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego, w tym zarzucanych przez skarżącego i stwierdzając, że decyzję wydano przy zachowaniu procedury administracyjnej, Sąd skargę jako bezzasadną oddalił (art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z uwagi na reprezentowanie skarżącego przed sądem przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika w osobie radcy prawnego i złożony przez pełnomocnika wniosek o przyznanie wynagrodzenia, orzeczono w wyroku o stosownym wynagrodzeniu (art. 210 par. 1 w związku z art. 205 par. 2 i art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 153, poz. 1349 ze zmianami).-