II SA/Bk 251/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wyłączenia lokalu mieszkalnego z użytkowania i przedłożenia ekspertyzy technicznej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Kwestionowaną decyzją P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Ł. z dnia [...] grudnia 2018 r. i nakazał J. i J. W. niezwłoczne wyłączenie z użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym na działce nr [...] przy ul. M. w Ł. oraz nakazał Ł. Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. przedłożenie ekspertyzy technicznej obejmującej konstrukcję budynku w obrębie tego lokalu oraz w pomieszczeniach sąsiadujących z tym lokalem. W skardze na tę decyzję strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. We wniosku podniesiono, że ekspertyza miała być przedłożona do dnia 29 marca 2019 r. W związku z tym wykonanie tego obowiązku będzie czynić bezprzedmiotowym niniejszą skargę i będzie łączyło się dla strony ze znacznymi wydatkami związanymi z koniecznością poniesienia kosztów ekspertyzy. Może to również spowodować powstanie po stronie skarżącej szkody majątkowej, w przypadku podzielnia przez sąd zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 780 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową instytucją, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma zatem możliwość, ale nie obowiązek wydania takiego postanowienia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie analizuje zatem wszelkich skutków jego wykonania, a jedynie rozważa, czy jego wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji strony skarżącej po ewentualnym jego uchyleniu. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania zaskarżonego aktu, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie aktu trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221). Argumentacja zawarta w skardze a odnosząca się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia jego uwzględnienia. Spółdzielnia Mieszkaniowa właściwie ograniczyła się do podania, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na poniesienie kosztów. Wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że sporządzenie oceny technicznej w zakresie wynikającym z zaskarżonej decyzji będzie wymagało poczynienia odpowiednich nakładów finansowych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku wykonanie takiej oceny technicznej rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wszak wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Strona skarżąca nie wykazała natomiast, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło narazić ją na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. W szczególności nie podano wysokości choćby szacowanych kosztów wykonania oceny technicznej nakazanej w zaskarżonej decyzji. Nie wykazano również, aby koszt wykonania tej oceny technicznej był na tyle wysoki, że mógłby spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej strony skarżącej a co mogłoby oznaczać wyrządzenie jej znacznej szkody. Nie uprawdopodobniono, że ewentualna szkoda majątkowa będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej, skoro spółdzielnia nie podała żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej. W efekcie stwierdzić należy, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Abstrahując od powyższych argumentów, należy też wziąć pod uwagę czemu ma służyć ekspertyza techniczna. Zawarty w zaskarżonej decyzji nakaz przedłożenia na piśmie oceny rzeczoznawcy został wydany w związku z katastrofą budowlaną, która powstała w wyniku wybuchu gazu propan-butan z instalacji wewnętrznej bezprzewodowej w lokalu nr [...]. Uznać zatem należy, że właśnie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby nieść ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia lub wręcz nieodwracalnych skutków, ze względu na choćby potencjalne zagrożenie zdrowia i życia mieszkańców przedmiotowego budynku, spowodowane jego nienależytym stanem technicznym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.