II SA/Bk 251/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Jakub Dębowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi Gminy Wasilków na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego z dnia 16 lutego 2026 r. nr NK-II.4131.21.2026.DM w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej w uchwale dotyczącej zaliczenia dróg do kategorii dróg gminych oddala skargę. U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego legły następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 28 kwietnia 2022 r. Rada Miejska w Wasilkowie podjęła uchwałę nr LV/494/22 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i ustalenia ich przebiegu (Dz. Urzęd. Woj. Podl. z 2022 r., poz. 2270). Na mocy tej uchwały zaliczono do kategorii dróg gminnych osiem ulic położonych w obrębie Wasilków, ustalając jednocześnie ich przebieg zgodnie z mapą stanowiącą załącznik nr 1 do uchwały. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 559 – dalej: "u.s.g.") oraz art. 7 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 z późn. zm. – dalej: "u.d.p."). Weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego. Następnie w dniu 27 stycznia 2026 r. Rada Miejska w Wasilkowie podjęła uchwałę nr XXV/239/26 w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w uchwale Nr LV/494/22 Rady Miejskiej w Wasilkowie z dnia 28 kwietnia 2022 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i ustalenia ich przebiegu (Dz. Urzęd. Woj. Podl. z 2026 r., poz. 564). W podstawie prawnej uchwały powołano się na art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 7 ust. 1-3 u.d.p. § 1 tej uchwały stanowi, że "w uchwale Nr LV/494/22 Rady Miejskiej w Wasilkowie z dnia 28 kwietnia 2022 r. w sprawi zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i ustalenia ich przebiegu w § 1 prostuje się oczywistą omyłkę pisarską w ten sposób, że w pkt. 2 i 4 zwrot "334/18" zastępuje się zwrotem "334/118"." Zgodnie z § 3 uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano m.in., że w toku analizy treści uchwały stwierdzono, że w § 1 pkt 2 i 4 wskazano numer działki ewidencyjnej 334/18, który nie odpowiada aktualnemu i prawidłowemu oznaczeniu nieruchomości, na której zlokalizowane są przedmiotowe drogi. Prawidłowy numer działki to 334/118. W ocenie uchwałodawcy sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej ma charakter porządkujący i doprecyzowujący, nie wpływa na przebieg dróg, ich funkcję ani zakres zaliczenia do kategorii dróg gminnych. Oznaczenie działek ewidencyjnych stanowi istotny element opisu przebiegu dróg zaliczanych do kategorii dróg gminnych, a dokonana korekta dotyczy treści normatywnej uchwały, zasadne jest sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w drodze uchwały. Następnie Wojewoda Podlaski rozstrzygnięciem nadzorczym z 16 lutego 2026 r., nr NK-M.4131.21.2026.DM, stwierdził nieważność ww. uchwały Rady Miejskiej w Wasilkowie nr XXV/239/26 z 27 stycznia 2026 r. W ocenie organu nadzoru powyższa regulacja została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., polegającym na podjęciu uchwały bez podstawy prawnej, gdyż w obowiązującym porządku prawnym ustawodawca nie przewiduje trybu prostowania oczywistych omyłek pisarskich w uchwałach rady gminy. Ponadto, sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w niniejszej sprawie sprowadzało się do merytorycznej zmiany treści aktu prawa miejscowego, a nie - wedle stanowiska organu – miało charakter porządkujący i doprecyzowujący. Organ nadzoru, powołując się na orzecznictwo oraz doktrynę podkreślił też, że rada gminy nie ma możliwości sprostowania błędu aktu prawnego, który został opublikowany zgodnie z tekstem oryginalnym, skierowanym do ogłoszenia. Usunięcie w takim akcie błędów (pisarskich, czy rachunkowych) możliwe jest jedynie poprzez zmianę takiego aktu. Wejście w życie uchwały sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i ustalenia Ich przebiegu, w brzmieniu opublikowanym w dzienniku urzędowym, wywołuje określone skutki prawne. Obowiązywanie przepisu zamieszczonego w dzienniku urzędowym ma walor bezwzględny, formalny, co wynika z celów i funkcji ogłoszenia aktu (przepisu prawnego). W ocenie Wojewody w analizowanym przypadku Rada Miejska w Wasilkowie zastąpiła numer działki innym oznaczeniem, wywołując skutek o charakterze merytorycznej zmiany, która nie podlega sprostowaniu jako "oczywista omyłka pisarska", ponieważ wpływa na treść uchwały będącej aktem prawa miejscowego. Mamy do czynienia z sytuacją, w której uchwała o sprostowaniu błędu doprowadziła do nadania uchwale przyjętej przez Radę i ogłoszonej w dzienniku urzędowym nowego znaczenia normatywnego. Podkreślono, że regulacja prawna przyjęta przez organ gminy usuwa błąd, który powstał w momencie jej podjęcia, tak więc dopuszczalność usunięcia takiego błędu, w drodze sprostowania, jest całkowicie wykluczona. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem nadzorczym Gmina Wasilków, reprezentowana przez przedstawiciela w osobie Burmistrza, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżąca Gmina wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że uchwała nr XXV/239/26 Rady Miejskiej w Wasilkowie z dnia 27 stycznia 2026 r. podjęta została "bez podstawy prawnej", podczas gdy kompetencja rady gminy do usunięcia oczywistej omyłki pisarskiej w podjętej przez nią w uchwale mieści się w zakresie ogólnej władztwa normotwórczego przyznanego radzie gminy przez 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w związku z art. 7 ust. 1-3 u.d.p.; 2. art. 91 ust. 1 u.s.g. poprzez zastosowanie sankcji nieważności w sytuacji, gdy zaskarżona uchwała nie naruszała prawa w sposób istotny, gdyż jej jedynym celem i skutkiem było doprecyzowanie numeru działki ewidencyjnej zgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym uwidocznionym w załączniku graficznym (mapie) stanowiącym integralną część uchwały LV/494/22; 3. art. 7 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP przez nadmiernie rozszerzającą interpretację braku podstawy prawnej, prowadzącą do naruszenia konstytucyjnie chronionej samodzielności jednostki samorządu terytorialnego oraz zasady proporcjonalności nadzoru; 4. art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 461), dalej" "u.o.a.n.", przez błędne przyjęcie, że wykładnia ww. przepisu wskazuje jedyną dopuszczalną ścieżkę korekty błędów w ogłoszonych aktach, podczas gdy przepis ten reguluje wyłącznie szczególny tryb sprostowania rozbieżności między oryginałem, a tekstem ogłoszonym - i nie może być odczytywany jako zamknięcie wszelkich innych możliwości działania organu, który jest autorem aktu. W uzasadnieniu skargi Gmina rozwinęła powyższe zarzuty, tj. błędne zastosowanie art. 91 ust. 1 u.s.g. - brak istotnego naruszenia prawa (zarzut I), błędną kwalifikację zmiany numeru działki jako zmiany merytorycznej (zarzut II), naruszenie konstytucyjnie chronionej samodzielności gminy i zasady proporcjonalności nadzoru (zarzut III) oraz błędną wykładnię art. 17 ust. 4 u.o.a.n. jako rzekomego zamkniętego katalogu korekt błędów w aktach prawa miejscowego (zarzut IV). W oparciu o powyższe zarzuty Gmina wniosła o rozpatrzenie skargi na rozprawie, uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody w całości na podstawie art. 148 p.p.s.a., a także zasądzenie od organu nadzoru na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał swoje stanowisko, odniósł się do podniesionych zarzutów oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, stanowiące jeden z rodzajów aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do jego uchylenia (art. 148 p.p.s.a.). Badana jest zatem wyłącznie legalność podjętego aktu nadzoru. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt nadzoru odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. W przypadku sprawy zainicjowanej skargą jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru nad działalnością organów tej jednostki samorządu terytorialnego, zakres przedmiotowy rozpoznania przez sąd administracyjny tego rodzaju sprawy bezpośrednio obejmuje ten akt nadzoru, ale pośrednio ocena zgodności z prawem dotyczy także zaskarżonego aktu prawa miejscowego. Sąd oddalając skargę, uznaje zasadność ingerencji nadzorczej, zaś uchylając akt nadzoru, pośrednio uznaje brak przesłanek do stwierdzenia nieważności zakwestionowanego aktu prawotwórczego. Przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące aktu (np. uchwały lub zarządzenia) organu jednostki samorządu terytorialnego obowiązkiem sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samego aktu, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność owego aktu. Działanie sądu w granicach sprawy zainicjowanej skargą na rozstrzygnięcie nadzorcze ma charakter dwustopniowy - rozpoznając skargę na akt nadzoru stwierdzający nieważność uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, sąd bada treść samej uchwały, aby ocenić, czy stwierdzenie nieważności zostało podjęte zgodnie z przepisem ustanawiającym kryteria tego stwierdzenia, a następnie bada, czy rzeczywiście uchwała w sposób istotny narusza prawo (zob.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1389/14 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 24/17 – publ. w CBOSA). Działanie sądu posiada taki charakter, gdyż między obiema sferami działania administracji zachodzi pełna tożsamość ich podstawy materialnoprawnej. Na skutek kontroli przeprowadzonej przez pryzmat legalności Sąd uznał, że uchwała Rady Miejskiej w Wasilkowie nr XXV/239/26 z dnia 27 stycznia 2026 r. podjęta została z istotnym naruszeniem prawa, co implikuje ocenę, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z 16 lutego 2026 r. stwierdzające nieważność ww. uchwały jest zgodne z prawem. Podstawą prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia nadzorczego był art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast ust. 4 wskazanego przepisu przewiduje, że przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Stosownie do art. 98 ust. 1 u.s.g., rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem, w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała organu, który podjął uchwałę albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Uwzględniając powyższe przepisy, dostrzec trzeba, że rozstrzygnięcie nadzorcze z 16 lutego 2020 r. wydane zostało z zachowaniem ustawowego terminu. Spełnione zostały też wymogi dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej. Skarga dotyczy bowiem aktu, o jakim mowa w art. 98 ust. 1 u.s.g. oraz 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i wniesiona została w przepisanym prawem terminie. Jak wynika z treści przytoczonego art. 91 u.s.g. wojewoda jako organ nadzorczy rozstrzyga o nieważności uchwały w przypadku istotnego naruszenia prawa w określonym ustawowo terminie. W judykaturze przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności w trybie nadzoru, zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 698/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 861/12 – publ. CBOSA). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że uchwała rady gminy w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i ustalenia ich przebiegu stanowi akt prawa miejscowego. Traktowanie tego rodzaju uchwał jako aktów prawa miejscowego i ogłaszanie ich w Dzienniku Urzędowym jest powszechnie aprobowane i stosowane, a w praktyce, w tym w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych, nie jest przedmiotem sporu (zob. wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2013 r., VII SA/Wa 251/13, wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., I OSK 3123/15 oraz postanowienie NSA z 28 maja 2024 r., II GSK 711/24). Dodać trzeba, że akty prawa miejscowego uchwalane przez organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach, stanowią przepisy prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania tych organów (art. 94 Konstytucji RP). W wyniku opublikowania w dzienniku urzędowym uchwała wchodzi do obrotu prawnego i kształtować może sytuację prawną szerokiego kręgu podmiotów. W odniesieniu do opisanych okoliczności sprawy trzeba zauważyć, że generalnie brak jest norm ustanawiających instytucję prostowania błędów czy oczywistych omyłek w uchwałach organów władzy publicznej, niebędących rozstrzygnięciami indywidualnymi, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Ani art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. ustawy o samorządzie gminnym (wskazywany jako podstawa prawna podjęcia zakwestionowanej uchwały), ani żaden inny przepis u.s.g., nie przewidują instytucji prostowania błędów lub oczywistych omyłek w uchwale. Brak również takich przepisów kompetencyjnych w ustawie o drogach publicznych. Nie można w tym zakresie opierać się na tej samej normie prawnej, która stanowiła upoważnienie do wydania uchwały z 28 kwietnia 2022 r., tj. art. 7 ust. 2 u.d.p. W tym miejscu przypomnieć należy, że naczelną zasadą demokratycznego państwa prawnego jest działanie organów władzy publicznej w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Zasadę tę wyraża art. 7 Konstytucji RP. Przepis ten zawiera normę zakazującą domniemywania kompetencji takiego organu i tym samym nakazuje, by wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej. Nie budzi zatem wątpliwości, że akty prawa miejscowego powinny być podejmowane w oparciu o wyraźną normę kompetencyjną rangi ustawowej. Zasadą prawa administracyjnego, w perspektywie konstytucyjnej, jest zakaz domniemania kompetencji. Podstawa zaś prawna do działań w zakresie stanowienia aktów prawa miejscowego jest dwojakiego rodzaju. Jest nią albo upoważnienie bezpośrednio wynikające z przepisów ustaw ustrojowych (gminnej, powiatowej, wojewódzkiej), albo upoważnienie zawarte w innych regulacjach ustawowych (por. wyrok z 4 kwietnia 2008 r., akt II OSK 102/08, NZS 2008/5/103). Dlatego też wykroczenie przez organ uchwałodawczy poza granice upoważnienia ustawowego do wydawania aktu prawa miejscowego należy ocenić jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością wadliwego przepisu prawa miejscowego (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 10 października 2019 r., II SA/Bk 336/19). Należy zatem stwierdzić, że poprawkę dokonywaną w uchwale będącej aktem prawa miejscowego, nawet uznaną przez organ za sprostowanie oczywistego błędu lub omyłki pisarskiej, należy traktować jako zmianę wymagającą podjęcia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego kolejnej uchwały (uchwały nowelizującej), co – stosownie do art. 7 ust. 2 u.d.p – wymaga zasięgnięcia opinii właściwego zarządu powiatu. Próba obejścia tego wymogu poprzez podjęcie przez Radę Miejską uchwały z 27 stycznia 2026 r. "w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej", musiało prowadzić do stwierdzenia jej nieważności jako wydanej bez wymaganego upoważnienia ustawowego, o czym prawidłowo orzekł Wojewoda w kontrolowanym rozstrzygnięciu nadzorczym. Trafnie powołał się Wojewoda na wyrok WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2024 r., IV SA/Po 208/24, w którym sąd stwierdził, że "przewidziany w art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 461; w skrócie "u.o.a.n.") tryb prostowania błędów m.in. w samorządowych aktach prawa miejscowego - w drodze obwieszczenia wojewody - nie dotyczy błędów, który wystąpiły już w akcie uchwalonym przesłanym do publikacji, lecz jedynie tych, które wkradły się później do jego wersji ogłoszonej w wojewódzkim dzienniku urzędowym. "Błędem" w rozumieniu art. 17 u.o.a.n. jest bowiem tylko rozbieżność pomiędzy dokumentem będącym podstawą ogłoszenia danego aktu, a tekstem ogłoszonym w dzienniku urzędowym. W konsekwencji błędy (omyłki), które powstały na wcześniejszych etapach i były już w tekście uchwały nadesłanym do ogłoszenia, nie mogą być sprostowane w trybie art. 17 ust. 4 u.o.a.n. Takie błędy (omyłki) "prostuje się" poprzez klasyczną nowelizację, o której mowa w dziale II ZTP (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 939)." Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd i przyjmuje go za własny. Na uwypuklenie zasługuje zwłaszcza ostatnie zdanie powyższego wywodu. W tym świetle chybiony jest pogląd Skarżącej, która bezskutecznie usiłuje wykazać, że skoro z treści art. 17 ust. 4 u.o.a.n. nie wynika zakaz możliwości korekty błędów w aktach prawa miejscowego poza trybem pełnej nowelizacji, to posiadała ona prawo do wydania zaskarżonej uchwały. W tym zakresie Sąd odwołuje się raz jeszcze do zasady zakazu domniemania kompetencji oraz art. 7 Konstytucji RP. Ponadto podkreślić trzeba, że ani Wojewoda ani też Sąd nie odbierają Gminie prawa do dbałości o poprawność redakcyjną wydawanych przez siebie aktów prawa miejscowego (s. 8 skargi). Wręcz przeciwnie, bezsporne jest, że powyższe stanowi obowiązek Gminy. Musi on być jednak realizowany na podstawie wyraźnej normy kompetencyjnej. Sąd uznał prawidłowość stanowiska Wojewody, że zastąpienie przez Radę Miejską, znajdującego się w uchwale z 28 kwietnia 2022 r., zwrotu "334/18" zwrotem "334/118" stanowiło de facto merytoryczną zmianę uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego i wymagało przeprowadzenia stosownej procedury uchwałodawczej. Wprowadzenie takiej zmiany mocą uchwały z 27 stycznia 2026 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej (mimo że zmiana ta sprowadzała się do dopisania jednej cyfry w numerze ewidencyjnym działki) świadczy o wydaniu uchwały z istotnym naruszeniem przepisów prawa w rozumieniu art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W odniesieniu do argumentu Gminy, że sprostowanie miało charakter wyłącznie porządkujący i doprecyzowujący, Sąd podkreśla, że wejście w życie aktu prawa miejscowego w brzmieniu opublikowanym w organie promulgacyjnym, wywołuje określone skutki prawne (wiąże adresatów) i już z tego względu nie może podlegać zmianie bez zachowania trybu określonego przepisami ustawy. Gdyby założyć, że jest inaczej i dopuścić możliwość prostowania obowiązującej uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, to wówczas zniweczona mogłaby zostać zasada stabilności i pewności prawa (por. na gruncie uchwały w przedmiocie planu miejscowego wyrok WSA w Gdańsku z 8 maja 2013 r., II SA/Gd 225/13). Rzecz jasna istniejąca wewnętrzna niezgodność zapisów opublikowanego aktu, tj. różnica pomiędzy częścią tekstową a graficzną (załącznikami) stanowiącymi wraz z tekstem uchwały integralną całość, nie daje się pogodzić z podstawowymi zasadami państwa prawnego, z których wywodzi się obowiązek formułowania przepisów prawa w sposób precyzyjny, zwięzły i jednoznaczny, a jednocześnie wewnętrznie niesprzeczny (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 października 2014 r., II SA/Bd 872/14). Z tych względów należy dążyć do wyeliminowania ww. niezgodności. Niemniej jednak Rada powinna to uczynić na podstawie i w granicach prawa, a więc poprzez podjęcie "pełnoprawnej" uchwały nowelizującej. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że skoro doszło do istotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.s.g. to Gmina nie może skutecznie powoływać się na nieproporcjonalność aktu nadzoru oraz zbytnią surowość działań Wojewody. Stwierdzając istotne naruszenie prawa Wojewoda był związany dyspozycją art. 91 ust. 1 u.s.g., nakazującą stwierdzenie nieważności wadliwej uchwały. Działanie to stanowi realizację ustawowego obowiązku organu nadzoru, a nie wyraz niedopuszczalnej lub nadmiernej ingerencji w prawnie chronioną sferę samodzielności gminy. W świetle powyższego Sąd uznał, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z 16 lutego 2026 r. jest prawnie uzasadnione i znajduje oparcie w przepisie art. 91 ust. 1 u.s.g. Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Małgorzata Roleder Barbara Romanczuk Marta Joanna Czubkowska