II SA/Bk 26/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy i umorzenia postępowania w sprawie. 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat J. O. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. R. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Decyzją z dnia [...].11.2011 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną przez J. R. decyzję z dnia [...].06.2011 r., znak: [...]wydaną przez Wójta Gminy H. w wyniku wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z ul. M. na działki nr [...] i [...] w miejscowości N., uchyliło poprzedzającą ją decyzję nr [...]z dnia [...].12.2009 r. wydaną przez Wójta Gminy N. na wniosek inwestora D. W. oraz w całości umorzyło postępowanie w tej sprawie. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy N. w dniu [...].06.2010 r. wydał ostateczną decyzję o lokalizacji zjazdu (znak: [...]) na podstawie przepisów ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych. W późniejszym czasie inwestor uzyskał również wymagane prawem pozwolenie na budowę w postaci decyzji Starosty H. z dnia [...].09.2010 r., nr [...]. W świetle powyższych ustaleń SKO stwierdziło, że konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy na w/w inwestycję odpadła z uwagi na istniejącą ostateczną decyzję o lokalizacji zjazdu wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych będącym przepisem szczególnym wobec art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie wyłączającym jego zastosowanie w sprawie. Ponadto zarówno decyzja o lokalizacji zjazdu jak i decyzja o warunkach zabudowy są tożsame co do przedmiotu, stąd też wydanie jednej czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie wydania drugiej. Skargę na powyższą decyzję wywiódł, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, J. R. Zawarł w niej szereg zarzutów, które dotyczyły: - naruszenia jego praw, jako strony postępowania poprzez nie zawiadomienie go o toczącym się postępowaniu i nie doręczenie mu decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...].06.2010 r. (znak: [...]); - niewłaściwej oceny stanu faktycznego dokonanej przez Wójta Gminy H. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].06.2011 r. (znak: [...]) uchylającej decyzję nr [...]z dnia [...].12.2009 r. i ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na częściowym zajęciu pasa drogowego drogi gminnej nr [...], ul. M., oznaczonej nr ew. [...]w celu budowy zjazdu publicznego do działek nr [...] i [...], poprzez przyjęcie, że zjazd będący przedmiotem decyzji nie istnieje podczas gdy w rzeczywistości istniał on w dacie wydania tej decyzji; - naruszenia przez Starostę H. art. 28 Prawo budowlane poprzez nie doręczenie skarżącemu jako stronie postępowania decyzji z dnia [...].09.2010 r. (znak:[...]); - naruszenia przez Wójta Gminy N. przepisów o właściwości, podczas gdy właściwym do wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji zjazdu winien być Zarząd Dróg Wojewódzkich jako zarządca drogi. Skarżący wskazał również na niedogodności związane z ruchem pojazdów w obrębie zjazdu oraz na pogorszenie się warunków bezpieczeństwa od czasu jego ulokowania na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę SKO w B. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko podkreślając, że zarzuty podnoszone przez skarżącego nie dotyczą decyzji wydanej przez SKO w postępowaniu wszczętym na skutek postanowienia o wznowieniu, lecz odnoszą się do decyzji o lokalizacji zjazdu lub decyzji o pozwoleniu na budowę, co w niniejszej sprawie nie ma znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej: p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w tak zakreślonej kognicji, skarga okazała się niezasadna. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczy uchylenia decyzji Wójta Gminy N. nr [...], decyzji Wójta Gminy H. znak [...]oraz umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy zjazdu z ul. M. na działki nr [...] i [...] w N. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 2 pkt 4) ustawy o drogach publicznych zarządcą drogi dla dróg gminnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy oraz w/w przepisy prawa należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu II instancji, a także stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 2009 r. (sygn. akt II OSK 1722/07), iż przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalania warunków zabudowy. Decyzja administracyjna zezwalająca na lokalizację zjazdu byłaby bowiem pod względem przedmiotowym identyczna z decyzją ustalającą warunki zabudowy. Jak logicznie wywodzi Naczelny Sąd Administracyjny "Skoro w ustawie o drogach publicznych w art. 29 ust. 1 na budowę zjazdu z drogi publicznej konieczne jest uzyskanie decyzji zezwalającej na jego lokalizację, wydanej przez zarządcę drogi, to na to samo zamierzenie inwestycyjne nie trzeba uzyskać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która de facto dotyczyłaby tego samego, gdyż warunki zabudowy w istocie są także ustaleniem lokalizacji." Należy podkreślić, że wydanie pozwolenia na budowę poprzedzone zostało uzyskaniem przez inwestora zgody Wójta Gminy N. na lokalizację zjazdu publicznego we właściwym postępowaniu. Po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].12.2009 r., zmienił się stan prawny sprawy. Skoro została wydana ostateczna decyzja lokalizacyjna w tym samym przedmiocie, zanim dobiegło końca postępowanie wznowieniowe, to bezprzedmiotowym było orzekanie o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji. Zatem, zdaniem Sądu, słusznie postąpiło SKO uchylając decyzje organów I instancji i umarzając postępowanie na mocy art.138 par.1 pkt 2 w zw. z art.151 par. 1 pkt 2 k.p.a. Większość zarzutów skargi w żadnym stopniu nie odnosi się do niniejszej sprawy. Postępowanie w sprawie udzielenia zgody na lokalizację zjazdu oraz postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę są bowiem postępowaniami oddzielnymi i autonomicznymi w stosunku do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dla każdego z nich jest przewidziana odrębna droga odwoławcza. Sąd, orzekając w granicach danej sprawy (którą wyznacza podmiotowy i przedmiotowy zakres zaskarżonej decyzji), nie może ocenić ich inaczej, aniżeli jako bezzasadne. Należy zauważyć, że celem skarżącego w niniejszym postępowaniu było doprowadzenie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...].12.2009 r. dotyczącej warunków zabudowy zjazdu z ulicy M. na działki o nr [...] i [...] .Cel ten spełnia obecnie zaskarżona decyzja. Zatem interes prawny skarżącego, we wniesieniu skargi do Sądu, jest niezrozumiały. Z powyższych względów, zgodnie z art. 151 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi ustanowionemu z urzędu i zwrocie niezbędnych kosztów Sąd orzekł na mocy art. 250 tejże ustawy oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 6 pkt 1, § 18 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).