II SA/Bk 263/07

Dnia 8 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w sprawie nieuwzględnienia wniosku o zmianę uchwały w sprawie opinii o zaliczeniu dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich p o s t a n a w i a Odrzucić skargę. J. B. wniósł w dniu 2 marca 2007 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] w sprawie nieuwzględnienia wniosku o zmianę uchwały w sprawie opinii o zaliczeniu dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W zakresie skarżącej uchwały nie miało miejsca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które jest konieczną przesłanką skutecznego zaskarżenia uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl § 4 tegoż artykułu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu, wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Taka też sytuacja powinna mieć miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem zaskarżony akt – uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] w sprawie nieuwzględnienia wniosku o zmianę uchwały w sprawie opinii o zaliczeniu dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich, jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego. Tym samym przed wniesieniem na powyższy akt skargi do sądu, strona skarżąca zobligowana była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.). Podkreślić przy tym należy, iż wezwanie w trybie ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym mogło być złożone w każdym czasie (postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 roku, OSA 2/02, ONSA 2003, nr 1, poz. 2). Rozwiązanie takie - jako reguła ogólna w odniesieniu do aktów, w stosunku do których nie przysługują środki zaskarżenia, obowiązku uprzedniego wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa – oznacza, że bieg terminu do wniesienia skargi na podstawie przepisów ustaw samorządowych rozpoczyna się następnego dnia po dniu, w którym skarżącemu została doręczona odmowa usunięcia przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego albo też w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 roku, II OPS 2/07). W przedmiotowej sprawie z akt administracyjnych wynika, iż Skarżący J. B. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] stycznia 2007 r. ograniczył do trzech uchwał: Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w S. z dnia [...] marca 1986 r., Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w S. z dnia [...] kwietnia 1988 r. i Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2000 r. J. B. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa w zakresie uchwały skarżącej w niniejszej sprawie, a mianowicie uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] w sprawie nieuwzględnienia wniosku o zmianę uchwały w sprawie opinii o zaliczeniu dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich W związku z powyższym Sąd uznał, że wymóg art. 52 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia tj. wezwania do usunięcia naruszenia prawa" nie został spełniony, bo w dacie wniesienia skargi Skarżący nie wykazał, iż wezwał Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie podkreślić należy, iż zawarty w skardze wniosek o "przywrócenie terminu do zaskarżenia uchwały" należało uznać jako bezprzedmiotowy. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi nie rozpoczął biec, zaś Skarżący ma nieograniczony termin do zaskarżenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa) poszczególnych uchwał jednostki samorządu terytorialnego. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do przywrócenia terminu, który jeszcze nie rozpoczął biec. Skarga niniejsza jako przedwczesna jest zatem niedopuszczalna. Powtórzyć należy za doktryną, że ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi (obok przesłanki właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i legitymacji podmiotu uprawnionego) – odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymogów skargi – prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (vide: T. Woś i inni "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 113). Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu.