II SA/Bk 269/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących tytułów wykonawczych p o s t a n a w i a oddalić wniosek M. W. wniósł przez swojego pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących tytułów wykonawczych. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podano, że Skarżący nie posiada wystarczających środków finansowych na uiszczenie kwot zaległości z tytułu opłat parkingowych, a "obowiązek zapłacenia wskazanej należności mógłby spowodować niepowetowaną szkodę mogącą skutkować poważnym zagrożeniem podstawowych warunków egzystencji Skarżącego i jego rodziny". Pełnomocnik Skarżącego powołał się również na postanowienie NSA z 7 maja 2008 r. (sygn. akt I OZ 310/08), zgodnie z którym "Wiosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia w ramach tak rozpoczętego postępowania i uprawdopodobnienie grożącej skarżącemu niepowetowanej szkody daje podstawy do zastosowania przez sąd instytucji z art. 284 p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania wydanego w granicach danej sprawy aktu administracyjnego w całości lub w części. Użyte w wymienionym przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia; 13 grudnia 2004r., FZ 495-497/04, z dnia 22 listopada 2004 r., FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r., FZ 267/04 niepublikowane). W przedmiotowej sprawie Skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie przedstawiono również żadnych argumentów uzasadniających słuszność takiego wniosku. Także z akt sprawy trudno wywieść, aby wykonanie przedmiotowego postanowienia pociągało za sobą trudne do odwrócenia skutki. We wniosku pełnomocnik Skarżącego powołuje się na postanowienie NSA z dn. 7 maja 2008 r. (sygn. akt I OZ 310/08). Podkreślić należy, że to orzeczenie dotyczy art. 284 p.p.s.a., który przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia sądowego po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania. Natomiast w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 61 p.p.s.a., który stanowi o możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności organu po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W swej argumentacji pełnomocnik sam podkreśla, że wniosek powinien zostać uprawdopodobniony przez wnioskodawcę, jednak takiego uprawdopodobnienia nie dokonuje. Wymogu tego nie spełnia samo stwierdzenie, że uiszczenie przez Skarżącego kwoty 3108 zł narazi go na niepowetowaną szkodę. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności lub zdarzeń, które świadczą o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest w stosunku do wnioskodawcy uzasadnione. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. (sygn. FZ 65/04), brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Reasumując, Sąd nie zauważa także powodów, dla których wykonanie zaskarżonego postanowienia w stosunku do Skarżącego mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie zaś z doktryną i orzecznictwem w tym zakresie za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 08.08.2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zaistniały, ponieważ Skarżący, w przypadku "wygrania" sprawy otrzyma zwrot uiszczonego świadczenia. Uznając wniosek za niezasadny Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.