II SA/Bk 270/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] marca 2006r. Nr [...], na mocy której przyznano J. M. pomoc w formie zasiłku celowego na częściowe pokrycie wydatków na żywność, środki czystości, energię elektryczną, kurtkę zimową, spodnie w wysokości 150 zł oraz odmówiono przyznania zasiłku celowego na opał oraz pomocy w formie posiłku i zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2006r. J. M. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. o przyznanie zasiłku celowego. Powyższy wniosek nie precyzował celu, na który miałby być przyznany zasiłek oraz nie zawierał uzasadnienia. W dniu [...] lutego 2006r. J. M. złożył następny wniosek o przyznanie zasiłku celowego na leki, zaś w dniu [...] marca 2006r. kolejny - o przyznanie zasiłku celowego. Wniosek ten podobnie jak w pierwszym przypadku nie wskazywał jego celu oraz nie zawierał uzasadnienia. W trakcie przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2006r. aktualizacji wywiadu środowiskowego stwierdzono, iż żądania J. M. zawarte zarówno we wnioskach pisemnych, jak i ustnych dotyczyły przyznania mu zasiłku celowego na żywność, leki, środki czystości, energię elektryczną, odzież zimową, opał oraz przyznania pomocy z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Jednocześnie na podstawie wywiadu środowiskowego, a także dołączonej do akt sprawy niezbędnej dokumentacji, ustalono, iż wnioskodawca ma [...] lat, posiada wykształcenie średnie, zawód mechanika samochodowego, nie pracuje i jest zarejestrowany w PUP w Z. od dnia [...]07.2003r., jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. J. M. prowadzi jednoosobowo gospodarstwo domowe, zamieszkuje wspólnie z bratem w domu jednorodzinnym, którego jest współwłaścicielem w 1/3 części. Na jego utrzymanie składa się dochód uzyskiwany z gospodarstwa rolnego w wysokości 91,28 zł, dodatek mieszkaniowy - 19,64 zł i ryczałt na zakup opału - 46,34 zł miesięcznie oraz zasiłek okresowy przyznany od stycznia do kwietnia 2006r. w kwocie 106,40 zł. Stąd łączna kwota dochodu wnioskodawcy wynosi 263,66 zł miesięcznie. W tym stanie rzeczy decyzją z dnia [...] marca 2006r. Dyrektor MOPS w Za. przyznał J. M. pomoc w formie zasiłku celowego na częściowe pokrycie wydatków na żywność, środki czystości, energię elektryczną, kurtkę zimową i spodnie w łącznej wysokości 150 zł. W tej samej decyzji odmówiono natomiast przyznania zasiłku celowego na opał oraz pomocy w formie posiłku i zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Przedmiotowa decyzja postanowieniem MOPS w Z. nr [...] z dnia [...]03.2006r. została z urzędu sprostowana na podstawie art. 113 § 1 i 3 kpa w ten sposób, iż "na stronie 1 decyzji w wierszu 19 od góry (w sentencji orzeczenia) po wyrazie żywność, dodano wyraz leki." Postanowienie to na skutek uwzględnienia wniesionego przez skarżącego zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zostało następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] uchylone w całości, zaś postępowanie pierwszej instancji umorzone. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, iż zażalenie J. M. na nie załatwienie w terminie jego wniosku o przyznanie zasiłku celowego na zakup leków jest uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy termin do załatwienia tej sprawy do dnia [...] kwietnia 2006r. Powyższy wniosek został rozstrzygnięty decyzją Dyrektora MOPS w Z. nr [...] w dniu [...] kwietnia 2006r., w której przyznano J. M. pomoc w formie zasiłku celowego na pokrycie wydatków na leki w wysokości 48,45 zł. Nie godząc się natomiast z decyzją z dnia [...] marca 2006r. J. M.odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący zarzucił organowi pomocy społecznej rażące naruszenie ustawy o pomocy społecznej i rażącą dyskryminację jego osoby. Podniósł, iż wysokość przyznanego mu zasiłku okresowego i zasiłku celowego nie zaspokaja podstawowych potrzeb bytowych. Na skutek niskich temperatur w czasie tegorocznej zimy niezbędną potrzebą jest zakup 1,5 tony węgla. Wysokość zasiłku nie pozwala też na realizację innych podstawowych potrzeb jak zakup obuwia, żywności, opłacenie energii elektrycznej. Wydana decyzja zdaniem J. M. stanowi samowolę administracyjną i dowolność organu, gdyż rażąco narusza ustawę o pomocy społecznej, dyskryminuje jego osobę, niehumanitarnie go traktuje, a także narusza słuszny interes strony. Nadto, odwołujący wskazał na nierzetelność rozpatrzenia złożonych przez niego wniosków, brak uzasadnienia decyzji oraz nie podanie kryteriów, którymi MOPS kieruje się w przyznawaniu zasiłków, a także brak informacji o rozdysponowaniu posiadanych środków. Po przeanalizowaniu akt sprawy i odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie podzieliło zarzutów podniesionych przez J. M. i decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji podkreślono, iż zadania organów administracji publicznej w zakresie pomocy społecznej, rodzaje świadczeń, zasady i tryb ich udzielania reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami celem organów pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich własnych wysiłkach zmierzających do zaspokojenia potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1). Inny przepis ustawy o pomocy społecznej przewiduje, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny (a więc nie muszą) być uwzględnione wówczas, gdy odpowiadają celom pomocy społecznej i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4). W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym przyznana J. M. pomoc w formie zasiłku celowego została udzielona na miarę możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Podkreślono, iż kwota zasiłku celowego w wysokości 150 zł, jest niemal dwukrotnie wyższa od średniego zasiłku celowego przyznawanego w miesiącu lutym 2006r. (80 zł), a to oznacza, iż inni świadczeniobiorcy otrzymali zasiłki w wysokości niższej od tej średniej. Przytoczone zaś w uzasadnieniu decyzji organu I instancji dane o wysokości środków pozostających do dyspozycji organu pomocy społecznej i ilości osób (rodzin) ubiegających się o pomoc świadczą, że przyznanie wyższej pomocy w aktualnej sytuacji nie było możliwe. Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołującego, iż ustalone w ustawie o pomocy społecznej kryterium dochodowe jest minimalną kwotą niezbędną na zaspokojenie potrzeb bytowych człowieka. Wskazano, iż ustawa o pomocy społecznej określa w art. 8 ust. 1 kwoty dochodu uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej a nie kwoty niezbędne do zaspokojenia potrzeb bytowych człowieka. Kwot takich (zwanych potocznie "minimum socjalnym") nie ustala też żaden inny przepis ustawowy. Zdaniem Kolegium dyrektor MOPS zasadnie odmówił przyznania pomocy przewidzianej w ustawie z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu wieloletniego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" ( Dz. U. z 2005 r., Nr 267, poz. 2259 ). Pomoc przewidziana w tej ustawie jest bowiem adresowana głównie do dzieci i młodzieży a także osób i rodzin, które z powodu różnych zdarzeń losowych, wieku, choroby lub niepełnosprawności nie są w stanie same zapewnić sobie przygotowania posiłku. Skarżący nie należy do takich osób. Co więcej w ocenie organu odwoławczego jako współwłaściciel gospodarstwa rolnego ma możliwości pozyskania z tego gospodarstwa koniecznych produktów do przygotowania posiłku, posiada też niezbędny sprzęt gospodarstwa domowego do tych celów. Zasadna jest też odmowa przyznania zasiłku na zakup opału skoro odrębną decyzją został już skarżącemu pod koniec stycznia 2006r. przyznany taki zasiłek a ponadto w trakcie przedmiotowego postępowania ustalono, że ma on niezbędny zapas drewna opałowego. Zdaniem Kolegium mieszkanie można ogrzewać zarówno węglem, jak i drewnem. Organ odwoławczy nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego z wyjątkiem niewielkiego przekroczenia terminu załatwienia sprawy, jeżeli termin ten liczyć od daty złożenia w dniu [...] lutego 2006r. pierwszego wniosku w sprawie. Wydana decyzja zawiera obszerne i należycie uargumentowane uzasadnienie, stąd też zarzut braku uzasadnienia podniesiony w odwołaniu jest zupełnym nieporozumieniem. Niezrozumiały w ocenie Kolegium pozostaje również zarzut nie zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, skoro w dniu [...] marca 2006r. sporządzony został protokół zapoznania skarżącego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem J. M. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów art. 106 ust. 3 i art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący wskazał, iż kwestionowana decyzja jest samowolą administracyjną i dowolnością organu, rażąco narusza ustawę o pomocy społecznej oraz dopuszcza się dyskryminacji i niehumanitarnego traktowania jak i narusza słuszny interes strony. Na poparcie powyższych zarzutów powołał się na art. 6 - 11 kpa oraz 2, 7, 8, 32, 37, 50 i 51 ust. 1 Konstytucji RP. Wysokości zaś przyznanego zasiłku celowego – 150 zł, jak i zasiłku okresowego – 106,40 zł nie zaspokajają podstawowych (niezbędnych) potrzeb życiowych umożliwiających bytowanie w warunkach odpowiadających godności człowieka. W szczególności kwota zasiłku celowego uniemożliwia realizację podstawowych potrzeb, takich jak zakup niezbędnego obuwia, żywności, opłacenie energii elektrycznej. W jego odczuciu obligatoryjnym obowiązkiem organu pomocy społecznej jest zapewnienie niezbędnego obuwia osobie go pozbawionej, a zatem przyznanie tylko częściowej pomocy jest rażąco sprzeczne z ustawą o pomocy społecznej. Nadto kwestionowana decyzja nie zawiera rzetelnego rozpatrzenia złożonych wniosków, zgodnie z art. 107 kpa, gdyż nie rozstrzyga o żądaniu dotyczącym udzielenia pomocy z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Podkreślił, iż przepisy kpa jak i ustawy o pomocy społecznej nakładają obowiązek pełnego faktycznego i prawnego wyjaśnienia rozstrzygnięcia decyzji. Skarżący wskazał również na nie zapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu oraz nie podanie kryteriów, którymi kierował się organ w przyznawaniu zasiłku, a także sposobów rozdysponowania posiadanych środków. Końcowo wskazywał, iż wypłata zasiłku powinna następować w miesiącu złożenia wniosku, w przeciwnym razie przyznana pomoc staje się bezcelowa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W BIAŁYMSTOKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego obowiązujące w chwili jej wydawania. Przede wszystkim wskazać należy, że zasady udzielania świadczeń z publicznych środków pomocy społecznej regulują przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, zaś tryb rozpatrywania tych spraw - Kodeks postępowania administracyjnego z pewnymi modyfikacjami wynikającymi z przepisów ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Według zaś art. 3 - pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W tym miejscu zauważyć należy, iż powołany przepis stwarza jedynie możliwość przyznania zasiłku celowego, a zatem jest to świadczenie fakultatywne, uzależnione wyłącznie od uznania administracyjnego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w ugruntowanej już linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym np. w wyroku NSA z dn. 5.03.1998r. sygn. akt I SA 984/97, Lex nr 45812, w którym podkreślono, iż decyzja o przyznaniu zasiłku celowego wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, iż organ nie jest obowiązany, lecz może przyznać to świadczenie. Co więcej rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy zarówno w zakresie przyznania świadczenia, jak też w części odnoszącej się do jego wysokości. Wyznacznikami ustalenia tej wysokości są – z jednej strony – rozmiar potrzeb wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony – możliwości finansowe organów pomocy społecznej (vide: NSA w Gdańsku z dn. 28.02.1996r. sygn. akt SA/Gd 1472/0, Lex nr 44079). W konsekwencji, jeśli organ I instancji, oceniając sytuację materialną, rodzinną i potrzeby skarżącego z jednej strony, zaś z drugiej własne możliwości, uzna, iż przy posiadanych zasobach majątkowych rodziny skarżącego nie jest celowe kierowanie tam środków finansowych, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa. Także wynikający z treści art. 7 kpa obowiązek załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela nie powinien być odczytywany jako bezwzględny nakaz, skoro należy badać czy nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. W tym stanie prawnym wywieść należy, iż uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale i nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt I SA 945/00, opubl. LEX nr 79608). Dodać przy tym należy, że przyznanie zasiłku celowego nie jest obligatoryjne nawet wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki warunkujące udzielenie tej pomocy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż mając na względzie interes wszystkich osób ubiegających się o pomoc, nie tylko skarżącego oraz ograniczone (w stosunku do potrzeb) możliwości finansowe, MOPS w Z. przyznał skarżącemu zasiłek celowy w wysokości i zakresie odpowiadającym granicom uznania administracyjnego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący i przekonujący organ uzasadnił swoje stanowisko, łącznie z podaniem rozdziału kwot, jakimi dysponuje na tego rodzaju pomoc. W kontekście przytoczonych tam danych liczbowych zarzut dyskryminacji skarżącego należy uznać za całkowicie gołosłowny, przeciwnie jak trafnie zauważył organ odwoławczy z okoliczności sprawy wynika, iż skarżący otrzymał zasiłek niemalże dwukrotnie wyższy od średniego przyznawanego w tym okresie. Przyznana mu kwota zasiłku celowego wynosiła 150 zł, podczas gdy w miesiącu lutym 2006r. średni przyznany zasiłek celowy stanowił kwotę 80 zł. Jednocześnie zauważyć należy, iż z ustawowych zasad świadczeń pomocy społecznej wynika, że osoba występująca o przyznanie pomocy społecznej powinna także pokrywać wydatki związane z utrzymaniem z własnych dostępnych jej środków. Z woli art. 4 ustawy osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, w tym do poszukiwania źródeł dochodu. Skarżący jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, którego dochód od lat jest symboliczny i nie zmienia tej sytuacji licząc na pełne pokrywanie jego potrzeb przez MOPS. Podkreślenia wymaga, iż J. M. jest osobą w pełni sił fizycznych, nie ma więc żadnych przeszkód, by przynajmniej część środków żywnościowych wypracował z gospodarstwa rolnego. Nie budzi zatem wątpliwości stanowisko Kolegium, że udzielenie skarżącemu zasiłku celowego w większym rozmiarze nie było możliwe z uwagi na ograniczone środki pozostające do dyspozycji MOPS w Z., przeznaczane także dla pomocy społecznej innym osobom. Odnośnie zarzutu, że zaskarżona decyzja nie zawiera sposobu rozdysponowania środków i kryteriów przyznawania zasiłków również należy uznać go za nie zasadny, skoro informacja o sposobie rozdysponowania środków zawarta została w uzasadnieniu decyzji organu I instancji na stronie 2. Sąd podziela również argumentację Kolegium dotyczącą interpretacji art. 106 ust. 3 ustawy. Przepis ten zawiera regułę, iż świadczenia z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego. Należy jednak pamiętać, że komentowany przepis odnosi się do świadczeń okresowych. Nie ma, więc w szczególności zastosowania do zasiłku celowego, który ze swej istoty nie jest świadczeniem okresowym (vide: wyrok NSA z dn. 13.03.1998r. sygn. akt I SA 1853/97, Lex nr 45800). Odnośnie świadczenia określonego w ustawie z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2005 r., Nr 267, poz. 2259) stwierdzić należy, iż podjęte w tej mierze rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przede wszystkim podnieść należy, iż pomoc przewidziana w tej ustawie kierowana jest głównie do dzieci i młodzieży, a także osób i rodzin, które z powodu różnych zdarzeń losowych, wieku, choroby lub niepełnosprawności nie są w stanie same zapewnić sobie przygotowania posiłku. W związku z powyższym adresatami tej pomocy nie są wszyscy, lecz określona grupa potrzebujących, którzy nie są w stanie samodzielnie przygotować sobie posiłku. Tymczasem w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżący nie kwalifikuje się do żadnej kategorii osób wskazanych w tych przepisach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano skarżącemu, że podstawą odmowy świadczenia była możliwość przygotowania przez niego posiłków we własnym zakresie. Zasadna jest też odmowa przyznania zasiłku na zakup opału skoro odrębną decyzją został już skarżącemu pod koniec stycznia 2006r. przyznany taki zasiłek, a ponadto w trakcie przedmiotowego postępowania ustalono, że ma on niezbędny zapas drewna opałowego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie organy administracyjne dokonały prawidłowych ustaleń, co do stanu faktycznego oraz jego właściwej oceny. W oparciu o wyniki wywiadu środowiskowego została prawidłowo ustalona sytuacja materialna i rodzinna oraz potrzeby skarżącego, przedstawiona zaś analiza własnych możliwości finansowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zambrowie nie budzi wątpliwości. Organy obu instancji trafnie wskazały okoliczności, które wpłynęły na zakres udzielonej pomocy socjalnej, a w szczególności, jakie względy rzutowały na ograniczony jej charakter. Przy wydawaniu przedmiotowej decyzji nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu dyskwalifikującym skarżone rozstrzygnięcie. Twierdzenie skarżącego, iż nie został zapoznany z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży, zdaniem Sądu nie stanowiło naruszenia przepisów mających istotne znaczenie dla meritum rozstrzygnięcia. Skarżący zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie przez organ I instancji, co znajduje swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy (k. 25 akt sprawy organu I instancji). Organ II instancji nie prowadził postępowania uzupełniającego i w całości oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach poczynionych przez MOPS w Z. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wówczas, jeżeli naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formalne naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa poprzez nie zapoznanie skarżącego przez organ II instancji z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy nie miało w konkretnej sprawie istotnego wpływu na treść decyzji tego organu. Wobec stwierdzenia bezzasadności zarzutów skargi, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak w sentencji.