II SA/Bk 279/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na działanie Wójta Gminy N. w przedmiocie przydziału lokalu socjalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarga została wywiedziona w następujących okolicznościach faktycznych. 1. Skarżący – G. J. w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. zwrócił się do Wójta Gminy N. o "przydzielenie mieszkania socjalnego"; 2. W odpowiedzi na wniosek w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], organ poinformował, że po zasięgnięciu opinii Społecznej Komisji Mieszkaniowej, prośba został rozpatrzona negatywnie; 3. Następnie w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący zwrócił się do organu o przesłanie uchwały Rady Gminy N. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz uzasadnienie negatywnego załatwienia wniosku; 4. Organ w odpowiedzi w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. podał, że powodem odmowy przyznania lokalu mieszkalnego, był fakt, iż przed odbywaniem kary pozbawienia wolności, strona nie była osobą bezdomną i posiadała prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na terenie miejscowości N.; 5. Następnie w dniu [...] marca 2016 r. skarżący wywiódł skargę na działalność Wójta Gminy N. w przedmiocie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego. Skarga ta uchwałą Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2016 r. została uznana za bezzasadną; 6. W dniu [...] marca 2017 r. skarżący wywiódł skargę do sądu administracyjnego i zarzucił Wójtowi Gminy N. lekceważące podejście do rozpatrzenia jego wniosku o przyznanie lokalu socjalnego oraz niedopełnienie obowiązku poprzez niedotrzymywanie terminów odpowiedzi na pisma lub w ogóle nie udzielanie uzasadnienia. Zarzucił, że nierzetelnie został przeprowadzony wywiad środowiskowy, bo jak z niego wynika ma gdzie mieszkać po opuszczeniu zakładu karnego. Natomiast faktem jest, że w mieszkaniu, w którym mieszkał przed aresztowaniem nie ma warunków do podstawowej egzystencji, gdyż zamieszkuje tam 7 osób. Na domiar tego, jego mama nie chce, żeby on tam mieszkał, więc prawnie jest osobą bezdomną. Podnosząc powyższe wniósł o zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. 7. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podał, że dokonał zbadania sprawy w oparciu o ustawę o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego oraz w oparciu o obowiązujące wówczas, zasady wynajmowania lokali socjalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy N., zatwierdzone uchwałą nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] czerwca 2002 r. Zdaniem organu żadne pismo skarżącego nie pozostało bez odpowiedzi. Sam fakt, iż odpowiedź była negatywna w swej treści, nie może być utożsamiane z brakiem odpowiedzi. 8. Zarządzeniem z dnia 16 maja 2017 r. zwrócono się do skarżącego o sprecyzowanie czy złożona przez niego skarga do sądu administracyjnego dotyczy konkretnego pisma Wójta Gminy N., tj. pisma z dnia [...] lutego 2016 r. informującego o negatywnym rozpatrzeniu jego prośby o przyznanie lokalu mieszkalnego, czy też jest to skarga na całą działalność Wójta w przedmiocie przyznania skarżącemu lokalu mieszkalnego, pod rygorem potraktowania skargi jako skargi na pismo z dnia [...] lutego 2016 r.; 9. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący podał, że skarga na Wójta Gminy dotyczy tego, że nierzetelnie został przeprowadzony wywiad środowiskowy, z którego wynika, że po opuszczeniu zakładu karnego skarżący ma gdzie wrócić i że są tam warunki do zamieszkiwania. Tymczasem skarżący, nie może wrócić do tego miejsca zamieszkania bo nie ma tam dla niego miejsca. Poza tym przez dwa lata jak stara się o lokal socjalny nie został wpisany na listę oczekujących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sąd w sprawie niniejszej przyjął, że skarżący kwestionuje całą działalność Wójta Gminy dotyczącą przyznania skarżącemu lokalu mieszkalnego, a nie konkretne pisma tj. pismo z dnia [...] lutego 2016 r., informujące o negatywnym rozpatrzeniu jego prośby o przyznanie lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu o tym, że skarga dotyczy działalności organu świadczą następujące sfomułowania używane przez skarżącego "lekceważące podejście do rozpatrzenia jego wniosku o przyznanie lokalu socjalnego", "niedopełnienie obowiązku poprzez niedotrzymywanie terminów odpowiedzi na pisma lub w ogóle nie udzielanie uzasadnienia", "nierzetelnego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego". Skarga na działanie wójta gminy należy do zakresu przedmiotowego postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a. Przedmiotem skargi w tym postępowaniu może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy – (art. 227 K.p.a.). Zasadą jest, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. Do rozpatrywania skargi dotyczącej działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miast) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych stosownie do treści art. 229 pkt 3 K.p.a. właściwa jest rada gminy. Załatwienie skargi zgodnie z art. 238 § 1 K.p.a. następuje poprzez zawiadomienie o załatwieniu skargi. Zawiadomienie takie zawiera informację o czynnościach wewnętrznych organu załatwiającego skargę i ich rezultatach oraz kończy postępowanie skargowe w odniesieniu do sprawy. Oznacza to, że skarżący niezadowolony z działalności wójta gminy powinien wywieść skargę do właściwego organu, którym w tym wypadku jest właściwa rada gminy. Jak wynika z akt sprawy skarga taka został przez skarżącego i rozpoznana przez Radę Gminy, która uchwałą z dnia [...] czerwca 2016 r. stwierdziła, że jest ona bezzasadna. Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.