II SA/Bk 28/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienia nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje adwokat J. D. Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. M. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- J. M. złożył skargę do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. na niezgodne z zasadami sanitarnymi przechowywanie śmieci w Zakładzie Karnym w Cz. Osadzony twierdził, że administracja Zakładu dziurawi plastikowe kosze na śmieci, co powoduje wydostawanie się z nich nieczystości, a w konsekwencji szkodliwe oddziałuje na stan zdrowia osób przebywających w zakładzie karnym, w tym również J. M. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. (zwany dalej: PPIS) postanowieniem z dnia [...].10.2013 r. uznał się niewłaściwym do załatwienia skargi i sprawę przekazał do załatwienia Dyrektorowi Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w B. PPIS stwierdził, powołując jako podstawę prawną art.. 231 w związku z art. 229 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie więziennej, iż właściwym do rozpatrywania tego rodzaju skarg jest organ służby więziennej, a nie inspekcja sanitarna. J. M. sporządził skargę z dnia 2.11.2012 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. Stwierdził, że to PPIS w Z. ma obowiązek wydać, administracji Zakładu Karnego w Cz., zakaz dziurawienia koszy na śmieci, gdyż zanieczyszczenia powstałe z tej przyczyny, powodują choroby wśród osadzonych takich jak: świerzb, gronkowiec złocisty. Przekazywanie skargi innemu organowi służby więziennej było, zdaniem J. M., niecelowe. PPIS przesłał skargę na bezczynność do P. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B., który potraktował ją jako zażalenie na postanowienie nr [...] z dnia [...].10.2012 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...].11.2012 r. P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 w związku z art. 144 i 123 § 1 oraz art. 126 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że na postanowienie PPIS z dnia [...].10.2012 r. o przekazaniu sprawy wg właściwości innemu organowi, nie służy zażalenie. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku J. M. zarzucił organowi II instancji niewłaściwe zakwalifikowanie jego skargi, która nie była zażaleniem na postanowienie PPIS z dnia [...].10.2012 r. tylko skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Pełnomocnik skarżącego (ustanowiony na zasadzie prawa pomocy) w piśmie procesowym z dnia 19.04.2013 r. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia uważając, że organ II instancji nie dokonał właściwej interpretacji skargi z dnia 2.11.2012 r., która nie była zażaleniem lecz skargą na bezczynność organu I instancji, zaś organ powinien zbadać pismo skarżącego pod kątem art. 222 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Organ II instancji nieprawidłowo zakwalifikował pismo skarżącego z dnia 2.11.2012 r. zatytułowane "skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z." jako zażalenie na postanowienia organu I instancji nr [...] z dnia [...].10.2012 r. Już z treści tego pisma, potwierdzonej skargą do WSA w Białymstoku wynika, że intencją J. M. było zaskarżenie bezczynności (przewlekłości) organu I instancji. Stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w miarę wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. W przypadku wątpliwości co do treści żądania, organ powinien ustalić rzeczywistą wolę strony skarżącej (vide: wyrok NSA z dnia 11.06.1990 r. – I SA 367/90; wyrok NSA z dnia 26.07.2006 r. – II OSK 1004/05). Jeżeli więc, w sprawie niniejszej organ II instancji powziął wątpliwość, czy pismo skarżącego z dnia 2.11.2012 r. należy traktować jako zażalenie, czy też jako środek odwoławczy innego rodzaju, to winien zobowiązać skarżącego do jego sprecyzowania. Tymczasem organ potraktował w/w pismo jako zażalenie, na przekazanie sprawy do rozpatrzenia innemu organowi, nie bacząc na jego nazwę i treść. W ocenie Sądu, zarówno tytuł pisma "Skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z." jak też jego zawartość wskazywały, że intencją strony było zażalenie, lecz faktycznie dotyczyło ono bezczynności organu I instancji, złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Zatem, należało uznać, że J. M. żądał wszczęcia postępowania w przedmiocie bezczynności (art. 61 § 1 k.p.a.) wobec Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. i w tym celu złożył zażalenie do organu wyższego stopnia uważając, że PPIS w Z. powinien załatwić sprawę we własnym zakresie, a tego nie uczynił. W ocenie Sądu, organ II instancji rozpoznając ponownie sprawę powinien objąć postanowieniem taki przedmiot, na który wskazała strona, czyli rozpoznać zażalenie na bezczynność PPIS w Z., nazwaną przez Skarżącego "skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z." – w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Nieprawidłowe zastosowanie art. 134 k.p.a. miało istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, niezgodnie z wolą skarżącego. Jeśli chodzi o pismo procesowe pełnomocnika skarżącego z dnia 19.04.2013 r., to nie można uznać za prawidłowe powoływanie się pełnomocnika na naruszenie art. 222 k.p.a. przez organ II instancji, bowiem ten przepis znajduje zastosowanie do wewnętrznego postępowania skargowego organów w dziale VIII k.p.a., gdzie droga postępowania sądowego jest wyłączona (art. 5 ust. 2 p.p.s.a.). Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono, jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi ustanowionemu z urzędu i zwrocie niezbędnych kosztów Sąd orzekł na mocy art. 250 cytowanej powyżej ustawy oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 6 pkt 1, § 18 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).