II SA/Bk 285/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 24 marca 2023 r. nr SKO. 434/8/2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży zaskarżonym do tut. sądu postanowieniem z dnia 24 marca 2023 r. SKO.434/8/2023, po rozpatrzeniu zażalenia G. K. (dalej: powoływanego jako: "skarżący") na postanowienie Wójta Gminy Zambrów z dnia 2 marca 2023 r. nr Rrg.6870.4.2023 o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia działki nr [...] z działką nr [...], obie położone w obrębie P., gmina Zambrów, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia 24 lutego 2023 r. skarżący wystąpił o rozgraniczenie działki nr [...] będącej własnością E. i J. K. z działką nr [...], stanowiącej własność jego oraz żony – I. K. We wniosku wskazał, że Wójt Gminy Zambrów decyzja z dnia 3 października 2001 r. nr RRG.6011/7/00/2001 zakończył rozgraniczenie z 2001 roku, natomiast Starosta Zambrowski decyzją z dnia 9 stycznia 2023 r. nr GK.664.10.2020 wycofał poprzednią zmianę z dnia 25 stycznia 2021 r. o nr [...] wprowadzoną w części graficznej i opisowej. Nadmienił również, że wcześniej składał już wniosek o rozgraniczenie do Wójta Gminy Zambrów, lecz otrzymał odmowę. Rozpoznając powyższy wniosek, Wójt Gminy Zamrów ustalił, że granica między ww. działkami była już przedmiotem rozgraniczenia. Decyzją z dnia 3 października 2001 r. nr RRG.6011/7/00/2001, Wójt Gminy Zambrów rozgraniczył bowiem działkę numer [...] z działką nr [...] (obecnie [...]). Decyzja stała się ostateczna dnia 25 października 2001 r. oraz funkcjonuje w obrocie prawnym. Ponadto organ ustalił, że w Sądzie Rejonowym w Zambrowie toczy się lub toczyło postępowanie w sprawie rozgraniczenia przedmiotowych działek. Organ zauważył również, że skarżący w marcu 2022 r. wystąpił z analogicznym wnioskiem o rozgraniczenie ww. działek. Postępowanie to zakończyło się decyzją Wójt Gminy Zamrów z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr Rrg.6830.2.2022 umarzającą w całości postępowanie w sprawie przedmiotowego rozgraniczenia. W wyniku zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży decyzją z dnia 10 maja 2022 r. nr SKO.434/11/2022 uchyliło ww. decyzję w całości oraz odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia działki nr [...] z działką nr [...]. Kolegium wskazało, że postępowanie nie mogło być umorzone, w sytuacji gdy w ogóle nie doszło do jego wszczęcia, gdyż organ I instancji nie wydał postanowienia o jego wszczęciu. SKO zauważyło także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że złożenie wniosku nawet przez inną stronę już zakończonego administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego o rozgraniczenie tych samych nieruchomości jest o tyle nieskuteczne, że nie może dojść do jego merytorycznego rozpoznania wobec ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy (tak: wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1764/11). Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 466/22 oddalił skargę G. K. wywiedzioną na powyższe postanowienie. W tym stanie rzeczy, Wójt gminy Zambrów postanowieniem z dnia 2 marca 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia ww. działek. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., "gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio". Natomiast zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nieważna jest decyzja administracyjna, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczna albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że przebieg przedmiotowej granicy został zatwierdzony ostateczną decyzją Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. Kolejna wydana decyzja w przedmiotowej sprawie byłaby nieważna. Zatem funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej o rozgraniczeniu przedmiotowych działek jest uzasadnioną przyczyną z jakiej postępowanie nie może być wszczęte. Ponadto kolejną przesłanką, z powodu której postępowanie nie może być wszczęte stanowi fakt, że w Sądzie Rejonowym w Zambrowie toczy się lub toczyło postępowanie w sprawie rozgraniczenia przedmiotowych działek. Nadto przywołana wyżej argumentacja, zawarta w decyzji SKO z dnia 10 maja 2022 r. także przemawia za odmową wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia działki nr [...] z działką nr [...]. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wyjaśnił, że na mocy decyzji Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. dokonano rozgraniczenia pomiędzy działkami [...] i [...]. W decyzji tej podano, że dane na podstawie, których dokonano wyznaczenia granicy pomiędzy ww. działkami pochodzą z pomiaru z 1959 r. W istocie tak nie było, żadna miara z tego roku nie była użyta. Prawdopodobnie było to specjalne działanie. Nadto okazało się, że podpis Wójta Gminy Zambrów jest pod fałszywymi danymi, które zostały użyte do rozgraniczenia. W wyniku tych działań Starosta Zambrowski wydał decyzję unieważniającą to rozgraniczenie i decyzją z dnia 9 stycznia 2023 r. przywrócił stan z 1959 r. Powyższa decyzja została załączona do wniosku z dnia 24 lutego 2023 r., jednak Wójt Gminy Zambrów zlekceważył wszystko i wszystkich, odmawiając wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży nie podzieliło powyższych zarzutów i postanowieniem z dnia 24 marca 2023 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Mając na uwadze przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.), Kolegium podkreśliło, że sprawa o rozgraniczenie nieruchomości, to sprawa w której przyczyną konfliktu i istotą sporu jest przebieg granicy między nieruchomościami. Stąd też celem rozgraniczenia nieruchomości jest ustalenie przebiegu ich granic na gruncie. Określając, co jest przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego należy mieć na względzie, że granica - jako element oznaczenia nieruchomości nie tworzy samodzielnie stanu prawnego, lecz jedynie ustala w przestrzeni pewien obszar, w którym właściciel z wyłączeniem innych osób może korzystać ze swoich uprawnień w zakresie określonym prawem. Inaczej ujmując istotą postępowania rozgraniczeniowego jest ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami w sytuacji, gdy powstał spór pomiędzy właścicielami nieruchomości co do jej przebiegu. Wszczęcie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości następuje w formie postanowienia, organ prowadzący postępowanie rozgraniczeniowe, do którego wpłynął wniosek określony przez stronę, jako wniosek o rozgraniczenie, zobowiązany jest między innymi zbadać, czy żądanie zawarte we wniosku może być przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego, a w przypadku ustalenia, że żądanie zawarte we wniosku nie może być przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego organ zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Dalej wskazało, że w rozpoznawanej sprawie skarżący składając w dniu 24 lutego 2023 r. wniosek o rozgraniczenie nieruchomości uczynił to w sytuacji, gdy nie zachodził spór co do przebiegu granicy, a więc celem postępowania nie byłoby ustalenie lub odtworzenie spornej granicy. Z treści wniosku o rozgraniczenie wynika, że przedmiotem postępowania ma być wyznaczenie granicy z uwzględnieniem zmiany płynącej z decyzji Starosty Zambrowskiego z dnia 9 stycznia 2023 r. nr GK.664.10.2020. Tymczasem należy zauważyć, że Starosta Zambrowski ww. decyzją orzekł "o wprowadzeniu do bazy ewidencji gruntów i budynków, w części graficznej i opisowej, decyzji rozgraniczeniowej Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. o nr RRG.6011/7/00/2001, zgodnie z danymi źródłowymi zawartymi w operacie z pomiaru do celów klasyfikacji gruntów z 1959 r. 1960 (P.2014.1960.238) i opisanymi w operacie biegłego sądowego J. T. z 2019 r. (P.2014.2019.149), poprzez dokonanie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej Zambrów, obrębie ewidencyjnym P., dotyczących numerycznego opisu wspólnej granicy działek nr [...] i nr [...] (przez punkty o numerach [...] i [...]) oraz ich powierzchni polegającej na zmianie powierzchni działki nr [...] z pow. 0,3599 ha na pow. 0,3260 ha i działki nr [...] z pow. 0,5676 ha na pow. 0,6015 ha (...)". Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego z wniosku skarżącego, gdyż prowadzenie nowego postępowania rozgraniczeniowego w sytuacji, gdy Starosta Zambrowski wprowadził do bazy ewidencji gruntów i budynków decyzję Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości [...] będącej własnością E. i J. K. z nieruchomością nr [...] będącą własnością I. i G. K. - byłoby niecelowe. Odnosząc się zaś do argumentów zażalenia, Kolegium uznało, że pozostają one bez wpływu na zmianę skarżonego postanowienia. Przede wszystkim nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącego, że Starosta Zambrowski decyzją z dnia 9 stycznia 2023 r. unieważnił decyzję Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. Nie godząc się z powyższym postanowieniem, skarżący wywiódł skargę do sądu administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji Wójta Gminy Zambrów, by w dalszym postępowaniu wszcząć postępowanie rozgraniczające. Ponownie wyjaśnił, że w 2001 r. zostało przeprowadzone rozgraniczenie gruntów działek [...] i [...]. Geodeta wykonujący rozgraniczenia nie użył miar z 1959 r., lecz innych, które z wyznaczoną granicą nie mają nic wspólnego. W wyniku tego rozgraniczenia Wójt Gminy Zambrów podpisał końcową decyzję, z której treści wynika, że to co podpisał jest prawdą. Tymczasem prawda wyszła na jaw dopiero z pomiaru biegłego sądowego J. T. w 2019 r. Na podstawie tych dwóch pomiarów skarżący dowiedziałem się, że rozgraniczenie było oszustwem. Starosta Zambrowski wprowadził zmianę w ewidencji gruntów w części opisowej i graficznej, polegającą na zmianie powierzchni i przebiegu granicy na mapie. Zmiana ta była na jego niekorzyść. Następnie w dalszym postępowaniu Starosta Zambrowski zmienił decyzję w części opisowej i graficznej w aparacie ewidencji gruntów, powracając do danych z 1959 r. Z logicznego zatem myślenia wynika, że przywrócenie o którym mowa wyżej eliminuje fałszywe rozgraniczenie z 2001 r., jak i decyzję Wójta Gminy Zambrów z podpisem nad fałszywa treścią tej decyzji. W odpowiedzi na skargę, SKO w Łomży podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie, wnosząc o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia działki nr [...] z działką [...], położonych w obrębie P., gmina Zamrów. Niniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 24 lutego 2023 r. o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego w przedmiocie granicy pomiędzy działkami gruntów [...] i [...]. We wniosku wskazał, że rozgraniczenie pomiędzy tymi działkami prowadzone w 2001 r. zakończyło się decyzją Wójta Gminy Zamrów z dnia 3 października 2001 r. Zmiana ta wprowadzona w części graficznej i opisowej została jednak zdaniem skarżącego wycofana decyzją Starosty Zambrowskiego z dnia 9 stycznia 2023 r. Nadmienił również, że już wcześniej składał wniosek o rozgraniczenie ww. działek, jednakże otrzymał od Wójta Gminy Zambrów, odpowiedz odmowną. W tym miejscu podkreślić należy, że organ administracji publicznej związany jest żądaniem zawartym w podaniu i nie może zmienić z urzędu jego kwalifikacji (vide: wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1988 r., IV S.A. 35/88, PiŻ 1988, Nr 30, s.15). W konsekwencji i kognicja sądu ogranicza się tylko do zbadania legalności rozstrzygnięcia dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w powyższym zakresie, pomijając pozostałe zarzuty – skierowane do poprzednio podjętych decyzji w omawianym przedmiocie. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwany dalej: "k.p.a"). W myśl powołanego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postepowania. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo bowiem złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. ustanawia dwie samodzielne podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Unormowanie to wskazuje zatem na przyczyny podmiotowe i przedmiotowe, które uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w procesowej formie decyzji administracyjnej. Jeśli chodzi o tą ostatnią podstawę odmowy wszczęcia postepowania, wskazać należy, że przyczyny te nie zostały skonkretyzowane w ustawie. Stąd należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub nie ma w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, także gdy uprawnienia lub obowiązki wynikają z mocy samego prawa (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 6.03.2012 r. – sygn. akt VII SA/Wa 2356/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10.09.2014 r. – VII SA/Wa 141/14; wyrok NSA z dnia 7.02.2014 r. – I OSK 2159/12). Użyte zaś przez ustawodawcę kategoryczne sformułowanie "nie może być wszczęte" wskazuje, że określone w art. 61a § 1 k.p.a. przyczyny muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku, czyli być oczywiste. Odmowa wszczęcia postępowania może więc mieć miejsce w sytuacjach niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13). Na tym etapie postępowania organ bada zatem jedynie kwestie formalnoprawne, analizując, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonego wniosku. Nie zajmuje się natomiast analizą zasadności wniosku. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 332/12 - opubl. LEX nr 1216728). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy za organami obu instancji, że w konkretnym przypadku mamy do czynienia z "inną uzasadnioną przyczyną", której zasinienie powoduje, że postępowanie nie może być wszczęte. W omawianej sprawie zapadły już bowiem rozstrzygnięcia, które stanowią przeszkodę do ponownego prowadzenia postępowania w tej sprawie. Analiza akt sprawy niniejszej wskazuje bezspornie, że granica między działkami nr [...] i nr [...] była już przedmiotem rozgraniczenia w 2001 r., zakończonego decyzja z dnia 3 października 2001 r.nr RRG.6011/7/00/2001. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 25 października 2001 r. i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Powyższa okoliczność uniemożliwia ponowne prowadzenie postępowania we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, złożenie wniosku nawet przez inną stronę już zakończonego administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego o rozgraniczenie tych samych nieruchomości jest o tyle nieskuteczne, że nie może dojść do jego merytorycznego rozpoznania wobec ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy (tak: wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1764/11). Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości sądu, nie są też kwestionowane co do zasady przez samego skarżącego i jako takie dowodzą, że sprawa dotycząca rozgraniczenia ww. działek została zakończona ww. ostateczną decyzją o rozgraniczeniu. Dodatkowo zauważyć należy, że wniosek skarżącego inicjujący niniejsze postępowanie jest kolejnym wnioskiem w tej sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem i jak słusznie podnosi Kolegium, już z tego powodu brak jest podstaw do wszczęcia postępowania. Skarżący w dniu 1 marca 2022 r. wystąpił bowiem już z analogicznym wnioskiem o rozgraniczenie ww. działek. Postępowanie to zakończyło się decyzją SKO w Łomży z dnia 10 maja 2022 r. o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie przedmiotowego rozgraniczenia i odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia działek nr [...] z działką [...]. Skarga na powyższe postanowienie została oddalona wyrokiem tutejszego sądu z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 466/22 W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzono już postępowanie i wydano rozstrzygnięcie - ponowne postępowanie nie może być wszczęte, a zatem organy obu instancji zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia 24 lutego 2023 r. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi wskazać należy, że w całości stanowią one powtórzenie argumentacji prezentowanej przez skarżącego na etapie postępowania administracyjnego. Do zarzutów tych organy obu instancji odniosły się w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć, a sąd stanowisko to w pełni podziela. Przede wszystkim rację mają organy, że decyzja Starosta Zambrowski z dnia 9 stycznia 2023 r. wbrew twierdzeniom skarżącego nie unieważnia ostatecznej decyzji Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. Jak trafnie bowiem zauważyło Kolegium, takiemu poglądowi przeczy treść sentencji tej decyzji, z której jednoznacznie wynika, że Starosta Zambrowski orzekł o wprowadzeniu do bazy ewidencji gruntów i budynków, w części graficznej i opisowej decyzji rozgraniczeniowej Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. o nr RRG.6011/7/00/2001, zgodnie z danymi źródłowymi zawartymi w operacie z pomiaru do celów klasyfikacji gruntów z 1959 r. 1960 (P.2014.1960.238) i opisanymi w operacie biegłego sądowego J. T. z 2019 r. (P.2014.2019.149), poprzez dokonanie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej Zambrów, obrębie ewidencyjnym P., dotyczących numerycznego opisu wspólnej granicy działek nr [...] i nr [...] (przez punkty o numerach [...] i [...]) oraz ich powierzchni polegającej na zmianie powierzchni działki nr [...] z pow. 0,3599 ha na pow. 0,3260 ha i działki nr [...] z pow. 0,5676 ha na pow. 0,6015 ha, (...) wycofując jednocześnie poprzednią zmianę z dnia 25 stycznia 2021 r. nr 1/2021 wprowadzoną w części graficznej i opisowej. Decyzją tą wprowadzono zatem zmiany do bazy ewidencji gruntów i budynków, w części graficznej i opisowej decyzji rozgraniczeniowej Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. zgodnie z danymi źródłowymi zawartymi w operacie z pomiaru do celów klasyfikacji gruntów z 1959 r. 1960 (P.2014.1960.238) i opisanymi w operacie biegłego sądowego J. T. z 2019 r. (P.2014.2019.149). Powyższa decyzja w żadnej mierze nie unieważnia zatem decyzji z 3 października 2001 r. o rozgraniczeniu spornych działek. Nie stanowi również powodu do wszczęcia postępowania o rozgraniczenie ww. działek, celem wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Prowadzenie nowego postępowania rozgraniczeniowego w sytuacji, gdy Starosta Zambrowski wprowadził do bazy ewidencji gruntów i budynków decyzję Wójta Gminy Zambrów z dnia 3 października 2001 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości [...] będącej własnością E. i J. K. z nieruchomością nr [...] będącą własnością I. i G. K., a następnie dokonał aktualizacji danych opisujących granicę tych działek – jest zatem nie tylko niecelowe, ale i niedopuszczalne. Kwestia zaś prawidłowości ostatecznych rozstrzygnięć nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, co wyjaśniono już na wstępie. Jedynie marginalnie wskazać należy, że inicjowanie postępowania w sprawie zakończonej już ostateczną decyzją nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać wadliwą decyzję ostateczną. Powyższe może bowiem nastąpić jedynie w trybie nadzwyczajnym, tj. poprzez uchylenie lub zmianę takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności lub wznowienie postępowania w przypadkach przewidzianych w k.p.a. Niniejsze postępowanie nie dotyczy jednak takiej sytuacji. Z tych też względów zarzuty skargi formułowane w powyższym zakresie nie mogły odnieść skutków prawnych w tym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ww. ustawy.