II SA/Bk 294/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Rektora Politechniki B. z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia stypendium doktoranckiego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Rektora Politechniki B. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia stypendium doktoranckiego. W odpowiedzi na skargę organ podał, że przyczyną cofnięcia skarżącej stypendium doktoranckiego było nie wywiązywanie się przez nią z obowiązków wynikających z Regulaminu Studiów Doktoranckich Politechniki B., tj. nieobecność na uczelni przez 8 miesięcy oraz nie prowadzenie zajęć dydaktycznych. Powołując się na powyższe organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony, gdyż czynność, której legalność została zakwestionowana przez skarżącą, nie była przedmiotem kontroli właściwego organu administracji. Przedmiotem skargi w rozpoznawanym przypadku jest decyzja Rektora Politechniki B., którą organ ten cofnął skarżącej stypendium doktoranckie przyznane na rok akademicki 2008/2009 w wysokości 1044 zł. Stosownie do art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl powołanego art. 127 § 3 od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Skarżącej przysługiwało zatem prawo do złożenia wniosku do Rektora Politechniki B. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tego trybu weryfikacji kwestionowanej decyzji skarżąca jednak nie skorzystała i wniosła bezpośrednio skargę do sądu administracyjnego. Zastosowała się bowiem do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Fakt ten nie powinien jednak wywierać negatywnych dla skarżącej skutków prawnych (art. 112 k.p.a.). Jednocześnie, błędne pouczenie nie może kształtować właściwości sądu administracyjnego, a w konsekwencji nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez sąd skargi wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Zapis zawarty przez ustawodawcę w art. 112 k.p.a. sprowadza się więc w niniejszej sprawie do ewentualnej możliwości zgłoszenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu. Zatem, skarżąca w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o przyczynie odrzucenia jej skargi przez Sąd może zwrócić się do organu z wnioskiem o przywrócenie jej terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Innymi słowy, oznacza to, że skarżącej przysługuje prawo zwrócenia się do Rektora Politechniki B. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Mając wskazane okoliczności na względzie, należy stwierdzić, iż przed wniesieniem niniejszej skargi do Sądu nie został wyczerpany środek zaskarżenia, jaki służył skarżącej w postępowaniu przed organem administracji właściwym w sprawie. Tym samym, nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do Sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) orzekł jak w sentencji.