II SA/Bk 295/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych: Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z upoważnienia Burmistrza Miasta B. decyzją z dnia [...] lutego 2001 roku, nr[...] – odmówił przyznania Pani Z. S. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką i bratem, ponieważ ma ona ustalone prawa do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wywiodła Pani Z. S., podkreślając okoliczność bardzo trudnej sytuacji życiowej. Odwołująca podnosiła fakt rezygnacji z życia osobistego z uwagi na opiekę nad obłożnie chorymi matką i bratem. Wskazywała również na obojętność i brak współczucia pracowników pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2011 roku, nr[...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając że w świetle art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. nr 139, poz. 992 z 2006 roku z późn. zm.) – świadczenie pielęgnacyjne Pani Z. S. nie przysługuje, bowiem ma ona ustalone prawo do renty. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła Pani Z. S., podnosząc okoliczność nieprawomocnej decyzji w sprawie przyznania jej renty, bowiem przed Sądem Pracy w B. touczy się postępowanie w sprawie ustalenia prawa do wyżej wymienionej renty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z 2002 roku z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona ostateczna decyzja nie narusza prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Nie ocenia więc powyższej decyzji pod względem słuszności celowości czy też sprawiedliwości społecznej. W konkretnej sprawie materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. nr 139, poz. 992 z 2006 roku z późn. zm.), który brzmi: "świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli: osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty socjalnej ...". Tak więc nie od daty doręczenia decyzji ustalającej prawo do renty ani od dnia jej uprawomocnienia zachodzą przesłanki z powyższego artykułu – lecz od daty ustalenia prawa do renty zawartej w decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia społecznego. Takie same stanowisko zaprezentowane zostało przez skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 roku w sprawie I SA/Wa 2095/09. W niniejszej sprawie Prezes Rolniczej Kasy Ubezpieczenia Społecznego decyzją z dnia [...] października 2010 roku, nr[...] – ustalił Pani Z.S. rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy do dnia 31 października 2011 roku. Dlatego też, mimo toczącej się sprawy przed sądem powszechnym, ustalenie prawa do renty nastąpiło w dniu 14 października 2010 roku, a więc zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy o świadczeniach rodzinnych. W związku z powyższym nie można zarzucić zaskarżonej decyzji niezgodności z prawem. Sąd docenia wielkie poświęcenie Skarżącej w opiece nad matką i jej bratem. Zauważa także jej trudną sytuację życiową, ale z uwagi na brak w tej mierze przepisów ustawowych, które pozwalałyby na uwzględnienie powyższych okoliczności – nie może uznać, że organy naruszyły prawo. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z późn. zm.)