II SA/Bk 296/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2006 roku Nr [...] w przedmiocie przekazania nieodpłatnie własności gruntu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie wywołane zażaleniem C. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 listopada 2007 roku W dniu 9 listopada 2007 roku uczestniczka postępowania C. Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem w sprawie sygn. akt II SA/Bk 296/06. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 listopada 2007 roku pani C. Z. została wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego żądania. W związku z powyższym w dniu 21 listopada 2007 roku uczestniczka postępowania C. Z. złożyła zażalenie na w/w zarządzenie Przewodniczącego Wydziału (k. 343). Po otrzymaniu odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem uczestniczka postępowania C. Z. wniosła skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 25 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozpoznał wniosek uczestniczki postępowania i przyznał jej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze zarządzeniem z dnia 12 marca 2008 roku uczestniczka postępowania C. Z. została wezwana do wskazania czy w związku z przyznanym prawem pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podtrzymuje zażalenie z dnia 21 listopada 2007 roku na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II, wzywające do uiszczenia opłaty za odpis orzeczenia z dnia 6 listopada 2007 roku, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma, pod rygorem skutków prawnych (k. 471). Wezwanie do to zostało ponowione w dniu 31 marca 2008 roku (k. 474). W odpowiedzi na powyższe uczestniczka postępowania pismem z dnia 9 kwietnia 2008 roku cofnęła swoje zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 listopada 2007 roku, z uwagi na zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. W myśl postanowień art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach: • Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; • W razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego; chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania; • Gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowo-administracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu tegoż artykułu mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem orzeczenia przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia – merytorycznej oceny Sądu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem nie zachodzi potrzeba rozpoznawania zażalenia uczestniczki postępowania C. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 listopada 2007 roku w zakresie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, w sytuacji kiedy tej uczestniczce postępowania zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a nadto pani C. Z. cofnęła swoje zażalenie w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Uwzględniając stan faktyczny i przywołany przepis prawa należało orzec jak w sentencji.