II SA/Bk 297/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżąca - Stowarzyszenie F. Z. w B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o odrzucenie skargi, podnosząc, iż zaskarżona decyzja została wydana przez Kolegium działające jako organ I instancji, zaś skarżące Stowarzyszenie skorzystało z trybu odwoławczego i złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten został rozpoznany w postępowaniu zakończonym decyzją Kolegium z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], którą utrzymano w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie podnieść należy, iż przedmiotem skargi pozostaje rozstrzygnięcie organu I instancji. Tymczasem prawo do wniesienia skargi – co do zasady – uwarunkowane jest uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia. Obowiązek ten wynika z założenia, iż sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej p.p.s.a. Jak stanowi art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego był wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż wykładnia systemowa przepisu art. 127 § 3 kpa zamieszczonego w rozdziale "Odwołania" oraz odpowiednie stosowanie do tego wniosku przepisów dotyczących odwołań od decyzji wskazuje, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze jest swoistym zwyczajnym środkiem zaskarżenia, mimo, iż służy od decyzji ostatecznej (w toku instancji). Wniosek ten różni się od odwołania tylko tym, iż nie wywołuje skutku dewolutywnego, tj. nie przesuwa sprawy do rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia, w efekcie powodując rozpoznanie go przez organ, który wydał rozstrzygniecie (tak: M. Jaśkowska, A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, wyd. II, str. 750 i nst.). W tym stanie prawnym nie budzi wątpliwości, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Wyczerpanie tego środka zaskarżenia jest zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu. W rozpatrywanej sprawie omawiany wniosek winien być złożony do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona i co też jak wynika z odpowiedzi na skargę - uczyniła. Nie ulega zatem wątpliwości, iż skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. została wywiedziona przedwcześnie. Skarżąca nie czekając na rozstrzygnięcie przez Kolegium jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wymienioną na wstępie decyzją, wywiodła na nią skargę do Sądu. W tej sytuacji jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami.). W konsekwencji powyższego, Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. Zarządzenie: 1. odnotować wynik w repertorium, 2. odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi skarżącej bez pouczeń i organowi wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej.