II SA/Bk 298/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2016 r. wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S., Z. B., H. T.P., S. A.P., M. P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] w przedmiocie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...]Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej z dnia [...] października 2015 r., nr [...], wydaną w przedmiocie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Skargę na decyzję Wojewody P. złożyli do sądu administracyjnego E.S., Z.B., H. T. P., S. A. P., M. P. Pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. skarżący złożyli uzupełnienie skargi oraz wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie skarżących wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Podnieśli, że organ w chwili obecnej z uwagi na istniejący spór w zakresie podstawy i wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, powinien wstrzymać się z czynnościami mogącymi doprowadzić do wypłaty odszkodowania. Zdaniem skarżących organ wykorzystując fakt, że wniesienie skargi administracyjnej nie wstrzymuje wykonania decyzji próbuje doprowadzić do wygaśnięcia roszczeń skarżących poprzez dokonanie zapłaty tej kwoty. Wskazali, że przyjęcie przez nich świadczenia lub złożenie do depozytu doprowadzi do sytuacji, w której rozpoznanie skargi lub formułowanie innych roszczeń w zakresie ponownego ustalenia odszkodowania lub jego waloryzacji będzie bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r. skarżący podnieśli, że istnieje obawa, iż jeżeli organ wypłaci odszkodowanie lub złoży do depozytu sądowego, to zwolni się z ww. zobowiązania, co nie powinno mieć miejsca przed rozpoznaniem przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji jest oparte na zasadzie skargowości - sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i uzasadnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.). Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być tylko taki akt, który wywołuje materialnoprawne skutki w postaci przyznania uprawnienia lub obowiązku, jeśli ich wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej szkody. W rozpoznawanej sprawie skarżący żądają wstrzymania wykonania decyzji wydanej w przedmiocie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Niewątpliwie decyzja ta podlega wykonaniu. Jak wyżej wskazano, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Co prawda dopuszczalne jest orzekanie o wstrzymaniu z uwzględnieniem całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jednak - zdaniem sądu - sięganie do całokształtu dowodów w przedmiotowym postępowaniu wpadkowym może nastąpić tylko w celu uzupełnienia, wsparcia lub potwierdzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie. Sąd nie może w braku takiej argumentacji sam sięgać do całokształtu akt sprawy i oceniać czy w sytuacji strony wstrzymanie jest uzasadnione czy też nie. Byłoby to działanie sądu z urzędu, które nie jest dozwolone z uwagi na możliwość udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie na wniosek (wynika to wprost z art. 61 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie strona skarżąca w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo ogólnikowe stwierdzenie skarżących, że z uwagi na istniejący spór w zakresie podstawy i wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, powinien wstrzymać się z czynnościami mogącymi doprowadzić do wypłaty odszkodowania, bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu, nie jest wystarczająca do pozytywnego ustosunkowania się do niniejszego wniosku. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie nie można uznać, że istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody. Zdaniem Sądu waloryzacja odszkodowania z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. Ustalona kwota waloryzacji odszkodowania ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Ponadto na obecnym etapie postępowania nie sposób stwierdzić jakie rozstrzygnięcie zapadnie w niniejszej sprawie. Dlatego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania w stosunku do skarżących ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.