II SA/Bk 30/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] 09.2007r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Zaskarżoną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu G., gmina K. i polegającej na: 1) wykreśleniu jednostki rejestrowej [...] dotychczas zapisanej na A. M. s. J. - właściciela działek oznaczonych numerami: [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha, 2) wpisaniu w jednostce rejestrowej [...] zapisanej na Państwowe Gospodarstwo Leśne – Lasy Państwowe - Nadleśnictwo K. działek oznaczonych numerami: [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha, U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] kwietnia 2007 r. A. M. wystąpił do Starosty S. z wnioskiem o wydanie dla celów notarialnych wypisu i wyrysu działek oznaczonych nr [...],[...] i [...] położonych w obrębie G., gmina K.. W trakcie czynności sprawdzania stanu prawnego w/w nieruchomości organ ustalił, iż wnioskodawca został wykazany w 2005 r. w operacie ewidencji gruntów obrębu G. jako właściciel działek o nr [...],[...] i [...] na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2005 r. – orzekającej o nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] lutego 1970 r. nr [...] dotyczącej przejęcia na własność Państwa jako opuszczonego gospodarstwa rolnego o pow. [...] w obrębie wsi G. Nadto wskazano, iż w chwili przejęcia gospodarstwa na Skarb Państwa w 1970 r. wnioskodawca jako posiadacz nie dysponował tytułem własności do przejętej nieruchomości rolnej. W 1971 r. grunty te zostały przekazane Lasom Państwowym i zapisane w rejestrze gruntów wsi G. pod poz. 2 na Skarb Państwa – Nadleśniczy Nadleśnictwa K. z siedzibą w P.. Na tej podstawie organ stwierdził, iż decyzja o przejęciu na własność Państwa gospodarstwa spowodowała nieodwracalne skutki prawne. Co więcej przestał istnieć podmiot (Państwowy Fundusz Ziemi), którego prawo to dotyczyło i stąd nie mógł być przywrócony poprzedni stan prawny. Zmianie też uległ charakter nieruchomości z rolnej na leśną, ponieważ Nadleśnictwo dokonało zalesienia gruntów. W tym stanie rzeczy decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] orzeczono o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu G., gmina K. polegającej na: 1) wykreśleniu jednostki rejestrowej [...] dotychczas zapisanej na A. M. s. J. - właściciela działek oznaczonych numerami: [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha, 2) wpisaniu w jednostce rejestrowej [...] zapisanej na Państwowe Gospodarstwo Leśne – Lasy Państwowe - Nadleśnictwo K. - działek oznaczonych numerami: [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B., decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgodnie z przepisami art. 7 i 77 kpa. Po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, Starosta S. decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] orzekł o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu G., gmina K. - polegającej na: 1) wykreśleniu jednostki rejestrowej [...] dotychczas zapisanej na A. M s. J - właściciela działek oznaczonych numerami: [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha, 2) wpisaniu w jednostce rejestrowej [...] zapisanej na Państwowe Gospodarstwo Leśne - Lasy Państwowe - Nadleśnictwo K - działek oznaczonych numerami: [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha. Od tej decyzji A. M. ponownie odwołał się do organu wyższego stopnia. Odwołujący podniósł, iż organ I instancji pominął całkowitym milczeniem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] września 2004 r. sygn. akt [...] w sprawie skargi A. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa. Nadto, organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości, a w szczególności nie przesłuchał go jako strony, nie dołączył akt poprzednio toczącego się postępowania nr [...] Wojewody P. oraz związanego z tą decyzją orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Rozpatrując złożone odwołanie oraz całość materiału dowodowego w sprawie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest jednolitym dla kraju i systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Wydane zaś z upoważnienia cytowanej ustawy rozporządzenie Ministrów Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – zwane dalej rozporządzeniem, w § 44 ust. 2 stanowi, iż "do zadań Starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy: utrzymywanie w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi". W realiach niniejszej sprawy ustalono, iż w założonym w 1969 r. operacie ewidencji gruntów obrębu G., A. M. s. J. został wykazany jako władający działką nr [...] o powierzchni [...] ha. Następnie decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. Wydział Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] Iutego 1970 r. nr [...] orzeczono o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w G., zapisanej w rejestrze gruntów na M. A. s. J.. Wyżej wskazana działka, na postawie protokołu przekazania gruntów z dnia [...] czerwca 1971 r. została przekazana w zarząd Lasom Państwowym, a w rejestrze gruntów pod pozycją 89 jako jej właściciela wpisano Lasy Państwowe. Pomimo podjętych działań w/w protokół przekazania gruntów nie został odnaleziony. W roku 2001 na wniosek A. M. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 1970 r. dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa opuszczonego gospodarstwa rolnego, położonego we wsi G. W przedmiotowej sprawie zostały wydane następujące rozstrzygnięcia: decyzja Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...], decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2003 r. nr [...], wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] września 2004 r. sygn. akt [...] oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] orzekająca o stwierdzeniu nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa PPRN w S. dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa jako opuszczone, gospodarstwa rolnego zapisanego na M. A. o powierzchni [...] ha, położonego w obrębie wsi G.. W roku 2005 na podstawie powołanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., A. M. został wykazany w operacie ewidencji gruntów wsi G. jako właściciel przedmiotowych działek. W tych uwarunkowaniach, zdaniem organu wpisanie w roku 2005 w operacie ewidencji gruntów A. M. - jako właściciela wyżej opisanych działek na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2005 r. orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. w przedmiocie przejęcia na własność Państwa jako opuszczonego gospodarstwa rolnego, w sytuacji gdy A. M. nie udokumentował, że był właścicielem tego gospodarstwa, przed datą jego przejęcia na Skarb Państwa, zostało dokonane z naruszeniem prawa. Organ wskazał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nie jest dokumentem stwierdzającym własność przedmiotowego gospodarstwa, tj. aktualnie działek o nr [...], [...],[...] na rzecz A. M.. Odwołujący nie przedstawił natomiast żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że był lub jest właścicielem spornych działek. W związku z powyższym, mając na uwadze przepisy § 12, 44 ust 2, 46 rozporządzenia należało w operacie ewidencji gruntów obrębu G. dokonać odpowiedniej zmiany, wykreślając A. M. jako właściciela przedmiotowych działek. Przy rozstrzyganiu sprawy wzięto pod uwagę także przepisy § 17 rozporządzenia i załącznika nr 2 pkt 1 i 3 do tego rozporządzenia - zaliczanie gruntów budynków i lokali do grup i podgrup rejestrowych. Organ odwoławczy nie podzielił natomiast stanowiska organu I instancji, jakoby decyzja Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] lutego 1970 r. spowodowała nieodwracalne skutki prawne. Dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia jest też okoliczność, że przestał istnieć Państwowy Fundusz Ziemi. Nie godząc się z tym stanowiskiem A. M. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarzucając powyższej decyzji naruszenie prawa poprzez błędne przyjęcie, iż gospodarstwo skarżącego o łącznej powierzchni [...] ha, oznaczone nr działek: nr [...],[...] i [...] zostało potraktowane jako opuszczone na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] lutego 1970 r. oraz naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez zaniechanie podania w zaskarżonej decyzji daty jej wydania. Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację, skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie organ podkreślił, iż w świetle decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2005 r. uznać należy, iż przedmiotowe gospodarstwo nie było opuszczone. Jednakże, powyższe wcale nie oznacza, iż z decyzji tej miałoby wynikać, iż A. M. był lub jest właścicielem przedmiotowego gospodarstwa, tj. aktualnie działek oznaczonych nr [...],[...] i [...] . Przedmiotowe działki nie posiadają założonej księgi wieczystej. Skarżący zaś nie przedłożył żadnych późniejszych (ani wcześniejszych) dokumentów, z których wynikałoby, że był lub jest właścicielem spornych działek. Co więcej jak sam poinformował w odwołaniu z dnia [...] września 2007 r. od decyzji wydanej w I instancji, przed Sądem Rejonowym w S. zawisła sprawa, wszczęta z jego wniosku o stwierdzenie zasiedzenia spornej nieruchomości. W związku z powyższym dokonanie zmiany w operacie ewidencji było w pełni zasadne. Końcowo organ podkreślił, iż zapisy w ewidencji mają charakter wyłącznie techniczno – deklaratoryjny, a organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu lub budynku. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie ze wszystkich powodów w niej podniesionych. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty z zakresu administracji publicznej, a także skarg na bezczynność i polega na badaniu zgodności tych czynności i aktów z przepisami prawa materialnego oraz prawa procesowego. Stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 wyżej opisanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Oznacza to możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego także z przyczyn nie podniesionych w skardze, a z powodu naruszenia przepisów prawa dostrzeżonych przez Sąd z urzędu. W przedmiotowej sprawie na pierwszy plan wysuwają się kwestie proceduralne, co w zasadzie czyni bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Te, bowiem naruszają przepisy prawa procesowego w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, iż postępowanie administracyjne jest ciągiem czynności procesowych uregulowanym prawem, podejmowanych przez organy administracyjne oraz inne podmioty postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ze względu na celowy charakter postępowania administracyjnego – jego tok powinien opierać się na pewnych racjonalnych założeniach, między innymi winien mieć charakter ciągły, to znaczy toczyć się bez przerwy od momentu wszczęcia postępowania aż do chwili wydania decyzji przez organ je prowadzący. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż nie sposób jest wykluczyć przerwy w toczącym się postępowaniu czy to z przyczyn faktycznych czy – prawnych, stąd w pewnych okolicznościach nieuniknione będzie zastosowanie instytucji zawieszenia postępowania. W takich sytuacjach organ prowadzący postępowanie administracyjne zobligowany jest do reagowania zgodnie z nakazami prawa. Tymczasem w konkretnej sprawie organ II instancji całkowicie pominął przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Powyższa norma prawa wyznacza zasady obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Zgodnie z jej treścią postępowanie podlega zawieszeniu, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Konsekwencją tego przepisu jest obowiązek organu badania z urzędu czy w trakcie toczącego się postępowania nie powstało zdarzenie bądź sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania z powodu wyżej wymienionych przyczyn. W doktrynie prawa wskazuje się, iż zawieszenie na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: 1) postępowanie administracyjne musi być w toku, 2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, 3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 7, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 444). Na tle rozpatrywanej sprawy kwestią wymagającą - zdaniem Sądu – wstępnego wyjaśnienia jest zagadnienie uprawnień właścicielskich do spornych gruntów. Jak podał skarżący w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej w trakcie niniejszego postępowania administracyjnego przed sądem powszechnym zawisło postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia spornych grutów. Powyższe potwierdza pismo Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w S. z dnia [...] marca 2008 r., sygn. akt [...] (k. 45 akt sądowych). W konkretnej sprawie zaistniała zatem sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Przedmiotem dokonywanej kontroli sądowej jest decyzja w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów. Jako podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia wskazano przepisy art. § 12, 44 ust 2, 46 rozporządzenia Ministrów Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wedle których "do zadań Starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy: utrzymywanie w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi", przy czym "z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów normatywnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych". Ujawniony zaś w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonywanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności). Stąd dokonywane wpisy w ewidencji gruntów mają charakter wyłącznie techniczno – deklaratoryjny, a organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. W tych uwarunkowaniach stwierdzić należy, iż dokonanie zmian w operacie ewidencji gruntów w sytuacji, gdy organ posiadał informację o toczącym się na wniosek skarżącego postępowaniu przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia spornej nieruchomości, stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Rozstrzygnięcie stanu prawnego omawianej nieruchomości w ocenie Sądu jest zagadnieniem wstępnym w prowadzonym obecnie postępowaniu ewidencyjnym w sprawie dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów. Uznać bowiem należy, iż bez rozstrzygnięcia o uprawnieniach właścicielskich do będącej przedmiotem niniejszego postępowania nieruchomości, wydanie decyzji nie jest możliwe. Istnieje przy tym wyraźny związek przyczynowy pomiędzy tymi rozstrzygnięciami. Związek ten tkwi w skutkach orzeczenia sądowego, którego treść (wypowiedź, co do uprawnień) warunkuje dalsze działanie w sprawie (wykreślenie i wpisanie danych w ewidencji). Wydanie w przedmiotowej sprawie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego będzie miało zatem bezpośredni wpływ na rozpatrzenie sprawy wpisu w ewidencji gruntów. Mając na względzie powyższe przyjąć należy, iż wskazana wyżej przyczyna przerwania postępowania, uzasadniała uwzględnienie jej przez organ odwoławczy i odłożenie decyzji w czasie, a w konsekwencji zastosowanie z urzędu instytucji zawieszenie postępowania. Powtórzyć bowiem należy, iż na obecnym etapie postępowania administracyjnego nie jest możliwe dokonywanie zmian w operacie ewidencji gruntów, gdyż aktualnie toczy się postępowanie przed innym organem (sądem) mające wpływ na wydanie decyzji – kwestia uprawnień do spornej nieruchomości nadal pozostaje otwarta. A zatem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy i które to uchybienie skutkuje jego uchyleniem. Końcowo Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze wskazanymi na wstępie przepisami rozporządzenia, organy administracji publicznej zobligowane były w roku 2005 do odzwierciedlenia w operacie ewidencji gruntów wsi G. danych wynikających z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2005 r. orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. Wydział Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] Iutego 1970 r. nr [...] o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w G., zapisanej w rejestrze gruntów na M. A. s. J.. Oczywiście zgodzić się należy z poglądem organu odwoławczego, iż powołana wyżej decyzja nieważnościowa nie jest dokumentem stwierdzającym własność przedmiotowego gospodarstwa, to nie mniej jednak skutki, jakie powoduje taka decyzja, uzasadniały wprowadzenie przez organy administracji publicznej stosownych zmian w operacie ewidencji gruntów. Stwierdzając nieważność decyzji, organ administracji wskazuje na ciężką wadliwość decyzji, obarczając ją od dnia jej wydania, czyli ze skutkiem ex tunc. Nieważność decyzji istnieje zatem już w dacie orzekania o niej, a nie od tej daty. Skoro zaś dokonywane wpisy w ewidencji gruntów mają charakter wyłącznie techniczno – deklaratoryjny, a organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, to organy ewidencyjne nie mogą poprzez ich dokonywanie (wykreślanie i wpisywanie) samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień podmiotów do gruntu lub budynku. Tymczasem organ odwoławczy w ogóle nie uwzględnił kwestii zawiśnięcia w toku postępowania administracyjnego sprawy przed Sądem Rejonowym w S. w przedmiocie zasiedzenia działek będących przedmiotem dokonywanych zmian w operacie ewidencji gruntów. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż przy wydawaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej w jej całokształcie i zbadania decyzji z punktu widzenia celowości i słuszności podjętego rozstrzygnięcia. W tym miejscu godzi się podkreślić, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy - art. 7 kpa. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych decyzji - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego - art. 77 kpa. W przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie skodyfikowanej w art. 7 kpa zasady dokonania niezbędnych ustaleń tak, aby w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić stan faktyczny sprawy i pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. Wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchyli decyzje obu organów. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie art. 152. Organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien rozważyć potrzebę zawieszenia postępowania do chwili zakończenia postępowania przed sądem powszechnym w sprawie zasiedzenie spornej nieruchomości.