II SA/Bk 302/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2004r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.- Burmistrz Miasta S. decyzją z dnia [...]02-2004 roku nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10-04-1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 kpa – orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego Pana T. P. z S. ul. W. [...]. Organ I instancji uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy, bowiem przesłuchani świadkowie w sprawie potwierdzili w większości okoliczność nie przebywania skarżącego w miejscu stałego zameldowania, a okoliczność powyższa została także potwierdzona przez Kierownika Posterunku Policji w S. pismem z dnia [...]12.2003 r. Odwołanie od wyżej wymienionej decyzji do Wojewody P. wniósł Pan T. P. zarzucając naruszenie przesłanek z art. 6,7,8 i 77 Kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz błędną interpretację art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez nie uwzględnienie wszystkich przesłanek zawartych w tym przepisie. Wojewoda P. decyzją z dnia [...]04-2004 roku, nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10-04-1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na spełnienie przesłanek z art. 15 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy, to jest na nie przebywanie skarżącego w miejscu stałego zameldowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem organu wywiódł Pan T. P., wskazując na zamiar przebywania w przedmiotowym lokalu i zarzucając błędną interpretację art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy. Skarżący podnosił także naruszenie art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez "pobieżne" rozpatrzenie dowodów i art. 80 Kpa poprzez naruszenie swobodnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę wydania powyższej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10-04-1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz.U. nr 87, poz 960 z 2001 roku z poźn. zm.), zmodyfikowany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27-05-2002 roku, sygn. akt K/20/01 (OTK – A 2002/3/34). W praktyce oznacza to, że dla wymeldowania danej osoby z pobytu stałego niezbędne jest spełnienie wyłącznie wymogu opuszczenia miejsca pobytu stałego. Tak, więc ewidencja ludności polega aktualnie na rejestracji danych o miejscu pobytu – czyli rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. W konkretnej sprawie w toku przeprowadzonego obszernego postępowania administracyjnego, organ prawidłowo ustalił, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal. Stanowisko to zostało potwierdzone zeznaniami świadków i pismem Kierownika Posterunku Policji w S. Fakt opuszczenia lokalu z chwilą wydania zaskarżonej decyzji, potwierdził także sam skarżący przed sądem w dniu rozprawy – tj. [...]09-2004 roku, motywując to obawą przed posądzeniem go o znęcanie się nad żoną. Mimo zarejestrowania działalności gospodarczej oraz pozostawienia części swoich rzeczy w przedmiotowym lokalu Pan T. P. nie wystąpił do sądu cywilnego o przywrócenie posiadania lub wydania rzeczy. Potwierdza to słuszność zajętego w tym przedmiocie stanowiska przez organy administracji, że rejestracja działalności gospodarczej w spornym lokalu nie świadczy o fakcie przebywania w nim przez skarżącego, pozostawienie zaś częściowe rzeczy w tym lokalu nie świadczy o zamieszkiwaniu w nim na stałe. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż Pan skarżący nie kwestionował przedstawionej przez Panią M. P. informacji o prawomocnym zakończeniu sprawy o eksmisję skarżącego ze spornego lokalu. Należy dodać, że organy administracji państwowej rejestrują dane o miejscu faktycznego pobytu stron, a więc zameldowanie czy też wymeldowanie nie wpływa na kwestię ustalenia własności do przedmiotowego lokalu, bowiem w zakresie wyżej wymienionych praw własności - rozstrzyga sąd cywilny. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30-08-2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku).