II SA/Bk 302/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi A. O., T. O., J. O., M. O. i M. R. na decyzje Wojewody P. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a zasądzić od Wojewody P. na rzecz skarżącego A. O. kwotę 333,30 złotych (słownie: trzysta trzydzieści trzy złote trzydzieści dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia [...] maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględnił skargę w przedmiotowej sprawie. Skarżący A. O. przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych w wysokości 1.051,64 zł. Wskazał, że na kwotę tę składają się następujące koszty: - 200 zł wpis sądowy, - 300 zł utracony zarobek w prowadzonym gospodarstwie rolnym (100 zł x 3 liczba posiedzeń sądowych w których strona uczestniczyła), - 551, 64 zł dojazd na trzy rozprawy z S. do B. samochodem osobowym (0,8358 zł x 220 km = 183,88 zł x 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego – art. 205 § 1 ustawy. W zakresie ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 art. 205 ustawy procesowej, oraz trybu przyznawania i sposobu wypłacania tych należności, ustawa odsyła do przepisów odrębnych (§ 3 art. 205). Zasady ustalania wysokości należności związanych z osobistym działaniem strony w postępowaniu regulują przepisy dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. nr 49, poz. 445 ze zm.). Zgodnie z art. 13 powołanego dekretu w przypadkach, gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności z tytułu jej udziału w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków. Stronie na jej żądanie może być przyznane: - odszkodowanie za zarobek utracony wskutek stawiennictwa w sądzie. Wynagrodzenie za utracony zarobek przyznaje się stronie w wysokości udowodnionej jej przeciętnego zarobku jednak nie wyższej niż 30 zł dziennie (art. 2 ust. 1 i 2 dekretu), - zwrot kosztów podroży od miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności i z powrotem oraz wypłata strawnego, jeżeli strona mieszka w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, do której została wezwana. Za koszty podróży uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka – koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 dekretu). Mając powyższe na uwadze zasądzeniem na rzecz skarżącego A. O. od organu objęto kwotę 333,32 zł na którą składają się następujące koszty postępowania sądowego: - 200 zł tytułem uiszczonego wpisu, - 102 zł z tytułu dojazdu do sądu (34 zł koszt przejazdu autobusem z S. do B. x 3 liczba rozpraw na które strona się stawiła) - 31,32 zł z tytułu utraconego zarobku. Przy ustalaniu kwoty utraconego zarobku A. O. – rolnika, Sąd posiłkował się wysokością przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym z 1 ha przeliczeniowego. Coroczne dane w tym zakresie są publikowane przez Prezesa GUS na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 nr 136, poz. 969). Z obwieszczenia Prezesa GUS z 22 września 2008 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym z 1 ha przeliczeniowego w 2007 r. (M.P. z 2008r., nr 72, poz. 656) wynika, że dochód ten wyniósł w 2007 r. – 2.220 złotych. Po przemnożeniu powyższej kwoty przez ilość hektarów przeliczeniowych użytków rolnych gospodarstwa rolnego skarżącego (jest to wielkość 1,7157 ha – vide: decyzja w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r. k. 327 akt) a otrzymany wynik dzieląc następnie przez 365 (ilość dni w roku) okazuje się, że przeciętny dzienny dochód z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym z 1 ha przeliczeniowego użytków rolnych wynosił w 2007 r. - 10,44 zł. Kwota ta została pomnożona przez 3 z uwagi na liczbę rozpraw na które stawił się skarżący. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.