II SA/Bk 303/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi C.J.O. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności: Starosta Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i lit. b), art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa uznał C.O. z dniem [...] lutego 2006 roku za osobę bezrobotną i jednocześnie orzekł o odmowie przyznania w/w prawa do zasiłku. Swoje rozstrzygnięcie uzasadnił tym, że C.O. spełnił ustawowe warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, natomiast nie spełnił przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do zasiłku. W przypadku zainteresowanego suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu od powyższej decyzji C.O. wniósł o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych powołując się na fakt przepracowania i opłacania składek na ubezpieczenie społeczne przez ponad 30 lat. Nadmienił przy tym, że dnia [...] lipca 2003 r. złożył wniosek o przyznanie świadczenia emerytalnego i w związku z tym musiał zwolnić się z pracy. Sprawa o przyznanie emerytury toczyła się w Sądzie Okręgowym – Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., a następnie w Sądzie Apelacyjnym - Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. Dopiero w lutym 2005 r. mógł uzyskać z sądu akta osobowe potwierdzone za zgodność z oryginałem. Prawa do emerytury jednak nie przyznano. Z uwagi na powyższe okoliczności uważa, że powinien uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] marca 2006 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określającego przesłanki uzyskania prawa pomocy do zasiłku dla bezrobotnych i stwierdził, że skarżący C.O. po zarejestrowaniu się w dniu 23 lutego 2006 r. nie spełnił warunków uprawniających do prawa zasiłku. Z przedłożonych do rozpatrzenia akt sprawy wynika bowiem, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tj. w okresie 23.08.2004 – 22.02.2006 r. nie posiadał co najmniej 365 – dniowego okresu uprawniającego do zasiłku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Zdarzeniem prawnym mającym istotne znaczenie w przedmiocie ustalenia prawa strony do zasiłku dla bezrobotnych jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy. Od dnia dokonania czynności rejestracji liczy się bowiem 18-miesięczny okres, który badany jest pod kątem spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cytowanej ustawy. C.O. czynności rejestracji dokonał w dniu 23 lutego 2006 r., a ustanie ostatniego zatrudnienia nastąpiło z dniem 31.08.2003r. Toczące się postępowanie sądowe w sprawie świadczenia emerytalnego nie stanowiło przeszkody prawnej uniemożliwiającej zarejestrowanie się w powiatowym urzędzie pracy w terminie umożliwiającym uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Czynności rejestracji dokonuje osoba zainteresowana, potwierdzając własnoręcznym podpisem prawdziwość danych zawartych w karcie rejestracyjnej i zobowiązując się do niezwłocznego informowania powiatowego urzędu pracy o wszelkich ich zmianach. Niezbędne do ustalenia prawa do zasiłku dokumenty C.O. mógł przedłożyć w urzędzie pracy w terminie późniejszym już po zarejestrowaniu się. Czynności rejestracji odwołujący się przed dniem 23 lutego 2006 r. jednakże nie dokonał. Przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują możliwości usprawiedliwiania nie zgłoszenia się osoby bezrobotnej do rejestracji w terminie warunkującym uzyskanie prawa do zasiłku, bez względu na okoliczności powodujące opóźnienie w zgłoszeniu się. Wobec powyższego pomimo rozumienia sytuacji odwołującego się, organ odwoławczy nie miał - jak stwierdził - innej możliwości jak utrzymanie w mocy decyzji Starosty Ł. jako zgodnej z obowiązującymi przepisami. W skardze na tę decyzję wywiedzionej do sądu administracyjnego C.J.O. uznał za niezgodne z prawdą stwierdzenie organu dotyczące możliwości zarejestrowania się w charakterze osoby bezrobotnej w terminie warunkującym uzyskanie prawa do zasiłku. Po zakończeniu sprawy w sądzie I instancji zgłosił się bowiem do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. i został poinformowany o konieczności przedłożenia kompletu dokumentów, które pozostawały nadal w sądzie w związku z toczącym się postępowaniem w II instancji. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna podlegała oddaleniu. Organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły bowiem przepisów prawa materialnego odmawiając przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji nie uchybiło przepisom proceduralnym. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 z późn. zmianami) prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: 1. nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, 2. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni spełnił którąkolwiek z przesłanek wymienionych pod literami a – j pkt 2 lub pod punktami 1-5 ust. 2 art. 71. Pełne brzmienie art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zostało zamieszczone w treści zaskarżonej decyzji (jej uzasadnieniu) i dlatego Sąd uważa za zbyteczne powtarzanie tej treści obecnie. W odniesieniu do skarżącego przełożenie cytowanych zapisów ustawy na jego sytuację prawną sprowadza się do tego, że dla wykazania spełnienia przesłanek do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, skarżący musiałby wykazać, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w urzędzie zatrudnienia tj. w okresie od 23.08.2004 r. do 22.02.2006 r. (rejestracja nastąpiła 23.02.2006 r.) skarżący posiadał co najmniej 365 – dniowy okres uprawniający do zasiłku, o którym to okresie mowa w cytowanym przez organ art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Tymczasem ustanie ostatniego zatrudnienia skarżącego, poprzedzającego rejestrację w charakterze bezrobotnego, nastąpiło 31.08.2003 r. Słusznie organ II Instancji zwraca uwagę na to, że toczące się postępowanie sądowe w sprawie świadczenia emerytalnego na rzecz skarżącego, nie stanowiło przeszkody prawnej dla niniejszego zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy tj. zarejestrowania się w terminie umożliwiającym uzyskanie zasiłku dla bezrobotnych. Słusznie też organ odwoławczy podkreśla, iż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują możliwości usprawiedliwiania nie zgłoszenia się osoby do rejestracji w terminie warunkującym uzyskanie prawa do zasiłku bez względu na okoliczności powodujące opóźnienie w zgłoszeniu się. Stąd powoływanie się na niewłaściwie udzieloną skarżącemu przez pracownika urzędu zatrudnienia informację co do warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, pomijając to, że udzielenie niewłaściwej informacji nie zostało dowiedzione, nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji podzielając w całości stanowisko organu. Stąd skargę oddalono (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zmianami).