II SA/Bk 303/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 09 lipca 2009 r. sprawy ze skargi B. R. G. i W. G. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej - oddala skargę.- Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 49 ust. 1 i 2 i art. 59g i art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. nr 156, poz. 1118), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], na podstawie którego ustalono R. B. i W. G. opłatę legalizacyjną w wysokości 250.000 zł za samowolnie wybudowane silosy o konstrukcji stalowej, służące jako magazyn zbożowy, usytuowane na działkach nr geod. 24641/2 i 24642 przy ul. [...] w S. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu 9 stycznia 2006 r. Przeprowadzone przez powiatowy organ nadzoru budowlanego postępowanie wyjaśniające pozwoliło ustalić, iż zespół 11 silosów typu Z - 150, konstrukcji stalowej powstał bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Na tej podstawie organ l instancji wszczął procedurę legalizacyjną, wydając postanowienie z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], którym w oparciu o treść art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane przy budowie silosów oraz nakazał w terminie do 20 kwietnia 2006 r. przedłożenie dokumentacji, stanowiącej podstawę do doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami prawa. W wyniku niewykonania w/w obowiązków, decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanych silosów. Powyższa decyzja stała się ostateczną, gdyż nie zostało wniesione od niej odwołanie. Wniosek inwestorów z dnia 3 grudnia 2006 r. o zmianę powyżej decyzji ostatecznej w trybie art. 154 kpa nie został uwzględniony przez organy nadzoru budowlanego. Wobec powyższego wnioskiem z dnia 8 stycznia 2007 r. inwestorzy wystąpili o zmianę tej decyzji w trybie art. 155 kpa. W odpowiedzi na w/w wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego, decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], odmówił dokonania wnioskowanej zmiany. W wyniku postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], uchylono kwestionowane rozstrzygnięcie i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] nakazującą rozbiórkę silosów i umorzył postępowanie w przedmiocie ich rozbiórki. Następnie po wykonaniu przez inwestorów obowiązków nałożonych na nich postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. organ l instancji, wydał postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], którym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 i art. 59g ustawy - Prawo budowlane, ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 250.000 zł za samowolnie wybudowane silosy. Zażalenie od powyższego postanowienia wnieśli inwestorzy. Organ odwoławczy utrzymał je w mocy i zważył, co następuje: Wybudowanie zespołu silosów typu Z-150, konstrukcji stalowej wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którym inwestorzy nie legitymowali się. Dlatego też organ nadzoru budowlanego podjął działania zmierzające do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do zgodności z przepisami prawa, wdrażając procedurę określoną w art. 48 i 49 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie z przepisem art. 49 ustawy, jednym z warunków legalizacji samowoli budowlanej jest wniesienie opłaty legalizacyjnej w wysokości określonej w postanowieniu przez organ nadzoru budowlanego. Podstawy do wyliczenia opłaty legalizacyjnej są wskazane w przywołanej ustawie. Stosownie do przepisu art. 49 ust. 2 w związku z art. 59g ustawy, stanowi ona iloczyn liczby 50 stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Zespół silosów typu Z-150, konstrukcji stalowej, to obiekt budowlany zaliczony w załączniku do ustawy - Prawo budowlane do kategorii XIX to jest do zbiorników przemysłowych, jak np.: silosy, elewatory. W przypadku tej kategorii obiektów budowlanych współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) wynosi 10, współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) wynosi 1. Z kolei stawka opłaty (s) jest stała i została ustalona w przepisie art. 59f ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, stanowiącym podstawę do obliczania kary wymierzanej w wyniku obowiązkowej kontroli. Zatem opłata za legalizację przedmiotowego obiektu wynosić powinna 50 x 10 x 1 x 500 = 250.000 zł, czyli tyle, ile ustalił powiatowy organ nadzoru budowlanego w postanowieniu z dnia 27 listopada 2007 r. Końcowo wskazano, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zażaleniu, iż zespół silosów, objętych niniejszym postanowieniem należy zakwalifikować do II kategorii obiektów budowlanych zawartych w załączniku do ustawy - Prawo budowlane. Zawarty w załączniku do ustawy opis budynków II kategorii wskazuje, iż są to budynki służące gospodarce rolnej. Silosy stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, jak wynika z akt sprawy są zbiornikami przemysłowymi, zlokalizowanymi na terenie zakładu produkcyjnego, nie zaś w gospodarstwie rolnym. O prowadzeniu zakładu produkcyjnego przez inwestorów świadczy ich pismo z dnia [...] lutego 2006 r. skierowane do organu nadzoru budowlanego. Nadto podkreślono, że zespół silosów zlokalizowany jest na terenie byłego zakładu produkcyjnego PZZ w S., położonego na obszarze, którego wiodącą funkcją jest przemysł. W odniesieniu do stwierdzenia, iż silosy i wiata stanowią jeden obiekt i w związku z tym nieprawidłowo ustalono dwie opłaty legalizacyjne, organ wyjaśnił, iż choć silosy i wiata stanowią zorganizowany kompleks, to każdy z nich może funkcjonować jako samodzielny obiekt, tym samym może stanowić odrębny przedmiot postępowania. Fakt, iż silosy i wiata przylegają do siebie i zostały ujęte w jednym projekcie budowlanym nie świadczy o tym, iż są jednym obiektem budowlanym. Skargę na powyższe postanowienie oraz na postanowienie organu I instancji wywiedli inwestorzy R. B. i W. G. Zarzucając rażące naruszenie przepisów: - art. 6, 7, 8, 9 i 11 kpa - art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 59f ustawy – Prawo budowlane wnieśli o uchylenie postanowienia organu odwoławczego i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub uchylenie postanowień obu instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem umorzenia postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że rażące naruszenie prawa polega na tym, iż organy najpierw wprowadziły inwestorów w błąd a później prowadziły postępowanie jednokierunkowo, jakby z góry znały końcowe rozstrzygnięcie. Inwestorzy podnieśli, że przed postawieniem silosów prowadzili rozmowy z osobami kompetentnymi i otrzymali odpowiedź, że silosy jako urządzenia nie wymagają pozwolenia na budowę oraz, że nie ma potrzeby występowania z tym na piśmie, ponieważ te sprawy reguluje bezpośrednio ustawa. Po zainstalowaniu silosów na obiekcie młyna nadal nic nie robili, ponieważ byli przekonani, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego zamontowanie urządzeń na obiekcie młyna nie wymaga ani pozwolenia, ani zgłoszenia do odpowiedniego organu budowlanego. Nadto podniesiono, że organy budowlane w przedmiotowej sprawie dokonały błędnej klasyfikacji traktując silosy jako obiekty budowlane. Nie zostały one bowiem wybudowane ani wbudowane tylko jako gotowe urządzenia zostały dostarczone na teren młyna i zamontowane jako zewnętrzne urządzenia wchodzące w skład linii technologicznej młyna stanowiące integralną część procesu technologicznego. Silosy te nie są budowami ani budowlami, ponieważ w klasyfikacji środków trwałych są sklasyfikowane jako maszyny, urządzenia i aparaty przemysłu młynarskiego o symbolu 567. W związku z tym, postanowienia ustalające opłatę legalizacyjną są wewnętrznie sprzeczne, organy budowlane najpierw uznały, że silosy są magazynem zbożowym i wymagają pozwolenia na budowę a kiedy ustaliły już opłatę legalizacyjną twierdzą, że są to zbiorniki przemysłowe zlokalizowane na terenie zakładu produkcyjnego. Silosy nie służą do magazynowania ani do przechowywania zboża, są urządzeniami, do których sypie się zboże po to, aby z nich pośrednio przemieścić je do przemiału. Silosy są ogniwem linii technologicznej do którego dostarcza się zboże z magazynu. Ogniwem, w którym zboże przebywa bardzo krótko, dokładnie tyle ile czasu potrzeba na przygotowanie go do przemiału. Bez udziału silosów nie jest możliwe taśmowe prowadzenie produkcji. Z ustaleń organów budowlanych wynika, że silosy są urządzeniem ściśle związanym z przemysłem młynarskim, a art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego stwierdza, że zamontowanie urządzeń na obiekcie młyna nie wymaga ani pozwolenia ani zgłoszenia do odpowiedniego organu budowlanego. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w kwestionowanym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. zawieszono postępowanie sądowoadministracyjne do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny odnośnie zgodności art. 59f ust. 1 i art. 57 ust. 7 prawa budowlanego z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. w sprawie sygn. akt P 64/07 TK orzekł o zgodności w/w przepisów prawa budowlanego z Konstytucją w związku z czym, postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. zostało podjęte postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, sąd nie dopatrzył się przy tym żadnych uchybień, które jest obowiązany uwzględniać z urzędu na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ust. 1 art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. nr 207, poz. 2016) – Prawo budowlane zawarta została jedna z podstawowych zasad prawa budowlanego a mianowicie taka, że wszelkie roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Rozpoczęcie wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zawsze jest traktowane jako samowola budowlana, zagrożona nakazem rozbiórki – art. 48 ustawy. Prawo budowlane przewiduje jednak pewne mechanizmy umożliwiające, w ściśle określonych przypadkach, odstąpienie od przymusowej rozbiórki obiektu i jego zalegalizowanie. Regulacja tych mechanizmów w przypadku budowy bez wymaganego pozwolenia zawarta jest w art. 48 - 49a ustawy. Odstąpienie od zasady nakazania rozbiórki w przypadku wystąpienia samowoli budowlanej możliwe jest wówczas, gdy zostanie udowodnione, że samowola budowlana jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolejnym warunkiem umożliwiającym odstąpienie od przymusowej rozbiórki obiektu lub jego części jest dowiedzenie, że budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli zachodzą przedstawione powyżej okoliczności organ nadzoru budowlanego, zgodnie z ust. 2 art. 48, powinien w drodze postanowienia (na które nie przysługuje zażalenie), wstrzymać prowadzenie robót budowlanych. Postanowienie to wydawane jest bez względu na stopień zaawansowania robót. W postanowieniu tym organ nadzoru budowlanego jest obowiązany ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nałożyć obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym przez siebie terminie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3. Dokumentami tymi są: 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenie o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niespełnienie przez inwestora w wyznaczonym terminie przedstawionych powyżej obowiązków, oznacza dla organu obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z ust. 1 art. 48 w zw. z ust. 4. Przedłożenie natomiast w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów jest traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych (jeżeli budowa została zakończona to tylko o zatwierdzenie projektu) i umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, określonej w art. 49. W art. 49 stanowiącym kontynuację przepisu art. 48 została uregulowana dalsza procedura legalizacji samowoli budowlanej. I tak organ nadzoru budowlanego, który otrzymał w wyznaczonym terminie dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3 jest zobowiązany zbadać: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ, postanowieniem nakłada obowiązek usunięcia w określonym terminie wskazanych nieprawidłowości. Niewykonanie tego nakazu skutkuje wydaniem nakazu przymusowej rozbiórki. W przypadku gdy nie stwierdzono nieprawidłowości w wyżej wymienionym zakresie lub nieprawidłowości takie zostały usunięte w wyznaczonym terminie organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia na które przysługuje zażalenie, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Do tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar – art. 59f ustawy, z tym że stawka opłaty wynosząca obecnie 500 zł, ulega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Jeżeli inwestor spełni przedstawione powyżej wymagania, to organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej w pierwszej kolejności odnieść się należy do kwestii dotyczącej tego, czy inwestorzy zobowiązani byli do uzyskania pozwolenia na budowę silosów. Zgodnie z ich stanowiskiem, zaprezentowanym w skardze, silosy zostały zamontowane jako zewnętrzne urządzenia wchodzące w skład linii technologicznej młyna i w związku z tym nie było wymagane ani pozwolenie, ani zgłoszenie do odpowiedniego organu budowlanego – art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy. Wywiedli, że silosy nie mogą być traktowane jako zbiorniki przemysłowe zlokalizowane na terenie zakładu produkcyjnego, gdyż nie służą do magazynowania czy też przechowywania zboża. Są urządzeniami do których sypie się zboże po to, aby bezpośrednio z nich przemieścić je do przemiału. Stanowią zatem ogniwo linii technologicznej do którego dostarcza się zboże z magazynu. Zboże w silosach przebywa bardzo krótko, dokładnie tyle czasu ile potrzeba do przygotowania go do przemiału. Stanowisko inwestorów nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego zasadnie przyjęły, że przedmiotowe silosy są zbiornikami przemysłowymi i uznały, że zostały one wybudowanie bez wymaganego pozwolenia na budowę. Słownik Wyrazów Obcych PWN – Warszawa 1999 r. definiuje silos jako zbiornik komorowy do przechowywania, przewietrzania oraz dosuszania ziarna. Z projektu architektoniczno – budowlanego dołączonego do akt sprawy wynika, że stanowi on opracowanie lokalizacji i posadowienia zespołu zbiorników na zboże. Zespół tych zbiorników służyć będzie do magazynowania zboża dla potrzeb produkcyjnych młyna, przy którym zostały zlokalizowane. W świetle powyższego stwierdzić należy, że przedmiotowe silosy są zbiornikami służącymi do przechowywania zboża. Bez znaczenia przy tym pozostaje, podnoszony przez inwestorów, fakt że zboże przebywa w nich bardzo krótko. W następstwie przyjęcia, że silosy są zbiornikiem należy uznać, że są budowlą – art. 3 pkt 3 ustawy a w konsekwencji, że są obiektem budowlanym – art. 3 pkt 1 na którego wykonanie niezbędne jest pozwolenie budowlane. Nie korzysta on bowiem ze zwolnienia z uzyskania tego pozwolenia przewidzianego w art. 29 prawa budowlanego. Bezspornym w sprawie pozostaje fakt, że inwestorzy nie legitymowali się wymaganym pozwoleniem na budowę. Wybudowanie obiektu budowlanego bez pozwolenia skutkowało tym, że organy nadzoru budowlanego wdrożyły procedurę legalizacyjną. Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. wstrzymano prowadzenie wszelkich robót budowlanych i nałożono na inwestorów obowiązki określone w art. 48 ust. 3 ustawy. Jako, że inwestorzy ostatecznie wywiązali się z nałożonych obowiązków i organ nie stwierdził nieprawidłowości w złożonej dokumentacji, postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r. wdrożył kolejny etap postępowania legalizacyjnego i postanowieniem kwestionowanym w przedmiotowej sprawie ustalił opłatę legalizacyjną. Regulacje będące podstawą do ustalenia opłaty legalizacyjnej stanowiącej iloczyn stawki opłaty (s) wynoszącej 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w) zawiera art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59f prawa budowlanego. Współczynnik kategorii obiektu został określony w załączniku do ustawy - Prawo budowlane (art. 59f ust. 2 ustawy). Zespół silosów typu Z-150 konstrukcji stalowej to obiekt budowlany, który w ocenie Sądu, zasadnie został zaliczony przez organy nadzoru budowlanego do kategorii XIX załącznika, tj. do zbiorników przemysłowych jak np. silosy, elewatory. W przypadku tej kategorii obiektów budowlanych współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) wynosi 10, współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) wynosi 1. Opłata legalizacyjna za samowolnie wybudowanie przedmiotowego obiektu budowlanego powinna zatem wynosić 10 (k) x 1(w) x 500 (s) x 50 (art. 49 ust. 2 ustawy zgodnie z którym stawka opłaty legalizacyjnej podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu) = 250.000 zł. Poprawności wyliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej przez organy nadzoru budowlanego nie podważają zarzuty podniesione w skardze. Dotyczą one tego, że nieprawidłowo: - zakwalifikowano zespół silosów do XIX kategorii obiektów budowlanych zawartych w załączniku do ustawy. Zdaniem skarżących powinny być one zakwalifikowane do II kategorii, - ustalono dwie opłaty legalizacyjne za silosy i wiatę, gdyż stanowią one jeden obiekt. Przede wszystkim wskazać należy, że załącznik do kategorii II zalicza budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe. Z akt sprawy wynika natomiast, że wybudowany zespół silosów zlokalizowany jest na terenie zakładu produkcyjnego i nie służy gospodarce rolnej ale prowadzonemu przez inwestorów zakładowi produkcyjnemu (powyższe wynika przede wszystkim z oświadczenia złożonego przez samych inwestorów – pismo z dnia 23 lutego 2006 r.). Odnośnie zarzutu dotyczącego tego, że silosy i wiata stanowią jeden obiekt i z związku z tym powinna być ustalona jedna opłata legalizacyjna, podnieść należy, że istotnie stanowią one zorganizowany kompleks, niemniej jednak każdy tych obiektów może funkcjonować samodzielnie. O tym, że silosy i wiata nie stanowią jednego obiektu świadczy przede wszystkim projekt budowlany, który został opracowany dla dwóch odrębnych obiektów, tj. 12 zbiorników na zboże oraz wiaty garażowej. W konsekwencji stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego zasadnie ustaliły dwie odrębne opłaty legalizacyjne. Końcowo zaznaczyć należy, że organ nadzoru budowlanego w przypadku prowadzenia postępowania legalizacyjnego jest zobligowany do określenia opłaty legalizacyjnej, gdyż jest ona obligatoryjnym elementem procedury legalizacyjnej. Jednocześnie jednak podnieść należy, że inwestorzy nie mają przymusu jej uiszczania, przy czym w takim wypadku muszą liczyć się ze skutkami określonymi w art. 49 ust. 3 zd. 2 ustawy – Prawo budowlane a konkretnie z tym, że organ nadzoru budowlanego nie przejdzie do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej i nie wyda decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, lecz wyda decyzję o przymusowej rozbiórce. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.