II SA/Bk 305/06

Dnia 10 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006 roku sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie przyznania zasiłku celowego Oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2004 roku nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. przyznał panu K. M. zasiłek celowy na częściowe pokrycie kosztów zakupu żywności, środków czystości i leków oraz częściowe opłacenie energii elektrycznej w wysokości 100 zł oraz odmówił przyznania zasiłku celowego na opłacenia zaległości za wodę oraz przyznania zasiłku okresowego. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się pan K. M. wnosząc w dniu 22 listopada 2004 roku w jednym piśmie odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz skargę na bezczynność tego organu. W dniu [...]kwietnia 2006 roku w sprawie nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ponownie rozpoznając sprawę i powołując się na art. 134 kpa stwierdziło niedopuszczalność przedmiotowego odwołania z dnia 22 listopada 2004 roku, którego braków formalnych strona nie usunęła w wyznaczonym terminie. Takie stanowisko organu wynikało m.in. z wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 lutego 2005 roku (sygn. akt II SA/Bk 12/05). W uzasadnieniu postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, iż pismo odwołującego sporządzone zostało w formie wydruku komputerowego na jednej kartce papieru. Na jednej ze stron została zawarta skarga (odwołanie), dotycząca przedstawionej powyżej decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., na odwrocie tej kartki zaś skarga na bezczynność organu I instancji w sprawie rozpatrywania wniosków pana K. M. złożonych w miesiącach od maja do września 2004 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż zarówno odwołanie, jak i skarga na bezczynność mimo, że sporządzone na jednej kartce papieru - stanowią dwie odmienne i nie związane ze sobą czynności prawne. W związku z powyższym w trakcie postępowania administracyjnego – w dniu 13 kwietnia 2006 roku - pan K. M. został wezwany (zgodnie z treścią art. 64 § 2 Kpa) do złożenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania kopii odwołania z dnia 12 listopada 2004 roku podpisanej przez stronę oraz pouczony o konsekwencjach prawnych niedopełnienia nałożonego na niego obowiązku. W dniu 25 kwietnia 2006 roku pan K. M. zgłosił się osobiście do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zażądał wykonania kopii powyższego pisma – odwołania, wskazując iż go nie posiada. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło sporządzenia kopii odwołania, jednocześnie stwierdzając w dniu [...] kwietnia 2006 roku jego niedopuszczalność, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Podkreślono ponadto, iż rozpoznając po raz pierwszy sprawę Kolegium nieformalnie wykonało kopię odwołania i wezwało skarżącego do jej podpisania, ale pan K. M. stanowczo odmówił podpisania tej kopii. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pan K. M. stwierdził, iż stosownie do wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2006 roku stawił się w ich siedzibie w celu dokonania formalności (usunięcia braków formalnych). Ponieważ wezwanie dotyczyło pism złożonych ponad półtorej roku temu i strona nie posiadała kopii tych pism, zwróciła się o wykonanie kserokopii. W ocenie skarżącego bezpodstawnie odmówiono mu wykonania tych kopii i uniemożliwiono mu tym samym wykonanie wezwania z dnia 13 kwietnia 2006 roku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w konkluzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, postanowienia czy też innego aktu sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Decyzja administracyjna bądź postanowienie są prawidłowe, jeżeli spełniają łącznie dwa warunki: 1. są zgodne z normami materialnego prawa, 2. zostały wydane zgodnie z normami prawa procesowego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji czy też postanowienia (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Zaskarżone postanowienie należy jednak uznać za prawidłowe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku - a wbrew twierdzeniom skarżącego - zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu I i II instancji są słuszne i jako takie zasługują na aprobatę. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, iż skarżący w obu sprawach na jednej kartce papieru złożył zarówno skargę na bezczynność organu I instancji w rozpoznawaniu jego wniosków i odwołanie od konkretnej decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z.. Przepis art. 62 kpa dopuszcza rozpatrzenie kilku spraw administracyjnych w jednym postępowaniu, ale tylko przy zaistnieniu określonych w nim przesłanek tj: identyczności stanu faktycznego, identyczności podstawy prawnej oraz właściwości jednego organu administracji państwowej. Przesłanki te w rozpatrywanej sprawie łącznie nie wystąpiły, dlatego też organ słusznie potraktował oświadczenia woli złożone przez stronę jako dwa odrębne żądania tj. odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2004 roku i zażalenie na bezczynność MOPS polegającą na nierozpoznaniu wniosków skarżącego. Potraktowanie w/w oświadczeń woli jako odrębnych żądań niosło za sobą skutek w postaci konieczności spełnienia przez każde z nich z osobna wymogów co do treści i formy określonych przez przepis art. 63 kpa. Podaniem bowiem w rozumieniu przepisów Kpa są wszelkiego rodzaju oświadczenia stron oraz innych uczestników postępowania i należą do nich również odwołania jak i skarga na bezczynność. Zgodnie natomiast z art. 64 § 2 kpa jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymogom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Ponadto kwestię skutków prawnych odwołania, które posiada braki formalne reguluje przepis art. 134 kpa, wskazując iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. W niniejszej sprawie oba pisma skarżącego (zawarte w jednej " skardze" z dnia 12 listopada 2004 roku – data wskazana w piśmie przez skarżącego) podlegały rozdzieleniu. W tym celu należało zobowiązać stronę do złożenia drugiego egzemplarza pisma, podpisanego przez stronę, co też SKO uczyniło w dniu 13 kwietnia 2006 roku, stosując się przy tym do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lutego 2005 roku (sygn. akt II SA/Bk 12/05). Konsekwencję wezwania strony do złożenia kopii odwołania podpisanej przez niego było to, że skarżący pan K. M. stawił się w dniu 25 kwietnia 2006 roku w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i zażądał sporządzenia kopii oraz jej uwierzytelnienia, podając iż jej nie posiada. Organ tego nie uczynił, umożliwiając skarżącemu zapoznanie się ze złożonym przez niego pismem. Podkreślić należy, iż to do obowiązków strony postępowania należy właściwe dbanie o swoje interesy i zachowywanie należytej staranności, w zakresie prowadzonych na swój wniosek postępowań administracyjnych. Organy przy tym nie mają żadnych powinności wynikających z przepisów prawa, aby powielać w ramach prac kancelaryjnych, składane przez stronę w jednym egzemplarzu pisma, uzupełniając tym samym braki formalne danego pisma za stronę. Odmienne stanowisko organu przeczyłoby podstawowym zasadom wskazanym w kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie uzupełniania braków formalnych pism procesowych. Skarżący przy tym mając szereg spraw zarówno przez organami administracji publicznej, jak i przed Sądem ma świadomość, iż pisma procesowe do różnych organów i dotyczącego różnych przedmiotów postępowania powinny być składane na odrębnych kartach, gdyż dla takich spraw zakłada się odrębne akta administracyjne. Mimo tego skarżący wielokrotnie składa różne pisma procesowe na tych samych kartach papieru bądź też bez złożenia odpisów danego pisma dla doręczenia innym stronom postępowania, uporczywie uchylając się od tych wymogów i żądając ich sporządzenia przez organy administracji lub sąd. W świetle natomiast art. 73 § 2 kpa organy administracji publicznej mogą wydawać z akt sprawy uwierzytelnione odpisy, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Takiego wniosku jednak w niniejszej sprawie nie było. Ponadto przepis ten niewątpliwie nie dotyczy takiej sytuacji, kiedy to strona jest zobowiązana dostarczyć odpis pisma już przez nią złożonego i o znanej jej treści (ze względu na jego sporządzenie). Skarżący bowiem stawił się w siedzibie SKO, zapoznał się z treścią akt administracyjnych tej sprawy oraz treścią przedmiotowego pisma, a zatem miał możliwość wykonania wezwania organu z dnia 13 kwietnia 2006 roku. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skoro Sąd nie stwierdza, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec oddalenia skargi nie mógł zostać uwzględniony wniosek K. M. o zasądzenie kosztów postępowania w wysokości 34,20 zł za przejazd w obie strony autobusem PKS. Co prawda koszty przejazdów strony do sądu zaliczone zostały do niezbędnych kosztów postępowania – art. 205 § 1 cytowanej ustawy, jednak zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd – przepis art. 200 §1 cytowanej ustawy.