II SA/Bk 315/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Decyzją z [...] września 2011 r. nr [...] Burmistrz B. ustalił A. K. (dalej również jako skarżący) opłatę adiacencką w wysokości 1.033,80 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 560 m2 położonej w B. przy ul. [...], na skutek budowy tej ulicy. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy ww. rozstrzygnięcie. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji uwzględnił przepisy art. 143 ust. 1 i 2, art. 144, art. 145, art. 146 ust. 1 i 1a, art. 156 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Organ ten zobligowany był działać zgodnie z normami prawa powszechnie obowiązującego oraz zgodnie z unormowaniami wynikającymi z uchwał podjętych przez Radę Miasta B. W związku z tym ustalona opłata musi stanowić 20% wzrostu wartości nieruchomości - Uchwała Nr [...] Rady Miasta B. z [...] czerwca 2009 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Organ zauważył, że decyzja została wydana w oparciu o operat szacunkowy, sporządzony w maju 2011 r. Rzeczoznawca majątkowy miał pełną świadomość, że nieruchomość skarżącego położona jest narożnie, u zbiegu ulic [...] i [...], i że ulica [...] urządzona została wcześniej, zatem że nieruchomość skomunikowana jest dwiema w pełni urządzonymi ulicami miejskimi. Z decyzją Kolegium nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę do Sądu. Podniósł, że jego nieruchomość znajduje się u zbiegu ulic [...] i [...]. Ulica [...] została zmodernizowana w 2007 r. i z tego tytułu poniósł opłatę adiacencką. Wskazał, że wszystkie media są od ulicy [...], jak też od tej ulicy posiada wjazd na posesję. Skarżący poddał w wątpliwość okoliczność, czy jako posiadacz nieruchomości położonej przy dwóch ulicach ma dwa razy ponosić opłatę adiacencką. Jego zdaniem opłaty takie trzeba ponosić, ale nie dwa razy za jedną nieruchomość. Wskazał, że nieruchomości u zbiegu dwóch ulic posiada kilka znanych mu osób, ale nie słyszał aby ktoś inny oprócz niego płacił dwa razy opłatę adiacencką za jedną nieruchomość. W ocenie skarżącego decyzje organów obu instancji podjęte zostały mechanicznie bez uwzględnienia wszystkich istotnych elementów sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 143 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisy rozdziału zatytułowanego "Udział w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej" stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nie znajdującym jednak w tej sprawie zastosowania. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej ustawa rozumie budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych (art. 143 ust. 2). Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. W myśl zaś art. 145 ust. 1 tej ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Art. 145 ust. 2 stanowi natomiast, że wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wysokość opłaty nie może przekraczać 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu (art. 146 ust. 2). Stosownie do treści art. 146 ust. 1 i 1a ustawy ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie tej opłaty następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 (zob. art. 156 § 3 ustawy). Mając na uwadze wskazane przepisy prawa Sąd zauważa, że organy miały uprawnienie do ustalenia skarżącemu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości jego nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] położonej w B. przy ul. [...], na skutek budowy tejże ulicy. Z akt sprawy wynika, że inwestycja polegająca na przebudowie m.in. ulicy [...] w B. prowadzona była na podstawie decyzji Starosty B. z [...] stycznia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu B. pozwolenia na budowę. Odbiór końcowy robót budowlanych nastąpił [...] września 2010 r. W związku z tą inwestycją wykonany został w miejsce drogi gruntowej - asfaltowy pas jezdny, urządzono chodniki dla pieszych, ścieżkę rowerową oraz zjazdy do posesji znajdujących się przy ulicy [...], w tym do posesji należącej do skarżącego (nieruchomość o nr geodezyjnym [...]). Tym samy stworzone zostały warunki do korzystania przez skarżącego z wybudowanej drogi, co potwierdzone zostało w piśmie Urzędu Miasta w B. z [...] kwietnia 2011 r. Wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości skarżącego ustalony został na podstawie aktualnego operatu szacunkowego sporządzonego [...] maja 2011 r. przez rzeczoznawcę majątkowego ds. szacowania nieruchomości. Zdaniem Sądu operat ten sporządzony został zgodnie z przepisami prawa pod względem jego formy, jak też metody i techniki szacowania. Przyjęta metoda korygowania ceny średniej została opisana i uzasadniona. Organy zasadnie uznały, że wycena przedmiotowej nieruchomości została wykonana prawidłowo. W związku z powyższym wypełnione zostały przesłanki ustalenia opłaty adiacenckiej w tej sprawie. Budowa drogi przy ulicy [...] dokonana została z udziałem środków publicznych pochodzących z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Skarżącemu stworzone zostały warunki do korzystania z wybudowanej drogi. Zapewniono m.in. utwardzony dojazd do jego nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...]. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej wydana została w terminie określonym w art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Wysokość tej opłaty ustalono według stawki procentowej zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. z [...] czerwca 2009 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Bez wpływu na legalność kontrolowanego rozstrzygnięcia pozostaje podnoszony przez skarżącego fakt wcześniejszego poniesienia opłaty adiacenckiej z tytułu budowy ulicy [...]. Podkreślenia wymaga przede wszystkim, że ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić każdorazowo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi (art. 145 ust. 1 omawianej ustawy). Oznacza to, że nie ma prawnych przeszkód do ustalenia właścicielowi danej nieruchomości kolejnej takiej opłaty, o ile wzrost wartości nieruchomości łączy się z budową nowego urządzenia infrastruktury technicznej. Przedmiotowa nieruchomość skarżącego położona jest u zbiegu dwóch ulic. Jedną z nich - ulicę [...] - wybudowano w 2007 r. i w związku z tą inwestycją, która doprowadziła do wzrostu wartości nieruchomości skarżącego ustalono opłatę adiacencką. W niniejszej sprawie zaś postępowanie dotyczy ustalenia opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości tej nieruchomości spowodowanej przeprowadzeniem kolejnej inwestycji - budowy ulicy [...]. Sporządzony w tej sprawie operat szacunkowy określa wartość nieruchomości przed wybudowaniem pasa jezdnego, chodników oraz zjazdów na posesję według stanu na dzień przystąpienia do robót budowlanych związanych z budową drogi przy ulicy [...], tj. na [...] maja 2009 r. Słusznie organ zauważył w odpowiedzi na skargę, że wartość nieruchomości ustalona na tę datę uwzględnia również element wartości nabytej w 2007 r. kiedy to skarżący poniósł pierwszą opłatę adiacencką związaną z budową ulicy [...]. W związku z powyższym za pozbawiony podstaw należało uznać zarzut dwukrotnego ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości tej samej nieruchomości. Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).