II SA/Bk 316/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w H. na niewykonanie przez Burmistrza S. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie [...] oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych: W dniu 21 sierpnia 2009 r. skarżąca spółka z o.o. "A." z siedzibą w H. wystąpiła do Burmistrza S. o udostępnienie "elektronicznego zapisu projektu studium uwarunkowań i przestrzennego zagospodarowania Gminy S. wraz z częścią opisową". Pismem z dnia 4 września 2009 r. organ odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji. Skarżąca spółka potraktowała przedmiotowe pismo jako decyzję administracyjną i złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania, wskazując że stanowisko Burmistrza S. nie jest decyzją administracyjną. W związku z powyższym spółka wniosła skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Burmistrza S. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [..] uwzględniono skargę i zobowiązano organ do załatwienia w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt, wniosku spółki z dnia 21 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu podano, że brak było podstaw do odmowy udzielenia informacji publicznej poprzez przesłanie informacji o studium w formie elektronicznej skoro dokument ten nie został udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej. W dniu 5 lutego 2010 r. skarżąca spółka złożyła do organu pismo, w którym zwróciła się o nadesłanie elektronicznego zapisu projektu zmiany studium. W odpowiedzi organ, pismem z dnia 22 lutego 2010 r., poinformował spółkę, że nie zostały mu jeszcze zwrócone akta, niemniej jednak projekt zmiany studium, tj. jej elektroniczny zapis został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej. Po otrzymaniu tej informacji spółka w dniu 16 kwietnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożyła skargę do sądu administracyjnego w której wniosła, o wymierzenie Burmistrzowi S. grzywny w związku z niewykonaniem przedmiotowego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podała, że umieszczenie projektu studium na stronie BIP-u nie zwalnia organu od załatwienia wniosku złożonego w czasie, gdy ogłoszenia takiego jeszcze nie było. Prawo do uzyskania takiej informacji – indywidualnie i zgodnie z wnioskiem zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem. Zamieszczenie projektu studium na stronach BIP nie jest załatwieniem wniosku, a inną czynnością. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podał, że poinformowanie wnioskodawcy, iż żądany dokument został udostępniony w BIP oraz podanie adresu pod jakim ten dokument się znajduje, spełnia wymogi udostępnienia informacji zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej i stanowi wykonanie wyroku wydanego w sprawie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Podstawą prawną skargi jest art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia [...] grudnia 2009 r. zobowiązał Burmistrza S. do załatwienia, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt, wniosku skarżącej spółki z dnia 21 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu podano, że brak było podstaw do odmowy udzielenia informacji publicznej, poprzez przesłanie informacji o studium w formie elektronicznej, skoro dokument ten nie został udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej. W konsekwencji stwierdzono, że organ zobowiązany jest do udzielenia informacji albo do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 16 ustawy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11, 3) wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Przepis art. 10 ustawy stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek, a informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Z treści powyższej regulacji, a w szczególności z art. 10 ust. 1, wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek nie dotyczy informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej. Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Ponadto, skoro w art. 7 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jako jedną z form udostępnienia informacji publicznej wymieniono ogłoszenie jej w Biuletynie Informacji Publicznej, a w art. 10 ust. 1 tej ustawy postanowiono, że na wniosek jest udostępniana informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, to należy przyjąć, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nawet gdy rozpoznaje wniosek o udostępnienie informacji publicznej w innej formie niż przez udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej, może spełnić swój obowiązek udostępniając żądaną informację w tym Biuletynie. W takiej sytuacji nie ma zastosowania art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przepis ten stosuje się wówczas, gdy informacja publiczna jest udostępniana na wniosek, to zaś jest możliwe, jak wynika z art. 10 ust. 1, tylko w odniesieniu do informacji, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Takie uregulowanie wydaje się racjonalne, gdyż nie jest celowe ponowne udostępnianie informacji publicznej udostępnionej już w Biuletynie Informacji Publicznej, skoro udostępnienie w Biuletynie (a więc w formie elektronicznej) umożliwia kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji, czyli przetwarzanie jej tymi wszystkimi sposobami, które z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2005 r., II S.A./Gd 436/05, Lex nr 20207). Z powyższego wynika, że udostępnienie w Biuletynie informacji publicznej żądanej przez skarżącą spółkę po wydaniu wyroku skutkuje tym, że został on przez organ wykonany. Organ administracji publicznej nie ma bowiem obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób określony we wniosku w tym zakresie, w jakim informacja ta została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z tego względu Sąd uznał, że skarga o ukaranie Burmistrza S. grzywną jest bezzasadna, w świetle art. 154 § 1 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i oddalił ją na mocy art. 151 tej ustawy.