II SA/Bk 317/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. i I. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę I. T. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Starszy Inspektor Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., działając z upoważnienia Burmistrza L., odmówił A. T. przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 100 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 kwietnia 2013 r. w związku z koniecznością opieki na synem – Ł. T. Odwołanie od tej decyzji wniósł A. T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyli A. T. i I. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje. Skarga I. T. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie i doktrynie prawa wskazuje się jednolicie, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu musi znajdować oparcie w przepisach prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, aczkolwiek mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Taki interes przejawia się w tym, że wnoszący skargę działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (zob. np. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, opubl. ONSA 1997, nr 2, poz. 89; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 50, LEX 2011). W związku z powyższym Sąd zauważa, że I. T. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, nie była adresatem zarówno decyzji wydanej przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. Nie ma więc legitymacji skargowej do złożenia skargi do Sądu, co czyni jej skargę niedopuszczalną. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.