II SA/Bk 317/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 19 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. w Białymstoku na postanowienie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku z dnia 22 marca 2024 r. Nr WZ.5290.2.1.2024.AG w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie nakazania wykonania obowiązków p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. , T. w Białymstoku (dalej: "skarżący") wywiodło do tut. sądu skargę na postanowienie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku (dalej: "PKW PSP") z dnia 22 marca 2024 r., nr WZ.5290.2.1.2024.AG, w której stwierdzono niedopuszczalność wniesienia zażalenia od postanowienia wydanego przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku z 29 stycznia 2024 r. W odpowiedzi na skargę PKW PSP podniósł, że postanowieniem z 21 maja 2024 r. uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżony akt w ramach autokontroli organu administracji publicznej. Wraz z postanowieniem z 21 maja 2024 r. organ przesłał skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia od postanowienia organu pierwszej instancji, polegającego na uzupełnieniu podpisu osoby występującej w imieniu strony odwołującej się, wyznaczając siedmiodniowy termin na jego uzupełnienie (k. 40 akt admin.). Pismem z 27 maja 2024 r. (k. 44 akt admin.) strona skarżąca cofnęła skargę oraz wniosła zażalenie z 19 lutego 2024 r., uzupełnione o podpis osoby upoważnionej do reprezentowania skarżącego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego II Wydziału tut. sądu z 3 czerwca 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania skarżącego. W odpowiedzi skarżący przesłał pełny odpis KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), a także gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Skarżący jest dysponentem skargi i może ją cofnąć w każdym czasie, co wiąże sąd, chyba że cofnięcie skargi sąd uzna za niedopuszczalne, bowiem zmierzałoby do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.). Z kolei postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy sam organ – po zapoznaniu się ze skargą – oceni, że jest uzasadniona i zastosuje tzw. instytucję autokontroli uregulowaną w art. 54 § 3 p.p.s.a. Z obydwoma powyższymi sytuacjami mamy do czynienia w sprawie niniejszej. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się postanowienie PKW PSP z 21 maja 2024 r., znak WZ.5290.2.1.2024.AK będące tzw. postanowieniem autokontrolnym, na podstawie którego organ uchylił zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie PKW PSP z 22 marca 2024 r. (pkt 1 postanowienia autokontrolnego) oraz stwierdzające, że w sprawie nie miało miejsca działanie związane z brakiem podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 postanowienia autokontrolnego). Postanowienie autokontrolne wydano w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a., w myśl którego organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że skarga z 30 kwietnia 2024 r. na postanowienie z 22 marca 2024 r. wpłynęła do organu drugiej instancji 2 maja 2024 r. (data wskazana przez organ), a zatem nie budzi wątpliwości sądu, że postanowienie autokontrolne zostało wydane w terminie przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. Z potwierdzenia odbioru wynika, że strona skarżąca odebrała korespondencję z postanowieniem autokontrolnym 22 maja 2024 r. Ponadto wraz z postanowieniem autokontrolnym z 21 maja 2024 r. organ przesłał skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia od postanowienia organu pierwszej instancji, polegającego na uzupełnieniu podpisu osoby występującej w imieniu strony wnoszącej zażalenie, wyznaczając siedmiodniowy termin na jego uzupełnienie. Pismem z 27 maja 2024 r. skarżący cofnął skargę, wnosząc również o umorzenie postępowania zainicjowanego wywiedzioną skargą, a także wniósł zażalenie z 19 lutego 2024 r. uzupełnione o podpis osoby upoważnionej do reprezentowania skarżącego. Skuteczne cofnięcie skargi spowodowało niedopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania. W świetle powyższego uwzględnienie skargi przez PKW PSP w trybie tzw. autokontroli oraz cofnięcie skargi spowodowało, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie tut. sąd nie wezwał strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, wobec tego nie zachodzą przesłanki do orzekania o obowiązku zwrotu wpisu. Strona skarżąca nie jest także reprezentowana przez pełnomocnika, więc nie istnieje podstawa do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.