II SA/Bk 319/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 06 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na pismo Starosty S. z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie nadania statusu strony w postępowaniu pozwolenie na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę K. K. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na pismo Starosty S. z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...] odmawiające mu nadania statusu strony we wznowionym z urzędu postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i dopuszczenia go do udziału w tym postępowaniu. Starosta S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż sprawach podnoszonych w skardze organ nie wydał żadnych decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wyjaśnień wstępnych należy wskazać, iż status strony postępowania administracyjnego regulowany jest przepisami art. 28 i nast. ustawy z 14.06.1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.nr 98, poz. 1071 ze zm.). Powołane przepisy kształtując definicję strony postępowania posługują się kryteriami obiektywnymi. Spełnienie powyższych kryteriów, a co za tym idzie uzyskanie statusu strony, nie jest stwierdzane w osobnej decyzji administracyjnej ani też postanowieniu wydawanym przez organ prowadzący postępowanie. Jak wskazano wyżej, status strony postępowania administracyjnego opiera się o czynniki obiektywne, niezależne od woli organu administracji. Wniosek taki potwierdza treść przepisów działu I rozdziału 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te nie dają podstawy do wydania przez organ administracyjny odrębnego aktu stanowiącego, czy określony podmiot jest stroną postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1986r., III SA 97/86, ONSA 1987, nr 2, poz. 46). Pogląd ten został potwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 1989r. (vide: wyrok NSA IV SA 1254/88), w którym to Sąd wskazał, że status strony wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających określone prawa lub obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny. Z powyższych ustaleń należy wnosić, iż stanowisko Starosty S. odmawiające Skarżącemu uznania go za stronę mogło być wyrażone w piśmie bez nadawaniu mu formy decyzji administracyjnej lub też postanowienia. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być akty administracyjne indywidualne w formie decyzji lub postanowień wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, akty administracyjne generalne w postaci uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz akty generalne stanowiące przepisy prawa miejscowego. Skarga może być wniesiona nie tylko na wskazane działania organów administracji publicznej ale i na ich bezczynność w tym zakresie. Działanie Starosty S. objęte skargą nie wypełnia żadnego z powołanych wyżej elementów właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, albowiem po pierwsze, nie stanowi decyzji administracyjnej, ani też postanowienia. Po drugie zaś działaniu Organu nie można przypisać cech bezczynności w zakresie wydania decyzji względnie postanowienia albowiem, jak wskazano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, sprawa będąca przedmiotem wniosku Skarżącego nie jest w myśl przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego rozstrzygana w formie odrębnej decyzji względnie postanowienia. Konkludując, ze względu na fakt, że stanowisko Starosty S. nie jest objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wywiedzioną od takiego pisma jako niedopuszczalną należy odrzucić stosownie do art. 58 §1 pkt. 1 tejże ustawy. Równocześnie tytułem wyjaśnień należy wskazać, iż powodem odrzucenia skargi w niniejszym postępowaniu – odmiennie niż w postępowaniu, które toczyło się z inicjatywy Skarżącego przed tutejszym Sądem w sprawie o sygn. akt [...] – nie jest niewyczerpanie środków odwoławczych na etapie postępowania administracyjnego, bo takie Skarżący w tej sprawie wyczerpał. Podstawą odrzucenia skargi jest natomiast niedopuszczalność wydania przez organ administracyjny odrębnej decyzji lub postanowienia, czy określony podmiot jest stroną postępowania, a w konsekwencji niedopuszczalność zaskarżenia do Sądu negatywnego stanowiska organu wyrażonego w tej kwestii. Zauważyć jednocześnie należy, że brak regulacji kodeksowej dotyczącej wydawania odrębnego aktu orzekającego w przedmiocie, czy określony podmiot posiada status strony, nie powoduje, że podmiot ten pozbawiony jest możliwości ochrony swoich uprawnień. Stosownie bowiem do przepisu art. 145 §1 pkt.4 kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną organ wznawia postępowanie, gdy strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. W ramach wniosku o wznowienie postępowania weryfikowane jest między innymi spełnienie przesłanek koniecznych do uznania wnioskodawcy za stronę. Na marginesie wskazać należy, że Skarżący w innym toczącym się przed tutejszym Sądem postępowaniu w sprawie [...] złożył wniosek o wznowienie postępowania, a wydaną przez organ administracyjny decyzję odmawiającą wznowienia zaskarżył następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przedmiotowa sprawa w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej będzie w najbliższym czasie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który to ostatecznie przesądzi czy Skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W konsekwencji skarga stanowiąca przedmiot niniejszego wyroku jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.