II SA/Bk 319/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zadaszenia oddala skargę Decyzją z dnia [...].02.2015 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zadaszenia nad balkonem lokalu mieszkalnego Nr 6 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy Ż. w B. W ocenie organu wykonane przez I. K. i A. K. za zgodą Spółdzielni Mieszkaniowej w B. zadaszenie stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie wymagało pozwolenia na budowę, zaś w art. 30 ust. 1 w/w prawa ustawy prawo budowlane nie wymieniono takich robót jako wymagające zgłoszenia właściwemu organowi. Na skutek odwołania od tej decyzji wniesionego przez Panią M. O., P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...].03.2015 r. Nr [...] uchylił decyzję organu Instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż kwalifikacja prawna wykonanego zadaszenia przyjęta przez organ I instancji nie jest prawidłowa. Zadaszenie nie może być uznane jako urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy prawo budowlane, a należy je kwalifikować jako wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Do wykonania takich robót wymagane jest pozwolenie budowlane. Uzasadniało to uchylenie zaskarżonej decyzji stosownie do art. 138 paragraf 2 kpa. Od decyzji tej skargę wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa w B., zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez uznanie, że wykonanie zadaszenia nie jest urządzeniem budowlanym, zaś uznanie, że są to roboty budowlane inne, niż określone w art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i wymagają pozwolenia na budowę, naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 7 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, - art. 77 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zarzut skarżącej co do niedokładnego wyjaśnienia stanu jest nieuzasadniony. Okoliczności związane z wybudowaniem zadaszenia balkonu zostały przez organy ustalone prawidłowo i Sąd nie znajduje podstaw do ich zakwestionowania. Także skarżąca podnosząc ten zarzut nie wskazuje jakie konkretnie okoliczności, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego administracyjnego. Zasadniczy zarzut skarżącej dotyczy naruszenia prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego, przez uznanie, że wykonanie zadaszenie nie jest urządzeniem budowlanym, a stanowi roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy. Powołując się na art. 3 ust. 9 ustawy zawierającego definicję urządzenia budowlanego, wskazuje na funkcjonalny charakter urządzeń budowlanych z obiektem budowlanym. I taki właśnie jej zdaniem charakter spełnia wybudowane zadaszenie wraz z balkonem w stosunku do budynku, zapewnia bowiem możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stąd też w ocenie skarżącej należy przyjąć, iż wybudowane zadaszenie balkonu jest urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego. Stanowiska tego Sąd nie podziela. Art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, zawierający definicję urządzenia budowlanego wskazuje, że przez takie urządzenie należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Jednocześnie wskazano w nim przykładowe wyliczenie takich urządzeń, wśród których nie jest wymienione zadaszenie balkonu. W świetle powyżej wskazanej definicji urządzenia budowlanego o zakwalifikowaniu wybudowanego zadaszenia jako urządzenia budowlanego winien decydować nie tylko fakt jego związania z balkonem, jak wskazuje skarżąca, ale przede wszystkim, czy bez tego zadaszenia nie byłoby możliwe korzystanie z balkonu zgodnie z jego przeznaczeniem. W przywołanym przez skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4.07.2013 r. IIISA/Po 950/12 Sąd ten wskazał na cechę niezbędności urządzenia technicznego do wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego. Do korzystania z balkonu nie jest niezbędne jego zadaszenie. Zasadnie zatem organ II instancji uznał, iż dokonana przez organ I instancji kwalifikacja zadaszenia jako urządzenia budowlanego jest nieprawidłowa, co uzasadniało stosownie do art. 138 paragraf 2 kpa uchylenie decyzji organu I instancji. Z tych więc względów na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w wyroku.