II SA/Bk 319/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiej Policji w B. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia Zaskarżonym orzeczeniem Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2018 r. wymierzające skarżącemu – Z. K. karę dyscyplinarną nagany. W skardze na to orzeczenie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Wniosek w tym zakresie nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w treści art. 61 § 3 ustawy zwrot "sąd może" oznacza, że ustawodawca przyznał sądom administracyjny możliwość, nie zaś obowiązek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w razie wystąpienie określonych w tym przepisie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd samodzielnie dokonuje oceny, czy niniejsze przesłanki w konkretnej sprawie się ziściły, a jeśli tak to w jakim zakresie. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniosek o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia złożył w jednym piśmie łącznie ze skargą. W treści pisma nie zamieścił odrębnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Należy zatem przyjąć, że uzasadnienie wniosku jest tożsame z argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania i podniósł, że nie zgadza się z oceną dowodów a także sposobem prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221). Skarżących nie uzasadnił tych przesłanek. Niezależnie jednak od powyższego, zdaniem sądu orzeczenie o wymierzeniu dyscyplinarnej kary nagany nie zawiera samo w sobie elementu wykonalności, gdyż kara ta, jak stanowi art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), oznacza jedynie wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Jedyną zaś czynnością wykonawczą (o charakterze technicznym), związaną bezpośrednio z prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym jest włączenie tego dokumentu do akt osobowych policjanta (art. 135o ust. 5 ustawy). Orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu kary nagany nie wywołuje również automatycznie i bezpośrednio skutków związanych z uposażeniem ukaranego funkcjonariusza, którego zasady kształtowania zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.). Przepisy przywołanego rozporządzenia nie przewidują możliwości obniżenia uposażenia zasadniczego policjanta ukaranego karą dyscyplinarną nagany. Możliwość taka występuje natomiast wyłącznie w odniesieniu do dodatku funkcyjnego (§ 8 ust. 8) oraz służbowego (§ 9 ust. 5). Jednakże rozstrzygnięcia w tym zakresie nie wynikają wprost z orzeczenia dyscyplinarnego, lecz z odrębnego aktu, w ramach którego rozważane są przesłanki prowadzące do obniżenia wskazanych dodatków. Obniżenie wynagrodzenia następuje zatem w odrębnym trybie. Rozkaz personalny dotyczący wysokości uposażenia będzie mógł zostać wzruszony, ale w odrębnym od niniejszego postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.