II SA/Bk 32/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi B. T. i M. T. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Ł. z dnia [...] września 2010 roku, Nr [...] ([...]); 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżących B. T. i M. T.T. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (znak: [...]), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą, po ponownym rozpatrzeniu, pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej na działce nr geod. [...] położonej przy ul. P. w N. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. W dniu 10 maja 2010 r. R. D. wystąpiła z wnioskiem do Starosty Ł. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej na działce nr geod. [...] położonej przy ul. P. w N. Starosta Ł. w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzją nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę omawianego budynku. Od powyższej decyzji przez swojego pełnomocnika złożyli odwołanie Państwo B. i Z. C. Wojewoda P. decyzją nr [...] w dniu [...] lipca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji z powodu niezgodności projektu budowlanego z obowiązującym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). W dniu [...] sierpnia 2010 r. Starosta Ł. postanowieniem znak: [...] nałożył na inwestorkę obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w terminie do 3 września 2010 r. W dniu 30 sierpnia 2010 r. Pani R. D. wywiązała się z nałożonego obowiązku, w związku z czym Starosta Ł. na podstawie art. 10 k.p.a zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń. Następnie w związku z uzgodnieniem projektu budowlanego z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, organ I instancji w dniu 15 września 2010 r. ponownie zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń. Z prawa tego nie skorzystała żadna ze stron postępowania. W dniu [...] września 2010 r. Starosta Ł. decyzją nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. B. i Z. C. reprezentowani przez pełnomocnika – K. B., ponownie złożyli odwołanie do Wojewody P. W odwołaniu wskazali, że na działce nr [...] znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. orzekł nakaz rozbiórki. Odwołujący się nie otrzymali od ww. organu żadnej pisemnej odpowiedzi o umorzeniu postępowania, w związku z czym, w ich ocenie, postępowanie w sprawie samowoli budowlanej dalej się toczy. Ponadto w odwołaniu wskazano, że na projekcie zagospodarowania działki nie wskazano, w którym miejscu i jak ma być usytuowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego, zaś projektowany budynek nie spełnia wymogów § 216 ust 1 oraz § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda P. działając w trybie art. 10 k.p.a. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń. Z prawa tego skorzystała B. T., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu. W decyzji wydanej dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] Wojewoda P. wyjaśnił, że kwestia postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej została wyjaśniona Skarżącym w decyzji Wojewody P. nr [...] w dniu [...] lipca 2010 r. W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa sporządzona przez PINB w Ł. z dnia 7 maja 2010 r., stwierdzająca fakt rozebrania budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. P. w N. W związku z powyższym organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu. Organ odwoławczy uznał również za bezpodstawny zarzut niewskazania na projekcie zagospodarowania działki, miejsca i sposobu usytuowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Organ wyjaśnił, że informacja ta znajduje się i jest szczegółowo opisana w projekcie budowlanym dołączonym przez inwestorkę do wniosku o pozwolenie na budowę. Projektant nie ma obowiązku zamieszczania takich informacji na projekcie zagospodarowania działki. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia wymogów warunku § 216 ust. 1 oraz § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wojewoda P. wskazał, że projekt omawianego budynku mieszkalnego jednorodzinnego został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych – A. K., który stwierdził, że omawiany projekt jest zgodny z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Wojewoda P., po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, stwierdził również, ze zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, dopuszcza się "sytuowanie budynków ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działki budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m". Szerokość działki inwestorki (ok. 9 m) spełnia warunki określone w tym przepisie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, M. T. T. oraz B. T. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania. W skardze podnieśli zarzut naruszenia: - § 216 oraz § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - art. 7 i art. 77 § 1 i 3 k.p.a. Skarżący wskazali, że organ nie wziął pod uwagę faktu, że na działce sąsiedniej nr [...] zlokalizowany jest budynek drewniany w odległości ok. 1,7 m od granicy z działką, na której projektowany jest sporny budynek. Ponadto na działce nr [...] znajduje się budynek murowany w odległości ok. 4,45 od sąsiedniej działki. Taka lokalizacja spornego budynku nie spełnia wymogów określonych w przepisach rozporządzenia. Na potwierdzenie tego faktu skarżący dołączyli dowód w postaci opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych W. P. W ocenie Skarżących organ wydający decyzję nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 7 oraz art. 77 § 1 i 3 k.p.a. Ponadto organ nie wziął pod uwagę faktu, że na sąsiedniej działce nr [...] znajduje się budynek drewniany. Na dowód tego Skarżący dołączyli fotografię wskazanego budynku. Zdaniem Skarżących, w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej budynku znajdującego się na działce nr [...] PINB w Ł. powinien wydać decyzję umarzającą, a decyzja taka do dnia dzisiejszego nie została wydana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 24 maja 2011 r. skarżąca B. T. wyjaśniła, że udzielając pozwolenia na budowę, organ bazował na ustaleniu, że na działce Państwa C. znajduje się budynek murowany, podczas gdy jest to budynek drewniany. W ocenie skarżącej wynika to z projektu zagospodarowania terenu inwestycji, w którym budynki drewniane oznaczone są cieńszą linią. Skarżąca wyjaśniła również, że sprawa dotycząca rozbiórki została zakończona w kwietniu 2010 r., kiedy został wydany nakaz rozbiórki. Natomiast w czerwcu 2010 r. została wydana przez organ I instancji decyzja o pozwoleniu na budowę. Skarżąca wskazała, że zaskarżoną decyzją pozwolono na budowę budynku, który ścianą rozprzestrzeniającą ogień jest oddalony zaledwie o 4,8 m, co narusza przepisy prawa budowlanego. Ponadto ściana oddzielenia pożarowego spowoduje zacienienie działki Skarżącej, gdyż będzie to ściana wyższa niż budynek projektowany. Skarżąca wskazała również, że w trakcie postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji odwoławczej, inwestorka zmarła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako uzasadniona podlegała uwzględnieniu. Z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do badania legalności – czyli zgodności z prawem – zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z treścią przepisu art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd w składzie niniejszym dopatrzył się tego rodzaju naruszeń, które zadecydowały o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Kontrolowane w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie dotyczyło utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej na działce nr geod. [...] położonej przy ul. P. w N. W tym miejscu wskazać należy, że organy administracyjne orzekające w sprawie, udzielając pozwolenia na budowę nie ustaliły w dokładny i jednoznaczny sposób stanu faktycznego oraz nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. Przede wszystkim organy nie ustaliły, czy dom znajdujący się na działce należącej do B. i Z. C. jest budynkiem drewnianym czy też murowanym. Ustalenie tego faktu jest istotne w sprawie, gdyż na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek w odległości ok. 1,7 m od granicy z działką nr [...], na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja. Ponadto na działce nr [...]znajduje się budynek murowany w odległości ok. 4,45 od sąsiedniej działki. Gdyby okazało się, że obiekt budowlany na działce nr [...] jest budynkiem drewnianym, to takie rozmieszczenie budynków powoduje, że w sytuacji posadowienia w tak bliskiej odległości dwóch budynków drewnianych, budynek znajdujący się na działce skarżących znajdzie się w strefie bezpośredniego zagrożenia pożarowego. Wynika to również z przedstawionej przez Skarżących opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, Pana W. P., który w terenie sprawdził możliwości lokalizacji projektowanego budynku. Ponadto załączona do skargi fotografia (k. 8 akt sądowych) wyraźnie przedstawia, w jak bliskiej odległości od budynków znajdujących się na działkach nr [...] i [...] została umiejscowiona konstrukcja drewniana budynku na działce nr [...]. Przedstawione przez skarżących dowody zaprzeczają twierdzeniom organów, zawartych w wydanych decyzjach oraz przedstawiają nowe okoliczności, istotne dla sprawy. Na uwagę zasługują również wyjaśnienia skarżącej, która wskazała, że również z projektu inwestycji wynika, iż sporny budynek jest budynkiem drewnianym, gdyż oznaczony został w projekcie innym rodzajem linii. W związku powyższym stwierdzić należy, że organy nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący wszystkich aspektów niniejszej sprawy. W myśl art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), zwanego dalej. "k.p.a.", w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konkretyzację zasady wyrażonej w tym uregulowaniu zawiera przepis art. 77 § 1 k.p.a. statuujący zasadę prawdy obiektywnej (organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy). Ponadto, zgodnie z treścią art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Mając na uwadze powyższe spostrzeżenia, organy uchybiły powyższym unormowaniom, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny wyjaśnić wszelkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia, stosownie do przytoczonych wyżej wskazówek – przede wszystkim, czy budynek na działce nr [...] jest murowany czy drewniany oraz ustosunkować się do kwestii rozbiórki obiektu podnoszonej przez skarżących i udzielić jednoznacznej odpowiedzi, czy ma ona wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. W myśl przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji obowiązany jest wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny, zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na tej podstawie ocenić czy dana okoliczność została udowodniona, bowiem dopiero dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych pozwala na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. W związku z tym, że organy, naruszając przepisy prawa procesowego, nie ustaliły w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy, Sąd nie mógł przystąpić do merytorycznej oceny skargi oraz wykładni przepisów prawa materialnego. Dodatkowo, biorąc pod uwagę udzielone w czasie rozprawy sądowej wyjaśnienia Skarżącej dotyczące śmierci inwestorki, która zmarła w trakcie postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji administracyjnej, organy winny wyjaśnić kwestię następstwa prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a.