II SA/Bk 32/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji cofającej rejestrację automatu do gry i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a wniosek pozostawić bez rozpoznania. B. Spółka z o.o. z siedzibą w B., na podstawie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wniosku podpisanej przez osobę uprawnioną, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na to, że na złożonym wniosku widniała jedynie kserokopia podpisu osoby uprawnionej, referendarz sądowy w piśmie z dnia 31 października 2013 r. wezwał pełnomocnika Spółki do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez jego podpisanie przez uprawnioną osobę bądź ewentualne ponowne nadesłanie wypełnionego i podpisanego wniosku. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik przesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię wniosku wraz z wydrukiem z Centralnej Informacji KRS potwierdzającym złożenie wniosku przez osobę uprawnioną. Zarządzeniem z 18 listopada 2013 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania przyjmując, że poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wniosku nie spełnia wymagań określonych w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: "u.p.p.s.a.". Zdaniem referendarza sądowego światłokopia podpisu nie spełnia wymogu opatrzenia pisma podpisem. W sprzeciwie od tego zarządzenia pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie art. 257 u.p.p.s.a. w zw. z art. 48 § 3 i 4 u.p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, że nadesłanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wniosku o przyznanie prawa pomocy stanowi niewykonanie wezwania Sądu. Wskazując na to naruszenie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu podano, że poświadczony za zgodność z oryginałem dokument, na podstawie art. 48 § 4 u.p.p.s.a. ma moc dokumentu urzędowego. Stąd wniosek został prawidłowo załączony do skargi, jak też spełnione zostało wezwanie do uzupełnienia braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wobec wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, złożony przez Spółkę wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 u.p.p.s.a. Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Spółki przekonującej o poprawności formalnej złożonego wniosku. Zgodnie z art. 48 § 3 u.p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym ma charakter dokumentu urzędowego (art. 48 § 4 u.p.p.s.a.). Zauważenia wymaga, że art. 48 u.p.p.s.a. uzyskał obecne brzmienie na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu projektu zmian podkreślano, że mają one spowodować odformalizowanie m.in. postępowania sądowo-administracyjnego oraz podatkowego, poprzez racjonalizację istniejącego obowiązku dołączania do akt sprawy dokumentów oryginalnych lub ich odpisów notarialnych. Zmiana polega na szerszym, niż dotychczas umożliwieniu uwierzytelniania odpisów dokumentów przez profesjonalnych pełnomocników stron, reprezentujących zawody zaufania publicznego. Jej zamierzonym skutkiem jest wydatne umniejszenie uciążliwości polegającej na konieczności wyzbycia się przez strony postępowania, często na długi czas dokumentów oryginalnych albo poniesienia kosztów ich notarialnego uwierzytelniania bądź uzyskania ich urzędowych odpisów (druk sejmowy nr 2064). Skład orzekający w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu tut. Sądu - również pozostawiającym bez rozpoznania wniosek B. Sp. z o.o. w B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych - że regulacja wyrażona w cytowanych wyżej przepisach dotyczy dokumentów, które mogą być wykorzystane w postępowaniu dowodowym. Instytucja poświadczenia zgodności z oryginałem nie może dotyczyć pism procesowych wszczynających postępowanie w sprawie (skarga) czy też pism procesowych wszczynających postępowanie incydentalne (wniosek o przyznanie prawa pomocy). W takim wypadku pismo procesowe jest sporządzane w celu zainicjowania postępowania i jego oryginał powinien znaleźć się w aktach sprawy (zob. postanowienie z 5 grudnia 2013 r. II SA/Bk 969/12). W rozpatrywanym przypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w formie kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Spółka nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego tego wniosku poprzez złożenie brakującego podpisu osoby uprawnionej bądź ewentualne ponowne przesłanie wniosku na urzędowym formularzu podpisanym przez osobę uprawnioną. Stąd też wniosek należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono na podstawie art. 257 u.p.p.s.a.