II SA/Bk 320/06

Dnia 16 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska – Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 roku w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. T. W. na decyzję – brak danych w przedmiocie – brak danych p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę - C. T. W. pismem z dnia 07 kwietnia 2006r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o "wydanie orzeczenia i wypowiedzenie się: 1. czy Urząd Gminy w M., na podstawie ustawy o ochronie lokatorów oraz o najmie lokali, ma obowiązek zapewnić wnioskodawcy lokal w związku z istniejącą od 1988r. niepełnosprawnością i w związku z utratą prawa do lokalu w 1995r. tj. w okresie gdy przebywał w zakładzie karnym od 21 września 1994r. 2. czy Urząd Gminy w M. miał prawo rozwiązać z wnioskodawcą umowę najmu lokalu mieszczącego się przy ul. B. [...] w M. i przyznać prawo do tego samego lokalu innym osobom, w okresie gdy skarżący odbywał długoletnią karę pozbawienia wolności". Uzasadniając żądanie podał, iż do daty rozpoczęcia odbywania kary pozbawienia wolności tj. do 21 września 1994r. zajmował jako najemca lokal mieszkalny położony przy ul. B. [...] w M. W trakcie pobytu w zakładzie karnym wyraził zgodę na zamieszkiwanie w lokalu przez sąsiadów – małżeństwo K., co zostało potraktowane jako zrzeczenie się przez niego praw do lokalu i stanowiło podstawę do zawarcia nowej umowy najmu z w/w osobami. Skarżący podniósł, iż przebywanie w zakładzie karnym nie powoduje utraty uprawnień do lokalu mieszkalnego, a zatem Gmina bezprawnie pozbawiła go możliwości zamieszkiwania w lokalu przy ul.B. [...] w M. Wskazał, iż toczy się postępowanie administracyjne o wymeldowanie. Wraz ze skargą wniósł żądanie przyznania prawa pomocy. W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 maja 2006r. skarżący został wezwany do wskazania numeru i daty zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności będącej przedmiotem skargi, ewentualnie przez nadesłanie odpisu skarżonego aktu oraz do oznaczenia organu administracji, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie powyższe zostało odebrane osobiście przez skarżącego w dniu 08 czerwca 2006r. (k.25). Termin udzielenia odpowiedzi na wezwanie oraz złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upływał w dniu 16 czerwca 2006r. Przed tą datą skarżący wysłał do Sądu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie ustosunkował się jednak do wezwania o oznaczenie skarżonego aktu lub czynności. Nie uczynił tego również w terminie późniejszym. Z uwagi na przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz wobec nieustosunkowania się przez niego do wezwania o uzupełnienie skargi w zakresie oznaczenia zakwestionowanego aktu i organu, który go wydał, kolejne wezwanie do wykonania obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi skierowano do pełnomocnika skarżącego (zarządzenie k.48, wezwanie k.64). Pełnomocnik w zastępstwie odpowiedzi na powyższe wezwanie przedstawił "Opinię prawną w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi do WSA", w której stwierdził, iż nie znajduje podstaw do skutecznego reprezentowania mocodawcy w sprawie niniejszej (k.65-66). WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Skarga jest szczególnym pismem procesowym wszczynającym postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Prawidłowo sporządzona skarga powinna odpowiadać warunkom ogólnym przewidzianym dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym, które zostały określone w przepisie art. 46 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. (oznaczenie sądu, do którego pismo jest kierowane, oznaczenie rodzaju pisma, jego osnowę lub oświadczenia i inne warunki określone w tym przepisie). Szczegółowe wymagania odnoszące się do skargi uregulowano w art. 57 §1 p.p.s.a i są to: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wymienione warunki formalne są niezbędne, by skardze nadano bieg i by podniesione w niej zarzuty mogły stać się przedmiotem merytorycznego rozpoznania. Nieuzupełnienie któregokolwiek z nich na wezwanie sądu wystosowane zgodnie z przepisem art. 49 § 1 p.p.s.a. powoduje negatywne konsekwencje dla skarżącego w postaci odrzucenia skargi – zgodnie z art.58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca była dwukrotnie wzywana do uzupełnienia braków formalnych skargi polegających na niewskazaniu zaskarżonego aktu (postanowienia, decyzji lub czynności będącej przedmiotem skargi) oraz nieoznaczeniu organu administracji, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy. Pierwszy raz wezwanie skierowano osobiście do skarżącego (wezwanie k.24 w oparciu o zarządzenie z dnia 29 maja 2006r. k.1). Wezwanie to zawierało prawidłowe pouczenie o terminie uzupełnienia braków oraz o skutkach prawnych niezastosowania się do tego obowiązku. W zakreślonym terminie skarżący wysłał do sądu wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zawarte w nim informacje, o ile pozwalały na merytoryczne rozpoznanie w przedmiocie prawa pomocy (w tej kwestii zapadło postanowienie z dnia 05 lipca 2006r. k.30), o tyle nie stanowiły odpowiedzi na wystosowane do skarżącego wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi. Po raz kolejny wezwanie w przedmiocie sprecyzowania skargi w opisanym powyżej zakresie wystosowano do pełnomocnika skarżącego r.pr. (zarządzenie k.48, wezwanie k. 64) wskazując na skutki prawne niezastosowania się do wezwania (odrzucenie skargi). Również pełnomocnik w zakreślonym terminie nie uzupełnił żądanych braków formalnych. Wobec nieuzupełnienia na wezwanie sądu - ani przez skarżącego, ani przez jego pełnomocnika – braków formalnych skargi, znajduje zastosowanie przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązujący sąd do jej odrzucenia. Dlatego też orzeczono jak w sentencji. Na marginesie tylko wskazać można, iż niniejsze postanowienie nie zamyka skarżącemu drogi do skutecznej obrony prawa do zameldowania w objętym sporem lokalu. Z urzędu sądowi wiadomo, iż oprócz sprawy niniejszej WSA w Białymstoku rozpoznał jeszcze dwie skargi C. W. na decyzje Wojewody P. w przedmiocie jego wymeldowania z pobytu stałego. Pierwszym wyrokiem z dnia 08 listopada 2005r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 437/05 oddalił skargę w/w na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] uchylającą decyzję o wymeldowaniu skarżącego. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia było powtórne postępowanie administracyjne zakończone decyzją Wojewody P. z dnia [...] maja 2006r. nr [...] również o wymeldowaniu. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2006r. sąd oddalił skargę C. W. na ostatnią ze wskazanych decyzji. Sprawa ta nie została prawomocnie zakończona - termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest jeszcze otwarty. Skarżący ma zatem możliwość przedstawienia argumentów świadczących na jego korzyść przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (podniesienia zarzutów z art. 174 i art. 183 § 2 p.p.s.a. w stosunku do wyroku WSA).