II SA/Bk 320/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwa P. w B. na postanowienie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku z dnia 22 marca 2024 r. znak WZ.5290.3.2.2024.AG w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe w sprawie. , Towarzystwo P. w B. wywiodło do tutejszego sądu skargę na postanowienie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku (dalej: PKWPSP) z 22 marca 2024 r. znak WZ.5290.3.2.2024.AG, w którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania Towarzystwa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku z 29 stycznia 2024 r. znak MZ.52800.8.2022.2.EM. W odpowiedzi na skargę PKWPSP podniósł, że postanowieniem z 21 maja 2024 r. uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżony akt w ramach autokontroli. W piśmie z 27 maja 2024 r. (k. 47 akt adm.) strona skarżąca cofnęła skargę. Natomiast w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego II Wydziału tutejszego sądu z 5 czerwca 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącego. W odpowiedzi Towarzystwo przesłało pełny odpis KRS. Z akt administracyjnych nadto wynika, że w międzyczasie, po wydaniu postanowienia autokontrolnego, organ odwoławczy przesłał skarżącemu Towarzystwu wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania przez jego podpisanie przez osobę występującą w imieniu strony odwołującej się. Przy piśmie z 27 maja 2024 r. brak ten został przez stronę uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), a także gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Skarżący jest dysponentem skargi i może ją cofnąć w każdym czasie, co wiąże sąd, chyba że cofnięcie skargi sąd uzna za niedopuszczalne, bowiem zmierzałoby do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.). Z kolei postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy sam organ – po zapoznaniu się ze skargą – oceni, że jest uzasadniona i zastosuje tzw. instytucję autokontroli uregulowaną w art. 54 § 3 p.p.s.a. Z obydwoma powyższymi sytuacjami mamy do czynienia w sprawie niniejszej. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się postanowienie PKWPSP z 21 maja 2024 r., znak WZ.5290.3.2.2024.AK będące tzw. postanowieniem autokontrolnym, na podstawie którego organ uchylił zaskarżone w sprawie niniejszej własne postanowienie z 22 marca 2024 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania (pkt 1 postanowienia autokontrolnego) oraz stwierdzające, że w sprawie nie miało miejsca działanie związane z brakiem podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 postanowienia autokontrolnego). Postanowienie autokontrolne wydano w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a., w myśl którego organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei w piśmie z 27 maja 2024 r. (k. 47 akt adm. i k. 6 akt sądowych) strona skarżąca cofnęła skargę wnosząc również o umorzenie postępowania zainicjowanego wywiedzioną skargą. Cofając skargę wskazała, że wniosła odwołanie uzupełnione o podpis osoby upoważnionej do reprezentowania Towarzystwa. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że doszło do sytuacji bezprzedmiotowości postępowania uregulowanej w art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi przez PKWPSP w trybie tzw. autokontroli wyeliminowało ostatecznie z obrotu prawnego zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, a jednoczesne cofnięcie skargi przez skarżące Towarzystwo spowodowało, że wyeliminowano pismo inicjujące postępowanie przed sądem administracyjnym. Tym samym postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu.