II SA/Bk 321/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 października 2012 r. sprawy ze skargi J. R. na niewykonanie wyroku w sprawie sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi M. O. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć, dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. R. wykonane na zasadzie prawa pomocy. J. R. wywiódł skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku tut. Sądu, w sprawie o sygnaturze [...], na mocy którego oddalono skargę na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H., na podstawie art. 81c ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zlecił na koszt J. R., wykonanie ekspertyzy technicznej określającej rodzaj zagrożenia pożarowego i sposób jego likwidacji, spowodowanego wybudowaniem drewnianej stodoły na działce nr geod. 1338 położonej w N. przy ul. M. i zobowiązał go do wpłacenia zaliczki w kwocie 1000 zł na pokrycie kosztów jej wykonania. W uzasadnieniu podano, że powyższe rozstrzygnięcie jest konsekwencją nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie przez inwestora odpowiedniej ekspertyzy technicznej (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymane w mocy postanowieniem P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2010 r.). Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie sporządzenie ekspertyzy jest niezbędne w celu właściwego jej rozpatrzenia zlecono sporządzenie ekspertyzy na koszt zobowiązanego. Z postanowieniem tym nie zgodził się J. R. i wniósł zażalenie. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 141 § 1 kpa na postanowienie służy zażalenie, wtedy gdy przepisy tak stanowią. W art. 81c prawa budowlanego nie ma zapisu mówiącego o tym, że na postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 4 przysługuje zażalenie. Jednocześnie poinformowano, że postanowienie na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji – art. 142 kpa. Oddalając skargę tut. Sąd wskazał, że z treści z art. 81c ust. 2 prawa budowlanego wynika, że w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego mogą nałożyć, na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego oraz dostawcę wyrobów budowlanych, w drodze postanowienia obowiązek dostarczenia na ich koszt w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Niezrealizowanie lub nienależyte wykonanie tego postanowienia skutkuje sankcją wykonania zastępczego przewidzianą w ust. 4 art. 81c prawa budowlanego - w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. Zlecenie sporządzenia tych ocen lub ekspertyz następuje w drodze umowy zawartej przez właściwy organ z rzeczoznawcą budowlanym. W celu umożliwienia egzekucji administracyjnej kosztów związanych ze sporządzeniem ocen lub ekspertyz organ powinien wydać postanowienie zobowiązujące wskazaną osobę do wpłacenia stosownej kwoty z tego tytułu. Przepis art. 81c ust. 4 prawa budowlanego nie może bowiem stanowić bezpośredniej podstawy egzekucji administracyjnej, albowiem wskazany w nim obowiązek pokrycia kosztów sporządzenia ocen lub ekspertyz nie wynika z niego wprost. Postanowienie wydane w tym przedmiocie może być zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej sprawę, w ramach której żądano dostarczenia ocen lub ekspertyz. Jako, że obowiązek wynikający z postanowienia wydanego na podstawie art. 81 c ust. 2 prawa budowlanego nie został zrealizowany, organ nadzoru budowlanego wdrożył tryb wykonania zastępczego z ust. 4 art. 81c prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. zlecił wykonanie ekspertyzy na koszt J. R. i zobowiązał go do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów jej wykonania. Zgodnie z tym co podano powyżej postanowienie wydane w tym przedmiocie nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia, a może być kwestionowane w odwołaniu od decyzji. Dlatego też rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia jest zgodne z prawem. W skardze na niewykonanie wyroku [...] skarżący zauważył, że w uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że art. 81 c ust. 4 Prawa budowlanego nie może stanowić bezpośredniej podstawy egzekucji administracyjnej oraz że postanowienie wydane w tym przedmiocie może być zaskarżone w odwołaniu decyzji kończącej sprawę. Skarżący wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. na podstawie art. 81 c ust. 4 Prawa budowlanego wszczął wobec niego postępowanie egzekucyjne, wystawiając tytuł wykonawczy skierowany do Urzędu Skarbowego w B., który powiadomił skarżącego o zajęciu prawa majątkowego i niesłusznie pobrał należności na wykonanie ekspertyzy pożarowej stodoły. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. nie wydał ostatecznej decyzji kończącej sprawę ramach której żądano dostarczenia ekspertyzy pożarowej. Na rozprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważyło następuje. Skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, bowiem przed wniesieniem skargi skarżący wezwał organ do wykonania wyroku (karta 37 akt sądowych ). Zatem wymogi formalne do wniesienia skargi zostały spełnione. Odnosząc się do zasadności skargi wskazać należy, że art. 154 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Ponadto zgodnie z art. 154 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przekładając powyższe na realia rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga nie mogła być uwzględniona, bowiem wyrok którego wykonania domaga się Skarżący jest wyrokiem oddalającym skargę J. R. na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Zatem organ nie mógł nie wykonać wyroku sądu, z którego nie wynikały względem organu żadne powinności w zakresie podjęcia czynności w ramach procedury administracyjnej ocenianej w wyroku o sygnaturze [...]. Wskazane przez Skarżącego rzekome nieprawidłowości w działaniu organu I instancji, sprowadzające się do wadliwej interpretacji uzasadnienia wyroku o sygnaturze [...], nie mają bezpośredniego związku z rozpoznawaną sprawą i dlatego też nie mogły być przedmiotem oceny tut. Sądu. Mają na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 ww. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).