II SA/Bk 322/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania, na podstawie zgłoszenia, robót budowlanych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty S. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz strony skarżącej – P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Pismem z dnia 20 lutego 2009 roku P. sp. z o.o. w S., zgłosiła Staroście S. zamiar wykonania tablicy reklamowej, na działce nr [...] położonej w pasie drogi krajowej nr 19 w S., skrzyżowanie ul. [...] L. i ul. A. K. Starosta S. decyzją z dnia [...] marca 2009 roku, nr [...], wniósł sprzeciw do omawianego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Zgłoszony zakres prac, ze względu na ich charakter, w ocenie organu pierwszej instancji, to budowa urządzenia reklamowego, która obejmuje wykonanie budowli w określonym miejscu, a nie tylko jego instalację. W odwołaniu od tej decyzji, złożonym do Wojewody P., P. Sp. z o. o. w S. podniosła, że nie będzie to reklama podświetlona, a jej funkcja to przede wszystkim funkcja kierunkowa, która ma na celu wskazanie kierunku dojazdu do zakładu. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty S. Wskazano, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, co - zdaniem organu - ma miejsce w omawianej sprawie. Rodzaj zgłoszonych prac ze względu na ich skalę i charakter, należy uznać za budowę obiektu, bowiem obejmują one wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, nie zaś tylko instalację czy remont. Nie są to zatem roboty wymienione w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenia. W opinii organu, tylko instalowanie tablic i urządzeń reklamowych do konstrukcji nośnej podlega zgłoszeniu, natomiast budowa konstrukcji nośnej, przenosząca siły i momenty wynikające np. z parcia wiatru, nie może korzystać ze zwolnienia będącego wyjątkiem, a nie regułą, zapisaną w Prawie budowlanym. Zdaniem organu odwoławczego zgłoszone prace budowlane polegające na zamontowaniu urządzenia reklamowego nie są robotami, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a zatem wymagają uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ust.1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu argument, iż tablica ta ma pełnić funkcję jedynie kierunkową, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, gdyż zakres robót przedstawiony przez inwestora bezwzględnie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też organ pierwszej instancji działając w trybie art.30 ust 6 pkt,1 zobligowany był do wniesienia sprzeciwu. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu zarzucono, że organy błędnie przyjęły, iż skarżąca zgłosiła wykonanie tablicy reklamowej połączonej trwale z gruntem, mimo że takiego stwierdzenia skarżąca nie wysunęła. Wskazano także, że organ nie sprecyzował czym różni się instalowanie tablic i urządzeń reklamowych od konstrukcji nośnej, która podlega zgłoszeniu, a także "od konstrukcji nośnej przenoszącej siły i momenty wynikające np. z parcia wiatru". W ocenie Skarżącej postawienie przedmiotowej tablicy reklamowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub, gdy dawało podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "k.p.a.". W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami prawa Sąd dopatrzył się innego niż podniesione w skardze naruszenia prawa, co czyniło koniecznym stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji (obu instancji) w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak wynika z dołączonej do akt sprawy kopii odpisu z KRS spółki P. w S., a także oświadczenia Skarżącej, zgodnie z umową spółki, jej zasady reprezentacji, określono w ten sposób, że w przypadku zarządu wieloosobowego spółkę reprezentuje dwóch członków zarządu łącznie lub członek zarządu łącznie z prokurentem. Jak wynika z akt sprawy zgłoszenie postawienia tablicy reklamowej z dnia 20.02.2009 r., jak i odwołanie od decyzji organu I instancji zostało podpisane tylko przez członka zarządu. W myśl art. 30 § 3 k.p.a. strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swoich ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Zasady reprezentacji osób prawnych określone są w przepisach aktów normatywnych, powołujących do życia daną osobę prawną oraz w wydanych na ich podstawie statutach. Jeśli są one uczestnikiem w ramach określonej procedury administracyjnej, to organ administracji publicznej powinien ocenić, czy w sprawie występuje należycie umocowany reprezentant tej osoby. Jak już Sąd wskazał, z dostarczonego Sądowi Krajowego Rejestru Sądowego - odpisu z rejestru przedsiębiorców, wynika że w dacie składania zgłoszenia, jak i odwołania, organem upoważnionym do reprezentacji skarżącej Spółki był jej zarząd. W Dziale 2 odpisu z rejestru przedsiębiorców, w zakresie sposobu reprezentacji, zawarty jest następujący zapis: " w przypadku zarządu jednoosobowego – prezes zarządu, w przypadku zarządu wieloosobowego – dwóch członków zarządu łącznie lub członek zarządu łącznie z prokurentem." Z dalszych wpisów wynika, że zarząd skarżącej jest dwuosobowy. Powyższe oznacza, że dla skuteczności zgłoszenia i odwołania, złożonych przez Spółkę, konieczne było współdziałanie dwóch członków zarządu lub członka zarządu z prokurentem i odpowiednio podpisanie tych pism procesowych przez obie uprawnione osoby. Ponieważ warunek ten nie został spełniony, organ I instancji zobowiązany były wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków, pod rygorem określonych skutków prawnych. Natomiast nie można było - tak jak to zostało uczynione - rozpoznać podania, które wobec wskazanych braków, nie mogło wywołać skutków procesowych prawem przewidzianych. Skoro zgłoszenie zawierało brak na tyle istotny, że nie mogło być uznane za oświadczenie woli Skarżącej, złożone przed organem administracji, to nie było podstaw do wydania sprzeciwu, a w konsekwencji rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji przez organ odwoławczy. Stwierdzić zatem należało, że zaskarżone decyzje, podjęte w wyniku pism procesowych dotkniętych wskazanym wyżej - nieusuniętym - brakiem, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. To zaś obarczyło je wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z 9.12.1993 r., S.A./Lu 688/93, Pr. Gosp. 1994, nr 4, poz. 22). Z uwagi na to, iż pismo z dnia 20 lutego 2009 r., podpisane przez jednego członka zarządu, nie spowodowało zgłoszenia robót budowlanych organowi administracji, to Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów i argumentów dotyczących meritum. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Konsekwencją uwzględnienia skargi stała się konieczność zamieszczenia w wyroku stwierdzenia, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). Sąd zasądził także od organu na rzecz Skarżącej koszty postępowania sądowego, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze (art. 200 w zw. z art. 210 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na koszty złożyła się kwota uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi w wysokości 500 złotych.