II SA/Bk 323/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi I. O. i W. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej - oddala skargę.- Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Burmistrz Miasta B.P. w oparciu o przepisy art. 144 ust. 1, art. 145 ust. 1, art. 146 i art. 148 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz Uchwały nr [...] Rady Miejskiej B.P. z dnia [...] marca 1998 r. ustalił I. i W. małż. O. opłatę adiacencką w wysokości 1092 zł, stanowiącą odpowiednik uczestnictwa w kosztach wybudowania sieci kanalizacji sanitarnej w ulicy N. w B.P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu 15 listopada 2006 r. został podpisany protokół odbioru wybudowanej m.in w ulicy N. w B.P. kanalizacji sanitarnej zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty B. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nieruchomość I. i W. małż. O. o numerze geodezyjnym [...], o pow. 596 m2, położonej przy ulicy N., uzyskała dostęp do sieci kanalizacji sanitarnej i faktycznie została do niej podłączona. Rzeczoznawca majątkowy, w operacie szacunkowym, z miesiąca listopada 2008 r., stwierdził iż w wyniku wybudowania sieci kanalizacji sanitarnej, wartość nieruchomości małż. O. wzrosła o 2.184 zł. Wysokość opłaty adiacenckiej wyniosła 50 % wzrostu wartości nieruchomości (zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej) tj. 1092 złote. W odwołaniu od decyzji organu I instancji małż. O. wyrazili niezadowolenie z nałożonej opłaty twierdząc, że sami również ponieśli koszty w celu wykonania przyłącza do swojej działki, zaś "Miasto" nie uprzedziło ich o tym, że wybudowanie sieci będzie się wiązało z opłatami nałożonymi na mieszkańców ulicy N. Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza B.P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. przytoczyło, w uzasadnieniu decyzji, treść przepisów prawnych, stanowiących o obowiązku nałożenia opłaty adiacenckiej. Wyjaśniło również, że fakt podłączenia nieruchomości skarżących do sieci sanitarnej i poniesione przez nich nakłady w obrębie własnej działki nie wchodziły w skład kosztów budowy sieci i nie miały wpływu na wysokość ustalonej opłaty adiacenckiej. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, I. i W. małż. O. podnieśli, iż nieprawdą jest, że możliwość podłączenia ich nieruchomości do sieci sanitarnej powstała dopiero z dniem 15 listopada 2006 r. (protokół odbioru), zaś istniała dużo wcześniej, z czego skorzystali inni mieszkańcy. Twierdzili, że kanał jedynie usprawniono, a nie wybudowano. Na tę okoliczność przedłożyli kserokopie kilku dokumentów. których adresatami byli właściciele innych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdziło, iż skarżący podnieśli zupełnie nową okoliczność przed Sądem, nieznaną dotychczas organowi, a mianowicie, że sieć kanalizacji sanitarnej istniała wcześniej, do której to mogli się podłączyć. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nowa okoliczność, która nie była znana organowi w dacie wydawania decyzji ostatecznej, może być podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Na rozprawie sądowej w dniu 26 listopada 2009 r. pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyjaśniła, że w 2002 roku nie była wybudowana sieć kanalizacyjna z przykanalikami, a jedynie udostępniono, trzem właścicielom posesji, podłączenie się do kanału deszczowego przekwalifikowanego na sanitarny (na tę okoliczność przedłożono kserokopie dwóch pism wyjaśniających Przedsiębiorstwa Komunalnego w B.P.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Ustawa o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) w art. 144 ust. 1 nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek uczestnictwa w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się między innymi budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią, przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych (vide: art. 143 ust. 2 ustawy). Stworzenie warunków do podłączenia danej nieruchomości pod poszczególne urządzenia infrastruktury technicznej pociąga za sobą ustalenie w określonej wysokości przez właściwe organy opłaty adiacenckiej. Decyzja ustalająca opłatę adiacencką może być wydana zgodnie z art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w terminie 3 lat od dnia podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie wysokości opłaty adiacenckiej, zależy od wzrostu wartości nieruchomości, przy czym kwota opłaty adiacenckiej wynosić może nie więcej niż 50 % różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością nieruchomości po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały. Wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określają zaś rzeczoznawcy majątkowi, według stawki i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Powyższe zasady nie zostały, w sprawie niniejszej, naruszone. Z protokołu odbioru robót, z dnia 15 listopada 2006 r. wynika, że zakończono budowę kanalizacji sanitarnej m.in. w ulicy N. w B.P. Decyzja o ustaleniu skarżącym opłaty adiacenckiej została wydana przed upływem trzech lat od dnia wybudowania sieci (3.02.2009 r.). Nie ulega też wątpliwości, że skarżący podłączyli swoją nieruchomość do wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej. Zasady sporządzania wyceny przez rzeczoznawcę majątkowego w kwestii wzrostu wartości nieruchomości, nie budzą wątpliwości, a także nie były kwestionowane przez skarżących. Wysokość opłaty adiacenckiej ustalona skarżącym znajduje oparcie w treści art. 146 ust. 2 ustawy oraz treści Uchwały Rady Miejskiej B.P. z dnia [...] marca 1998 r., określającą stawkę procentową tej opłaty (50 % od kwoty 2.184 zł tj. wzrostu wartości nieruchomości). Zarzuty podniesione w skardze do Sądu (odmienne niż w odwołaniu) nie zasługiwały na uwzględnienie. Dokumentacja, znajdująca się w aktach sprawy: decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r. o pozwoleniu na budowę m.in. kanalizacji sanitarnej w ulicy N., protokół odbioru robót z dnia 15 listopada 2006 r. i wreszcie faktyczne podłączenie nieruchomości skarżących do tej kanalizacji świadczą o tym, ze została ona wybudowana w 2006 r., a nie w terminie wcześniejszym (jak twierdzą skarżący w zarzutach skargi). Pismo z dnia 24 października 2005 r. (złożone ze skargą) zostało skierowane przez Burmistrza do wszystkich właścicieli nieruchomości m.in. przy ulicy N. Jest to pismo informujące o przystąpieniu do budowy kanalizacji sanitarnej i zobowiązujące właścicieli do wybudowania przyłączy na własnych działkach. Skarżący również takie przyłącze wykonali na swoje potrzeby. To pismo było adresowane również do skarżących, a więc byli poinformowani o realizacji inwestycji. Natomiast, analiza pism (złożonych ze skargą), a kierowanych do innych podmiotów z dnia 8 października 2003 r., 13 października 2003 r., 10 października 2003 r. (adresatem jest J.M. – właścicielka działki sąsiadującej ze skarżącymi) wskazuje na to, że inne osoby, kilka lat wcześniej, dokonały na własny koszt przyłączenia swoich budynków do przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej. Z wyjaśnień Przedsiębiorstwa Komunalnego w B.P. (złożonych na rozprawie przez pełnomocnika SKO) wynika, że trzech właścicieli działek usytuowanych przy ulicy N. podłączyło swoje nieruchomości w 2002 roku do przekwalifikowanego kanału kanalizacji deszczowej w sanitarną. Nowy kanał sanitarny powstał natomiast w 2006 r. i dopiero wówczas zostały stworzone warunki do podłączenia działki skarżących do ogólniedostępnej sieci sanitarnej. Jak słusznie zauważają organy administracyjne, działka skarżących nie była wcześniej podłączona do żadnego urządzenia kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przez powstanie warunków umożliwiających wymierzenie opłaty adiacenckiej na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, należy rozumieć wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia (vide: uchwała NSA z dnia 5 czerwca 2000 r. – OPK 4/00 publ. ONSA 2000/4/143; wyrok NSA z dnia 7 września 2007 r. IOSK 1315/06; wyrok NSA z dnia 23 lipca 2002 r. – I SA 131/01). Nieruchomość skarżących spełniła wymogi naliczania opłaty adiacenckiej dopiero w momencie do oddania do użytku kanału sieci sanitarnej w ulicy Nowej w 2006 r. a nie w okresie wcześniejszym. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 157, poz. 1270 ze zm.).