II SA/Bk 323/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi E. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] oraz przyznało E. Ś. dodatek mieszkaniowy w wysokości24,00 zł miesięcznie i ryczałt na zakup opału w wysokości 73,19 zł miesięcznie na okres od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia 31 lipca 2010 r. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2010 r. E. Ś. zwróciła się do Wójta Gminy Ś. o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Wójt Gminy Ś. przyznał E. Ś. dodatek mieszkaniowy w wysokości 93,65 zł., począwszy od dnia 1 lutego 2010 r. na okres sześciu miesięcy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że strona spełnia warunki wynikające z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Wysokość dodatku naliczono w oparciu o przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych oraz Uchwały Rady Gminy Śniadowo nr Xl/61/03 z dnia 29 grudnia 2003r. Organ ustalił, że naliczony dodatek mieszkaniowy będzie przekazywany w całości wnioskodawczyni do 10 dnia każdego miesiąca z góry. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem E. Ś. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Skarżąca podała, że dodatek mieszkaniowy został jej przyznany w kwocie niższej niż w roku poprzednim, mimo tego, że jej dochody uległy zmniejszeniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Ś. oraz przyznało E. Ś. dodatek mieszkaniowy w wysokości 24,00 zł miesięcznie i ryczałt na zakup opału w wysokości 73,19 zł miesięcznie na okres od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia 31 lipca 2010 r. Na podstawie akt administracyjnych sprawy Kolegium ustaliło, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez E. Ś. wynosi 43,27 m2 i skarżąca zamieszkuje w nim wraz z dwoma synami: A. Ś. i M. Ś. Odwołująca jest najemcą budynku mieszkalnego na mocy umowy najmu zwartej w dniu 1 sierpnia 2008 r. ze S. D. - właścicielem przedmiotowego budynku. Lokal ten nie jest wyposażony w centralne ogrzewanie i centralnie ciepłą wodę, brak jest też instalacji gazu przewodowego. Źródłem dochodu gospodarstwa domowego E. Ś. jest świadczenie rentowe wypłacane przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w Z. oraz czynsz dzierżawny uzyskiwany z tytułu oddania gospodarstwa rolnego w dzierżawę. Z deklaracji o wysokości dochodów wynika, że Skarżąca w okresie październik - grudzień 2009 r. uzyskała dochód w wysokości 2408.55 zł, to jest miesięcznie 802,85 zł, a w przeliczeniu na 1 członka gospodarstwa domowego 267,62 zł. W trakcie postępowania przed organem l instancji strona udokumentowała ponoszenie wydatków na niniejszy lokal w postaci opłaty czynszu w wysokości 300 zł miesięcznie na rzecz S. D. - właściciela lokalu. W ocenie Kolegium kwoty tej nie można zaliczyć jednak w całości do wydatków z uwagi na treść art. 6 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy. Natomiast zgodnie z § 1 Zarządzenia Nr [...] Wójta Gminy Ś. z dnia [...] października 2008 r. w sprawie ustalenia stawki podstawowej czynszu na rok 2009 dla lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, stanowiącego przepisy wykonawcze do Uchwały Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] października 2008 r. w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy oraz zasadami wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy - podstawowa stawka czynszu w lokalach wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy na rok 2009 pozostaje bez zmian i wynosi 1,11 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. W związku z powyższym SKO przyjęło, że do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego należy przyjąć wydatki w kwocie 48,03 zł (43,27 m2 x 1,11 zł). Z uwagi na fakt, że lokal, w którym zamieszkuje Skarżąca, nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, brak jest ciepłej wody i instalacji gazu przewodowego, organ odwoławczy ustalił, że wydatki na ten cel powinny zostać obliczone ryczałtowo, zgodnie z § 3 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych na każdego członka gospodarstwa. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę. W związku z powyższym organ wyliczył, że w odniesieniu do Skarżącej wydatki te wynoszą odpowiednio: 1. ryczałt na zakup opału z tytułu braku wyposażenia lokalu mieszkalnego w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania – 5 kWh x 0,5040 zł x 43,27 m2 = 109,04 zł; 2. ryczałt na zakup opału z tytułu braku wyposażenia lokalu mieszkalnego w instalację ciepłej wody - 20 kWh x 0,5040 zł x 3 = 30,24 zł; 3. ryczałt na zakup opału z tytułu braku wyposażenia lokalu mieszkalnego w instalację gazu przewodowego - (10 kWh + 2 kWh + 2 kWh ) x 0,5040 zł = 7,06 zł. W świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych strona zobowiązana jest 12% miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego przeznaczyć na wydatki mieszkaniowe w gospodarstwie 3-osobowym, natomiast pozostałą różnicę pokrywa dodatek mieszkaniowy. 12 % miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego Skarżącej wynosi 96,34 zł (12% x 802,85 zł. = 96,34 zł.). Zatem kwota dodatku wynosi: 194,37 zł. - 96,34 zł. = 98,03 zł. Jednak obliczona w ten sposób kwota dodatku mieszkaniowego jest wyższa niż 50 % faktycznych dodatków ponoszonych za lokal mieszkalny, a zatem należało ją zmniejszyć o 50%. Wynika to z § 1 Uchwały Rady Gminy Śniadewo nr Xl/61/03 z dnia 29 grudnia 2003 r. w sprawie obniżenia wysokości wskaźników procentowych określających wysokość dodatku mieszkaniowego ( Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego z 2004 r., Nr 5, poz. 137 ) w zw. z art. 6 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W związku z powyższymi wyliczeniami Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że ostateczna kwota dodatku przysługującego Skarżącej to 50% x 194,37 zł. = 97,19 zł. Z tej kwoty 75,31 % stanowi ryczałt na zakup opału, tj.73,19 zł., zaś dodatek mieszkaniowy wynosi 24,00 zł. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, E. Ś. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze podniosła, że wcześniejsze decyzje wydane przez Wójta Gminy Ś. ustalały wysokość dodatku mieszkaniowego w innej wysokości. W związku z występującymi różnicami w kwotach dodatku mieszkaniowego, Skarżąca – podobnie jak w odwołaniu - wyraziła wątpliwość co do prawidłowości obliczeń dokonanych przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Do skargi dołączyła zaskarżoną decyzję SKO oraz 3 decyzje Wójta Gminy Ś. w przedmiocie przyznania jej dodatku mieszkaniowego: z dnia [...] stycznia 2009 r., nr[...], z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] i z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz poparło w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja wydana została w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Ponadto organ odwoławczy uzasadnił wydane w sprawie rozstrzygnięcie, przedstawiając stosowne wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego zgodnie z wymogami art. 107 §3 k.p.a. W odniesieniu do treści skargi, organ stwierdził, że nie zawiera ona konkretnych zarzutów w stosunku do zaskarżonej decyzji, poza stwierdzeniem, że Wójt Gminy Ś. we wcześniej wydawanych decyzjach w przedmiocie dodatku mieszkaniowego przyznawał Skarżącej dodatek w różnych kwotach. SKO podkreśliło, że decyzje te wydane zostały w przeciągu dwunastu miesięcy i stan faktyczny na dzień orzekania w każdym z prowadzonych postępowań w przedmiocie przyznania stronie dodatku mieszkaniowego mógł nieco się różnić (np. Skarżąca mogła ponosić wydatki na lokal w innej kwocie). Ponadto decyzje te są ostateczne i nie były skarżone do SKO, w związku z czym stwierdzić należy, iż strona nie kwestionowała tych rozstrzygnięć. W ocenie organu aktualnie nie ma potrzeby (ani możliwości w trybie zwykłym) weryfikacji wyliczeń dodatku mieszkaniowego przyznanego Skarżącej na mocy tych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w tym zakresie badając, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sformułowanie "w granicach sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Uwaga ta jest o tyle istotna, albowiem, jak wynika z treści skargi skarżąca pozostaje w błędnym przekonaniu co do możliwości decyzyjnych zarówno organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tymczasem przedmiotem skargi jest wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2010r. uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy Ś. oraz przyznająca E. Ś. dodatek mieszkaniowy w wysokości 24 zł miesięcznie i ryczałt na zakup opału w wysokości 73,19 zł miesięcznie na okres od dnia 1 lutego 2010r. do 31 lipca 2010r. Zakresem rozstrzygnięć Sądu nie mogą więc być objęte inne decyzje wydawane przez Wójta Gminy Ś. w okresie ostatnich dwunastu miesięcy, a w szczególności nie jest możliwe badanie przez Sąd prawidłowości ich wydania. Tym bardziej, że, jak słusznie zauważa SKO w odpowiedzi na skargę, decyzje te są ostateczne i ich ewentualna weryfikacja mogłaby być przeprowadzona wyłącznie w trybie nadzwyczajnym. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, póz. 734 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych. W świetle powołanych przepisów dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem przyznawanym osobom, które spełnią przesłanki przewidziane w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i złożą stosowny wniosek o jego przyznanie, deklaracje o dochodach oraz inne niezbędne dokumenty. Zgodnie natomiast z art. 2, art. 3 i art. 5 cytowanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, które spełniają łącznie następujące warunki: 1) mają jeden z tytułów do zajmowania lokalu wymienionych w ust.1 art.2 ustawy; 2) średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym; 3) powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej z art. 5 ust. 1 i ust. 2 o więcej niż 30% lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Wszystkie wyżej wskazane warunki i kryteria muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącą wskazanych kryteriów do przyznania dodatku mieszkaniowego, a następnie właściwie i zgodnie z obowiązującymi przepisami obliczył wysokość tego dodatku. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżąca wraz z dwoma synami: A. Ś. i M. Ś. wynajmuje lokal o powierzchni użytkowej 43,27 m2. Lokal ten nie jest wyposażony w centralne ogrzewanie i centralnie ciepłą wodę, brak jest też instalacji gazu przewodowego. Źródłem dochodu gospodarstwa domowego skarżącej jest świadczenie rentowe oraz czynsz dzierżawny uzyskiwany z tytułu oddania gospodarstwa rolnego w dzierżawę. W deklaracji o wysokości dochodów skarżącą podała, że w okresie październik - grudzień 2009r. uzyskała dochód w wysokości 2408,55 zł. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo, zatem ustalił, że średni miesięczny dochód skarżącej wyniósł 802,85 zł, a na jedną osobę w gospodarstwie domowym 267,62 zł miesięcznie. Skarżąca w toku postępowania udokumentowała również ponoszenie wydatków na przedmiotowy lokal w postaci opłaty czynszu w wysokości 300 zł miesięcznie. Jednakże, jak trafnie zauważyło SKO w Ł., kwoty tej nie można zaliczyć w całości do wydatków z uwagi na treść art. 6 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. W myśl tego przepisu, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu nie wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy wówczas do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy (pkt 1), a także opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie lokal mieszkalny, który wynajmuje skarżąca, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy. W tych warunkach wydatki na mieszkanie należało obliczyć zgodnie z powołanym wyżej art. 6 ust. 6 ustawy. Jak wynika zaś z akt administracyjnych, na mocy §1 Zarządzenia Nr [...] Wójta Gminy Ś. z dnia [...] października 2008 r. w sprawie ustalenia stawki podstawowej czynszu na rok 2009 dla lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy - podstawowa stawka czynszu w lokalach wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy na rok 2009 pozostaje bez zmian i wynosi 1,11 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Na tej podstawie organ II instancji prawidłowo wyliczył wysokość wydatków na kwotę 48,03 zł (43,27 m2 x 1,11 zł). Z uwagi zaś na fakt, że lokal, w którym zamieszkuje skarżąca, nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, brak jest ciepłej wody i instalacji gazu przewodowego, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że wydatki na ten cel powinny zostać obliczone ryczałtowo, zgodnie z § 3 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Stosując powyższe przepisy SKO dokonano właściwych wyliczeń przyjmując, że ryczałt na zakup opału z tytułu braku wyposażenia lokalu mieszkalnego instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania wynosi – 109,04 zł (5 kWh x 0,5040 zł x 43,27 m2), ryczałt na zakup opału z tytułu braku wyposażenia lokalu mieszkalnego w instalację ciepłej wody - 30,24 zł (20 kWh x 0,5040 zł x 3), a ryczałt na zakup opału z tytułu braku wyposażenia lokalu mieszkalnego w instalację gazu przewodowego wynosi - 7,06 zł ((10 kWh + 2 kWh + 2 kWh ) x 0,5040 zł). W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo też zsumował wydatki stanowiące podstawę obliczenia dodatku i ryczałtu wyliczając je na kwotę 194,37 zł (48,03 zł + 109,04 zł + 30,24 zł + 7,06 zł). W okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadne było również zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym. Średni miesięczny dochód trzyosobowego gospodarstwa domowego skarżącego wynosi 802,85 zł, zatem udział własny strony w ponoszeniu wydatków na mieszkanie stanowi kwotę 96,34 zł (802,85 x 12%). W konsekwencji kwota dodatku wynosi: 194,37 zł. - 96,34 zł. = 98,03 zł. Uwzględniając jednak fakt, że obliczona w ten sposób kwota dodatku mieszkaniowego jest wyższa niż 50 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, organ odwoławczy zasadnie ją zmniejszył do 50%. Podstawę takiego działania stanowił §1 Uchwały Rady Gminy Śniadowo nr Xl/61/03 z dnia 29 grudnia 2003r. w sprawie obniżenia wysokości wskaźników procentowych określających wysokość dodatku mieszkaniowego (Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego z 2004 r., Nr 5, poz. 137) w zw. z art. 6 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Na podstawie powyższych wyliczeń Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo stwierdziło, że ostateczna kwota dodatku przysługującego skarżącej wynosi 97,19 zł (50% x 194,37 zł), z tymże 75,31 % tej kwoty stanowi ryczałt na zakup opału, tj.73,19 zł., zaś dodatek mieszkaniowy wynosi 24,00 zł. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.