II SA/Bk 325/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. [...] i [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. W dniu 10.05.2006 r. na wniosek Akademii Medycznej w B. Prezydent Miasta B. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie budynku Wydziału Pielęgniarstwa i Ochrony Zdrowia wraz z niezbędną infrastrukturą, na działkach gruntu o nr geodezyjnych: [...], [...], [...], [...],[...]/[...],[...]/[...] położonych przy ul. S. w B. W dniu 18 i 19.01.2007 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. S. [...] i [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. W. [...] zwróciły się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 kpa, o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia [...].05.2006 r. w części dotyczącej zawartych w niej ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej i ochrony środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...].03.2007 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2006 r. Decyzja powyższa nie została doręczona przez SKO Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. S. [...] i [...], w wyniku czego Wspólnota nie złożyła odwołania, a decyzja stała się ostateczna. Działając na żądanie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. [...] i [...] domagającej się wznowienia postępowania, postanowieniem z dnia [...].11.2007 r. SKO wznowiło postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...].12.2007 r. stwierdziło, że decyzja Kolegium z dnia [...].03.2007 r. wydana została z naruszeniem prawa, ale nie może być uchylona, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Za podstawę prawną wskazano: art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 146 § 2 kpa oraz art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 52 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. S. [...] i [...] złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzją z dnia [...].02.2008 r. SKO utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...].12.2007 r. Decyzja SKO z dnia [...].02.2008 r. stała się przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, SKO wskazało, iż decyzja z dnia [...].12.2007 r. jest prawidłowa, albowiem po usunięciu we wznowionym postępowaniu wady procesowej w postaci pozbawienia skarżącej Wspólnoty możliwości do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia [...].03.2007 r., mogła zapaść tylko decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 i art. 151 § 2 kpa). Organ stwierdził, że przy wydawaniu decyzji przez Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2006 r. nie zaistniały wady mogące być podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji w świetle art. 156 § 1 kpa, a zwłaszcza nie doszło do rażącego naruszenia prawa, na co powoływała się Wspólnota zarzucając naruszenie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Zdaniem SKO, decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2006 r. nie została dotknięta rażącym naruszeniem prawa, gdyż została wydana zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, co zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...].03.2007 r. Odpowiadając, tamże, na zarzuty Wspólnoty, SKO stwierdziło: - zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest zasadny, gdyż wniosek Akademii Medycznej o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego określa granice terenu inwestycji i obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać, co zostało przedstawione na właściwej kopii mapy; - postępowanie było prowadzone w oparciu o wniosek spełniający wymogi art. 54 ust. 2 w/w ustawy; - określony w decyzji sposób obsługi komunikacyjnej inwestycji nie pozostaje w rażącej sprzeczności z żadnym przepisem prawa. Zarzut skarżącej odnoszący się do niespełnienia przez ulicę S. parametrów drogi dojazdowej do inwestycji oraz zwiększenie natężenia ruchu na tej ulicy, nie wchodzi w zakres wydanej przez Prezydenta decyzji. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. S. [...] i [...] w B., sprecyzowała następujące zarzuty: I Naruszenie przepisów praw materialnego, tj. przepisów art. 52 ust. 1 i 2 pkt 1 i pkt 2 ppkt b i c; art. 53 ust. 3, art. 54 pkt 2 ppkt b, c i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkującym nieważnością postępowania z mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ: - wniosek Akademii Medycznej z dnia [...].04.206 r. nie zawiera danych w przedmiocie gabarytów planowanej inwestycji, co uniemożliwiło organom weryfikację wpływu inwestycji i kształtowania ładu przestrzennego oraz interesów osób trzecich (naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 ppkt b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym); - wniosek inwestora nie zawiera określenia oddziaływania inwestycji na środowisko, w szczególności jej negatywnych skutków, zaś organy orzekające nie wyjaśniły tej kwestii wydając wadliwe decyzje (zarzut naruszenia art. 52 ust. 1, 2 pkt 2 ppkt c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zdaniem skarżącej, planowana inwestycja spowoduje negatywne skutki w postaci hałasu, spalin, kurzu, pyłu wynikających ze wzmożonego ruchu komunikacyjnego na ulicach dojazdowych, także wycinkę drzew i likwidację terenów zielonych; - organ zaniechał dokonania rzetelnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a takżę stanu faktycznego i prawnego terenu, czym naruszył przepis art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - organ uchybił obowiązkowi określenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Nie wyjaśnił tych okoliczności, czym naruszył art. 7, 8 i 7 § 1 kpa oraz art. 54 pkt 2 ppkt b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - nieprawidłowe ustalenie zasad obsługi komunikacyjnej dla przyszłej inwestycji od ulicy S., co prowadzi do naruszenia interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Skarżąca wywodzi, że ulica S., tzw. "ślepa" jest ulicą dojazdową do pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, posiadających wyjazdy z garaży podziemnych, do hurtowni materiałów, do lokali użytkowych. Szerokość ulicy wynosi 8 m, co nie odpowiada normie (winno być 10 m). Ponieważ ulica ma w przyszłości obsługiwać budynek Wydziału Pielęgniarstwa, budynek mieszkalny wielorodzinny, parking samochodowy na 60 stanowisk, zaplecze części szpitala PSK, to zdaniem skarżącej, spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa mieszkańców ulicy S. Organ nie dokonał analizy skutków zwiększonego ruchu komunikacyjnego na ulicy S., która nie posiada odpowiednich ku temu parametrów. II Naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 kpa polegające na wydaniu w dniu [...].12.2007 r. decyzji przez SKO w Białymstoku, którego wszyscy członkowie podlegali wyłączeniu z mocy w/w przepisu oraz wydanie decyzji w dniu [...].02.2008 r. w składzie orzekającym, w którym jeden z członków Kolegium podlegał wyłączeniu z mocy art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Skarżąca zauważa, że postanowienie z dnia [...].11.2007 r. oraz decyzja z dnia [...].12.2007 r. zostały wydane przez ten sam skład orzekający SKO (D. K., A. B., M. W.), co skutkuje uchyleniem decyzji. Nadto, jeden z członków orzekających (D. M.) uczestniczył w wydaniu decyzji SKO z dnia [...].03.2007 r., a następnie z dnia [...].02.2008 r., co oznacza dwukrotne orzekanie w tej samej sprawie w niższej i wyższej instancji (ponowne rozpatrzenie sprawy), a tym samym winno być podstawą nieważności postępowania bądź jego wznowienia. Skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji w całości bądź jej uchylenie i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Natomiast, w kwestii zarzutu wyłączenia członków Kolegium od orzekania w sprawie, SKO stwierdziło, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie decyzji merytorycznej przez ten sam skład personalny Kolegium - nie dawało podstawy do wyłączenia z mocy art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Podobnie, jeśli chodzi o członka Kolegium – D. M., który brał udział w orzekaniu, lecz w dwóch różnych postępowaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, tzn. do kontroli legalności zaskarżonych aktów, czyli ich zgodności z przepisami prawa. Wzruszenie aktu zaskarżonego może nastąpić wówczas, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekając w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji. Na wstępie, zasadniczego podkreślenia wymaga zakres, w jakim toczyło się postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją. Nie było to postępowania prowadzone w tzw. zwykłym toku instancji, lecz postępowanie nadzwyczajne podjęte w trybie art. 156 kpa – o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Przesłanką tego postępowania, zgodnie z zarzutem skargi, miała być okoliczność, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2006 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, została wydana "z rażącym naruszeniem prawa" (art. 156 § 1 ust. 2 kpa). Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" oznacza, że nie może to być jakiekolwiek, błahe naruszenie normy prawnej, lecz musi być to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub tez ich odmówiono (vide: wyrok NSA z dnia 26.05.1989 r., sygn. akt IV SA 339/89 – ONSA 1989, w 1, poz. 50). Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 21.08.2001 r. (II SA 1726/00) wyraził pogląd następujący: "Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkujące naruszenie norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, materialnego o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażonej stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części." Z kolei w wyroku z dnia 31.01.2006 r. (I OSK 883/05) NSA stwierdził: "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeśli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa." Bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne (którego tezy popiera Sąd orzekający w sprawie niniejszej) miało na celu wskazanie, iż wzruszenie decyzji administracyjnej w trybie art. 156 § 1 ust. 2 kpa może nastąpić tylko w przypadku wykazania ciężkiej wady prawnej, albowiem uznanie w tym trybie każdego rodzaju uchybienia stałoby w sprzeczności z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 kpa. Mając na względzie, ugruntowane w orzecznictwie, pojęcie "rażącego naruszenia prawa" i rozpatrując je na gruncie sprawy niniejszej, Sąd stwierdza, iż zarzuty skargi zostały skierowane głównie i bezpośrednio do uchybień decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2006 r. zaś w niewielkim tylko stopniu polemizują z zaskarżoną decyzją SKO w celu wykazania, w czym uwidacznia się wyjątkowy charakter wad prawnych w/w decyzji, których SKO nie uwzględniło w aspekcie art. 156 § 1 ust. 2 kpa. Nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż wniosek Akademii Medycznej z dnia [...].04.2006 r. nie spełnia wymogów art. 52 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w stopniu, który dawałby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Jak słusznie zauważa SKO, we wniosku inwestora zostały określone wszelkie wymogi, zwłaszcza kwestionowane przez skarżącą, a wynikające z art. 52 ust. 1, 2 pkt 2 ppkt ab, b i c w/w ustawy: - granice terenu objętego wnioskiem zostały przedstawione na dołączonej kopii mapy zasadniczej, gdzie linią koloru żółtego obrysowano teren inwestycji; - określono zapotrzebowanie co do infrastruktury technicznej w pkt IV wniosku - określono charakterystykę zabudowy, przeznaczenie (szkolnictwo, 1 kondygnacja podziemna, 3 – 4 nadziemne, technologia tradycyjna – pkt III wniosku); - w punkcie V i VI wniosku inwestor stwierdza, że inwestycja nie stanowi zagrożenia dla środowiska zaś nie podaje sposobu zagospodarowania terenu z uwagi na niemożliwość określenia na tym etapie gabarytów obiektu i przewidywanej powierzchni zabudowy – 2000 m². Sąd zauważa, że wniosek inwestora zawiera wszelkie dane, które "powinien" zawierać, a nie "musi" zawierać (art. 52 ust. 2 ustawy), zaś zapisy we wniosku zostały sprecyzowane przez inwestora i polemika skarżącego z treścią wniosku nie może być rozważana przez Sąd (także organ) w kontekście naruszenia prawa. Dopiero treść decyzji, wydanej wszak na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy), ale opierającej się nie tylko na jego treści, lecz na całokształcie materiału dowodowego, wskazuje na prawidłowość założeń co do lokalizacji przyszłej inwestycji. Decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2006 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na usytuowaniu budynku Wydziału Pielęgniarstwa i Ochrony Zdrowia, określa w punkcie 2 b) jakie wymogi powinna spełnić przyszła inwestycja w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi wskazując przepisy ustaw, które muszą być spełnione, by inwestycja mogła być zrealizowana. Decyzja określa również (w pkt 2 a) warunki i wymagania ładu przestrzennego – linię zabudowy, formę i gabaryty zabudowy oraz jej powierzchnię nawiązując do istniejącej funkcji, tj. zabudowy kompleksu szpitala klinicznego. Zawiera też wymogi co do obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Wbrew stwierdzeniom skarżącej, obsługę komunikacyjną przewiduje nie tylko od ulicy S., lecz również od dróg wewnętrznych szpitala (pkt 2 c). W pkt 2 d) stanowi o wymaganiach dotyczących ochrony interesów osób trzecich, odwołując się do przepisów ustawy – Prawo budowlane. Skarżąca upatruje naruszenia interesu osób trzecich w dopuszczeniu, w decyzji ruchu komunikacyjnego od ul. S. czemu protestują mieszkańcy bloków (skarżąca Wspólnota) przewidując różne negatywne oddziaływania na spokój zamieszkiwania, zdrowie czy bezpieczeństwo. Godzi się, w tym miejscu zauważyć, że organ w decyzji lokalizacyjnej nie ma obowiązku dokładnego określania czynników czy parametrów negatywnego oddziaływania na środowisko. Organ nakazuje inwestorowi, aby zastosował się do przepisów szczególnych, normujących szczegółowe kwestie, co też uczynił w niniejszej decyzji. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wydawana wówczas, gdy na danym terenie nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i ma na celu wyrażenie zgody (bądź jej odmowę) na posadowienie przyszłej inwestycji w określonym przez inwestora miejscu. Określa podstawowe (a nie wnikliwe) parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji. Tymczasem skarżąca, niezasadnie oczekuje określenia w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego szczegółowych uregulowań z zakresu ochrony środowiska, ochrony zdrowia, parametrów dróg dojazdowych, co nie mieści się w zakresie kwestionowanej decyzji. Wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2006 r. zostało poprzedzone wizją lokalną oraz analizą terenu, ograniczającą się nie tylko do terenu przyszłej zabudowy, lecz obejmującą też teren zabudowy wielorodzinnej przy ul. S., poczynając od ul. W. (wynika to z analizy graficznej załączonej do akt administracyjnych). Reasumując, Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów art. 53 ust. 3 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 kpa. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa procesowego w zaskarżonej decyzji, tj. art. 24 § 1 ust. 5 kpa, to wnioski skarżącego wydają się nieuprawnione. Linia orzecznictwa jest w zasadzie, obecnie jednolita jeśli chodzi o pogląd konieczności zmiany składu orzekającego Kolegium w sytuacji, gdy sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu przed tym Kolegium. Uchwała NSA z dnia 22.02.2007 r. (II GPS 2/06 – ONSA/Wa 2007/3/61) stanowi, że : "Artykuł 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 zd. pierwsze kodeksu postępowania administracyjnego ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 tego kodeksu" (podobnie też: wyroki NSA z 13.03.2007 r. – II OSK 442/06 oraz z 25.01.2007 r. – II OSK 213/06). Zatem, członek kolegium odwoławczego winien być wyłączony z mocy art. 24 § 1 ust. 5 kpa w sprawie, w której brał udział w wydawaniu decyzji w niższej instancji (tu: pierwszej decyzji przed ponownym rozpatrzeniem sprawy). Zasada powyższa nie znajduje, jednakże, zastosowania w niniejszym postępowaniu. W dniu [...].11.2007 r. zostało wydane postanowienie przez SKO w B. o wznowieniu postępowaniu administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...].03.2007 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta B. z dnia [...].05.2006 r. w składzie: D. K., A. B., M. W. W tym samym składzie, decyzją z dnia [...].12.2007 r. SKO stwierdziło wydanie decyzji z dnia [...].03.2007 r. z naruszeniem prawa i odmówiło jej uchylenia. Orzeczenie z dnia [...].11.2007 r. było postanowieniem dopuszczającym wznowienie postępowania na podstawie przesłanek formalnoprawnych, nie było zaś decyzją merytoryczną, a zatem nie mieści się w pojęciu "udziału w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji", co oznacza, że przesłanka wyłączenia wobec tego samego składu Kolegium, nie miała zastosowania w świetle art. 24 § 1 ust. 5 kpa. Z kolei, zarzut braku wyłączenia członka SKO (D. M.) od orzekania decyzją z dnia [...].02.2008 r., ponieważ był w składzie orzekającym decyzją SKO z [...].03.2007 r. również, w ocenie Sądu, nie jest zasadny. Decyzją SKO z dnia [...].03.2007 r. odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2006 r. dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast, decyzja SKO z dnia [...].02.2008 r. został wydana w trybie postępowania wznowieniowego i była następstwem ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją z dnia [...].12.2007 r., a nie z dnia [...].03.2007 r., aczkolwiek dotyczyła tego samego problemu merytorycznego. Przepis art. 24 § 1 ust. 5 kpa stanowi o konieczności wyłączenia pracownika biorącego udział w wydaniu decyzji w niższej instancji, co w niniejszym przypadku oznacza decyzję od której się odwołano, a więc z dnia 31.12.2007 r. W ocenie Sądu, przepisu art. 24 § 1 ust. 5 kpa nie należy interpretować rozszerzająco, a mianowicie w taki sposób, że pracownik administracji podlega wyłączeniu od decydowania w organie drugiej instancji nawet wówczas, gdy brał udział w wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, ale w innym trybie. Przepis art. 24 § 1 ust. 5 kpa nie stanowi podstawy prawnej do wyłączenia pracownika administracyjnego od podejmowania decyzji drugoinstancyjnej (w postępowaniu wznowieniowym), jeśli pracownik ten brał udział w wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej w innym trybie (w postępowaniu o stwierdzenie nieważności) nawet, jeśli obydwa postępowania dotyczyły tego samego problemu merytorycznego. Przeciwne rozumowanie prowadziłoby do nieuprawnionej nadinterpretacji przepisu art. 24 § 1 ust. 5 kpa. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.