II SA/Bk 332/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich - oddala skargę.- Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...]09.2003 r., nr [...], na podstawie art. 1 – 4 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24.01.1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. nr 42, poz. 371 z późn. zm.) – odmówił Panu Z. U. przyznania uprawnień kombatanckich z uwagi na brak represji w rozumieniu cytowanej powyżej ustawy. Na skutek wniosku Pana Z. U. o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...]04.2004 roku, nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...]09.2003 roku, nr [...] uznając, iż wskazane przez stronę okoliczności nie spełniają przesłanek zawartych w ustawie o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Pan Z. U., podkreślając iż na skutek wybuchu pocisku w październiku 1944 roku utracił wzrok i odniósł rany na ciele – co zdaniem skarżącego, stanowi podstawę przyznania mu uprawnień kombatanckich. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią artykuły 1 – 4 ustawy z dnia 24.01.1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: Dz.U. nr 142, poz. 950 z 1997 roku z późn. zm.). Wyżej wymienione przepisy w sposób enumeratywny wskazują kto jest kombatantem i jaką działalność uznaje się za kombatancką. W konkretnej sprawie podnoszona przez skarżącego okoliczność utraty wzroku w wieku 12 lat oraz obrażeń ciała w wyniku wybuchu pocisku w października 1944 roku – jest tragicznym następstwem działań wojennych. Jednak dramat życiowy, który spotkał Pana Z. U. nie ma odniesienia do przesłanek wyszczególnionych w art. 1 – 4 cytowanej powyżej ustawy. W związku z powyższym organ, nie mając podstawy prawnej, nie mógł przyznać skarżącemu uprawnień kombatanckich. Należy dodać, że podkreślane przez Pana Z. U. uzyskane przez niego inwalidztwo wojenne – nie stanowi podstawy do automatycznego przyznania mu uprawnień kombatanckich, bowiem ustawa o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego – takich rozwiązań nie przewiduje. Sąd także nie podzielił zarzutu skarżącego o naruszeniu Konstytucji RP – w szczególności art. 19. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku).