II SA/Bk 336/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego kotłowni gazowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego S. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 roku, nr [...], P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpoznaniu odwołania Pana Stanisława B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2013 roku, nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne dotyczące kotłowni gazowej, istniejącej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w T., usytuowanym przy ul. B., na działce nr [...] w T. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja powyższa zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pan S. B. w dniu 28 listopada 2012 roku przesłał do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru budowlanego w B., informację o zagrożeniu w funkcjonowaniu kotłowni gazowej, zainstalowanej w bloku, w którym mieszka. Jednocześnie autor pisma wskazał na 9 enumeratywnie wymienionych nieprawidłowości, które stanowią niebezpieczeństwo w eksploatacji przedmiotowej gazowni. W dniu 10 grudnia 2012 roku organ I instancji podjął próbę dokonania kontroli w miejscu zainstalowania kotłowni gazowej, ale z uwagi na zamknięte pomieszczenie – stwierdził brak możliwości przeprowadzenia powyższej kontroli. Następnie w dniu 11 grudnia 2012 roku organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie "mającej wyjaśnić stan prawny zrealizowanej instalacji gazowej (kotłowni)" Organ dołączył do akt sprawy złożoną przez inwestora decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dnia [...] października 2012 roku, nr [...] oraz zawiadomienia o planowanym rozpoczęciu robót budowlanych z dnia [...] października 2012 roku, zakończenia tych robót, protokołu próby szczelności wewnętrznej instalacji gazowej, a także dokumentację fotograficzną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 roku, nr [...], na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 kpa – umorzył postępowanie administracyjne, uznając że zgromadzone w aktach sprawy dowody nie potwierdzają faktu wykonania kotłowni gazowej niezgodnie z zatwierdzonym projektem. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan S. B., podkreślając iż organ I instancji nie odniósł się do zgłoszonych przez niego 9 punktów zagrożeń mających wpływ na funkcjonowanie kotłowni gazowej. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] lutego 2013 roku, nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżona decyzję, uznając między innymi, że przedmiotowa instalacja gazowa powstała legalnie, w oparciu o zatwierdzony projekt budowalny przy decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Pan S. B., zarzucając: - nieprzeprowadzenie kontroli działania kotła gazowego w miejscu jego zainstalowania, - nieskonfrontowanie dokumentacji złożonej przez inwestora ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity DZ. U. z 2012 roku, Nr 270), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał skargę za zasadną. Organy administracji publicznej już na początku rozpoznawania sprawy naruszyły art. 61 kpa, bowiem z zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego (k. 24 akt administracyjnych) nie wynika czy jest ono prowadzone na wniosek czy z urzędu. Poza tym nie do przyjęcia jest sformułowanie przedmiotu powyższego postępowania jako "wyjaśnienie stanu prawnego zrealizowanej instalacji gazowej (kotłowni)..." w sytuacji czytelnego i nie nasuwającego żadnych wątpliwości wniosku skarżącego z dnia 28 listopada 2012 roku (k. 1 akt administracyjnych) o zbadaniu aktualnie istniejącego zagrożenia w eksploatacji przedmiotowej kotłowni gazowej. Organy naruszyły także art. 105 kpa, uznając przedwcześnie wynik sprawy za bezprzedmiotowy – nie dokonując wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zasadnym, bowiem, zarzutem skarżącego, jest niedokonanie skutecznej kontroli lub oględzin miejsca instalacji przedmiotowego urządzenia. Oparcie się wyłącznie na dokumentacji przedstawionej przez inwestora – nie potwierdzonych kserokopii – nie można uznać za wyjaśnienie sprawy. W szczególności dokumentacja fotograficzna – nie obrazująca całości instalacji gazowej kotłowni i pomieszczenia, w którym się znajduje oraz nie mająca żadnego potwierdzenia za zgodność ze stanem faktycznym – nie może być uznana za dowód w sprawie. To kontrola lub oględziny organu winny bezspornie ustalić czy kotłownia gazowa spełnia wszelkie warunki zgodne z prawem pozwalające jej na bezpieczną eksploatację. Zapoznanie się jedynie z decyzją o pozwoleniu na budowę i integralną częścią tej decyzji – projektem budowlanym jest pierwszym etapem działania organu w tej sprawie. Zabrakło, zdaniem Sądu, konfrontacji tej wiedzy ze stanem faktycznym – to jest eksploatacją kotłowni w miejscu jej posadowienia, co należy do zadań Inspekcji Nadzoru Budowlanego sformułowanych w art. 81 ustawy z 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zmianami). Konfrontacja ta dałaby jednoznaczną odpowiedź na pytanie czy inwestor już po odbiorze kotłowni, nie zmienił czy też nie dokonał takich zmian, które są niezgodne z przepisami prawa. Na podkreślenie zasługuje okoliczność że mamy do czynienia z urządzeniem, którego niewłaściwa eksploatacja może zagrozić życiu lub zdrowiu ludzi. Dlatego też organy winny zastosować daleko idącą wnikliwość i zdecydowanie w sprawdzeniu działania tejże kotłowni. Fakt nieprawidłowości w jej działaniu został już stwierdzony przez organy Państwowej Straży Pożarnej w B., które wszczęły postępowanie w zakresie swojej właściwości. Nie to organów Inspekcji Nadzoru Budowlanego do prowadzenia postępowania w zakresie kognicji tego organu, określonej przepisami prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny zastosować się do wytycznych zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Mając całokształt powyższych rozważań na względzie Sąd uznał skargę za zasadną i uchylił decyzje organów obu instancji, uznając je za niezgodne z prawem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zmianami). O wykonalności niniejszego wyroku Sąd rozstrzygnął w myśl art. 152 cytowanej ustawy, o kosztach zaś na podstawie art. 200 tejże ustawy.