II SA/Bk 34/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Wójt Gminy F. decyzją z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] ustalił na rzecz R. M. (dalej: "Skarżący") warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę pomostu do uprawiania rekreacji, turystyki i amatorskiego połowu ryb o długości całkowitej do 11 m, głębokości wody do 2,5 m i pow. do 40 m2 na działce ozn. nr geod. [...] (jezioro G.) oraz części działki [...] w obrębie G., gmina F. Organ I instancji w celu ustalenia warunków zabudowy przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki utrwalone zostały w formie tekstowej i graficznej. Obszar analizowany został wyznaczony w odległości 50 m od granic terenu inwestycji. Organ ustalił, że pomost stanowi urządzenie wodne powiązane funkcjonalnie ze zbiornikiem wodnym, na którym ma być realizowany, nie godzi przy tym w istniejący sposób zagospodarowania terenu, stanowi jego uzupełnienie. Działka objęta wnioskiem posiada dostęp do gminnej drogi powiatowej poprzez działkę inwestora nr [...]. Organ stwierdził, że inwestycja objęta wnioskiem nie wymaga uzbrojenia technicznego, a teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a ponadto, że decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji został przesłany do Starosty S. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (Wydział Spraw Terenowych I w S.) celem jego uzgodnienia. Ponadto pracownik Urzędu Gminy F. zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy do pracownika Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych. W odpowiedzi otrzymał wiadomość na adres poczty elektronicznej, w której wskazano, że działka nr geod. [...] - jezioro G. jest wodą publiczną będącą własnością Skarbu Państwa, wobec której prawa właścicielskie wykonuje Marszałek Województwa. Wskazano w niej ponadto, że zabronione jest niszczenie lub uszkadzanie urządzeń melioracji wodnej oraz że na wykonanie urządzeń wodnych konieczne jest pozwolenie wodnoprawne. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w W. Zdaniem tego organu, decyzja Wójta została wydana z rażącym naruszeniem prawa przejawiającym się niedokonaniem - wbrew wymogom art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") - analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie spełnienia warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Skarżący zauważył też, że zgodnie z art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy organ powinien przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Wymagane jest również przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie ze standardami przewidzianymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyniki tej analizy sporządzone w formie graficznej i tekstowej powinny stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem odwołującego się organu, organ wydający decyzję ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że pomost stanowi urządzenie wodne powiązane funkcjonalnie z istniejącym zbiornikiem wodnym jakim jest jezioro G. i stanowi uzupełnienie istniejącego zagospodarowania. Nie podał natomiast, dlaczego odstąpił od przeprowadzenia analizy, nie oznaczył obszaru analizowanego, a na załącznikach do decyzji nie wskazano żadnych innych urządzeń wodnych. Wskazano na nim jedynie linię rozgraniczającą teren inwestycji. To, przy braku wyników analizy w formie tekstowej i graficznej, uniemożliwia przyjęcie, że spełnione zostały warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Brak analizy świadczy też o wadliwości decyzji Wójta, ponieważ jej wyniki utrwalone w formie tekstowej i graficznej powinny być nieodłącznym elementem decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ przytoczył przepisy art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wskazał, że do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie odesłania z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stosuje się też m.in. przepisy art. 52, czy art. 54 tej ustawy dotyczące wymogów-wobec wniosków o ustalenie warunków zabudowy i konstrukcji decyzji wydawanej w tym przedmiocie. Następnie organ stwierdził, że inwestycja, którą realizować zamierza Skarżący polega na budowie całkowicie nowego obiektu, a konkretnie pomostu przeznaczonego do celów rekreacyjno-wędkarskich, uznanego przez inwestora za uzupełnienie zabudowy istniejącej na działce objętej wnioskiem, na której jest obecnie zlokalizowana zabudowa rekreacyjno-letniskowa. Pomost jest szczególnym rodzajem budowli, należy bowiem do urządzeń wodnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. g ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.). Organ stwierdził, że budowa pomostu na obszarze pozbawionym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut odwołania, że organ I instancji nie przeprowadził analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż – jak wskazał - w aktach sprawy znajdują się utrwalone w formie graficznej i tekstowej wyniki tej analizy. Organ zakwestionował jednak sposób dokonania tejże analizy. Organ wskazał, że obszar analizowany został oznaczony na mapie. Wójt sporządzając swoją analizę nie wyjaśnił jednak w żaden sposób, którą odległość potraktował jako front działki będący podstawą wyliczenia granic obszaru analizowanego. Jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie nie daje graficzna prezentacja wyników analizy, gdzie z jednej strony linią koloru niebieskiego oznaczony jest "front" działki ozn. nr geod. [...] (która jest też działką objętą wnioskiem), z drugiej zaś strony kierunek wjazdu na działkę (który decyduje, że dana granica działki jest jej frontem) oznaczony jest na froncie działki ozn. nr [...] przyległej do drogi gminnej ozn. nr geod. [...]. W wyjaśnieniu tej wątpliwości nie pomaga też tekstowa cześć analizy, w której wskazano jedynie, że obszar analizowany został wyznaczony w odległości 50 m od granic terenu inwestycji i "uznaje się go za wystarczający do przeprowadzenia analizy". Organ I instancji wyjaśnił, że odległość 50 m - liczona od granic działki objętej wnioskiem, a nie granic terenu inwestycji – jest to odległość najmniejsza, jaka może być przyjęta przez organ w sytuacji, gdy front działki jest szczególnie wąski i przy uwzględnieniu jego długości trudno byłoby w zadowalający sposób określić obszar analizowany. Zasadą jest natomiast to, że przy określaniu granic terenu objętego analizą należy wziąć pod uwagę właśnie długość frontu działki objętej wnioskiem i dlatego tak ważnym jest, by został on wskazany w sposób prawidłowy i czytelny, by jasnym też było, dlaczego organ przyjął odległość odmienną. SKO nie podzieliło też twierdzenia organu I instancji, że został spełniony warunek związany z zasadą tzw. "dobrego sąsiedztwa" wyrażony w art. 61 ust. 1 pkt l u.p.z.p. Uznając wnioskowaną inwestycję za spełniającą przesłanki ustalenia waunków zabudowy w tym zakresie Wójt wskazał bowiem, że pomost stanowi urządzenie wodne powiązane funkcjonalnie z istniejącym zbiornikiem wodnym, które nie godzi w zastany sposób zagospodarowania terenu. Tymczasem zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. organ winien w obszarze analizowanym odnaleźć przynajmniej jedną działkę sąsiednią do działki objętej wnioskiem, która będzie dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowaną w sposób umożliwiający ustalenie wymagań dla nowej zabudowy. Dlatego ważne jest prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego, który ma ująć pewną urbanistyczną całość pozwalającą na określenie cech charakterystycznych zabudowy istniejącej na danym obszarze, odnoszonych następnie do nowej zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego, nie można odnosić zasady "dobrego sąsiedztwa" do samej działki przeznaczonej pod inwestycję. Nie ma więc znaczenia, czy planowany pomost wykazuje funkcjonalne powiązanie ze zbiornikiem wodnym, na którym ma powstać, ważne jest zaś czy działki sąsiednie, tj. ujęte w obszarze analizowanym i dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w taki sposób, że jego lokalizacja może być uznana za kontynuację lub przynajmniej uzupełnienie istniejącej na nich obecnie zabudowy. Należy przy tym wskazać konkretnie która działka, czy które działki posłużyły do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ odwoławczy zgodził się z organem odwołującym co do tego, że wyniki owej analizy utrwalone w formie graficznej i tekstowej stanowić powinny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1 rozporządzenia), Załączniki i sama decyzja stanowią integralną całość, powinny zatem spełniać te same wymogi i przede wszystkim być w całości doręczone stronom postępowania. Tym samym przesłanie stronie decyzji lokalizacyjnej bez wymaganych prawem załączników świadczy o wadliwości tej decyzji, która bez nich nie może zostać uznana za kompletną. Wójt stronom przesłał jedynie decyzję z dołączoną do niej mapą, na której oznaczone zostały linie rozgraniczające teren inwestycji, tym samym nie doręczył im kompletnego rozstrzygnięcia. Odnośnie postępowania uzgodnieniowego Kolegium zakwestionowało prawidłowość uzgodnienia decyzji z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych. Wskazano, że w aktach sprawy pojawia się wprawdzie wydruk potwierdzający wymianę wiadomości w formie elektronicznej za pomocą poczty e-mail pomiędzy pracownikiem Urzędu Gminy F., a pracownicą Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych dotyczących uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, jednakże nie można ich uznać za dokonanie uzgodnienia decyzji w rozumieniu art. 60 ust. 1 w zw. z art. 106 k.p.a. SKO zauważyło, że jeżeli przepisy wymagają nawiązania współpracy organów przy wydawaniu decyzji, ich współdziałanie nie może odbywać się w dowolny sposób.. Tryb w jakim odbywa się współpraca pomiędzy organami również nie pozostaje bez znaczenia, tu art. 106 k.p.a. przewiduje wyraźnie, że organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2 art. 106). Zaś organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je w formie postanowienia zaskarżalnego przez stronę, wydawanego niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin (§315 art. 106). Z korespondencji mailowej dołączonej do akt sprawy nie wynika zaś, czy osoba, która odpowiedziała na prośbę o uzgodnienie była upoważniona do działania w imieniu organu uzgadniającego, o samym fakcie przystąpienia do uzgodnienia nie powiadomiono stron i nie otrzymały one wyrażonego we właściwej formie stanowiska organu uzgadniającego, ale przede wszystkim nie wiadomo, czy w ogóle do organu uzgodnieniowego dotarła treść konsultowanego aktu, brak jest bowiem wzmianki o jakimkolwiek załączniku do maiła skierowanego pod adres poczty internetowej z prośbą o uzgodnienie. Zdaniem SKO taka wymiana wiadomości nie może zatem być potraktowana jako właściwy sposób uzgodnienia decyzji administracyjnej. Kwestią odrębną jest to, czy w rozpoznawanej sprawie uzgodnienie decyzji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej było konieczne. Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając jej naruszenie: - art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 u.p.z.p., - art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy Prawo budowlane oraz - niewłaściwe zastosowanie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Skarżący zwrócił się o rozstrzygnięcie, czy dla urządzenia wodnego, jakim jest pomost o parametrach określonych w tej sprawie, wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2016 r. Zdaniem Skarżącego, skoro budowa pomostu nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, to nie wymaga też ustalenia warunków zabudowy. Ponadto, zdaniem Skarżącego, SKO błędnie przytoczyło przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., które odnosi się do nowych obiektów budowlanych a nie do urządzeń wodnych podlegających prawu wodnemu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd bada zatem czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy. Wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie wskazanego przepisu możliwe jest w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym wydana została kwestionowana w odwołaniu decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia gdy postępowanie przed organem pierwszoinstancyjnym zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy organ ten nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, gdy wprawdzie zostało ono przeprowadzone ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych oraz w przypadku naruszenia przepisów postępowania będących podstawą do wydania określonego rodzaju decyzji (vide: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 rok, str. 518-519). Na tej podstawie postawić wypada tezę, iż wydanie decyzji kasacyjnej wymaga wykazania przez organ odwoławczy takiego naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać co do istoty. Decyzja kasacyjna skutkująca przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały wymienione w treści art. 138 § 2 K.p.a. Żadne inne wady postępowania czy wady decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Wykładnia rozszerzająca analizowanego przepisu jest niedopuszczalna, co nie jest kontestowane ani w doktrynie, ani w judykaturze. W ocenie Sądu poziom nieprawidłowości, jakich dopuścił się w sprawie organ I instancji uzasadniał podjęcie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zanim jednak zostaną omówione naruszenia Sąd uznaje za zasadne odnieść się do podniesionej przez Skarżącego kwestii, czy dla inwestycji w postaci budowy pomostu do uprawiania rekreacji, turystyki i amatorskiego połowu ryb wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazać należy, że pomost jest zaliczany na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 469) do urządzeń wodnych, czyli urządzeń służących korzystaniu z zasobów wodnych. Wykonywanie urządzeń wodnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie bowiem z art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Pozwolenie takie wydawane jest na wniosek (art. 131 ust. 1 ustawy Prawo wodne). Przepis art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne wskazuje, że w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego do wniosku dołącza się decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana. W świetle przytoczonych przepisów nie budzi wątpliwości Sądu, że skoro budowa pomostu wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, to koniecznym jest również wcześniejsze uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydanie takiej decyzji następuje zaś w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Rację ma organ, że pomost jest obiektem budowlanym, stanowi rodzaj budowli i jego budowa wymaga uzyskania wskazanej decyzji. Przechodząc do zagadnień, które stanowiły podstawę uchylenia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, należy odnotować, że zgodnie z art. 61 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1.co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązują właściwy w sprawie organ do dokonania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organ I instancji przeprowadzając analizę dopuścił się jednak nieprawidłowości, które uzasadniały uchylenie jego decyzji przez organ odwoławczy. Przede wszystkim zgodzić się należy z SKO, że w decyzji Wójta brak jest wyjaśnienia, którą odległość potraktował jako front działki dla wytyczenia obszaru analizowanego. Brak jest również wyjaśnienia, z jakiego powodu organ przyjął długość 50 metrów. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że odległość tą przyjmuje się wówczas, gdy front działki jest szczególnie wąski i w związku z tym trudno byłoby przyjąć obszar analizowany w sposób rozsądny. Kwestia ta niewątpliwie wymaga wyjaśnienia. Rację ma też SKO, że organ I instancji nie zbadał w sposób wymagany przepisami warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa", wyrażonego w art. 61 ust. 1pkt 1 u.p.z.p. Organ I instancji nie wskazał, która działka czy też działki posłużyły do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ wskazał jedynie na funkcjonalne powiązanie pomostu ze zbiornikiem wodnym. Samo to stwierdzenie nie jest wystarczające do przyjęcia, że w sprawie dokonano analizy przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zasadnie też organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść § 9 Rozporządzenia, zgodnie z którym warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1), a wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Istotnie analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ I instancji przesłał stronie postępowania wyłącznie treść decyzji wraz z mapą. Oznacza to, że strona postępowania nie otrzymała decyzji kompletnej. W ocenie Sądu powyższe naruszenia zasad procedury jak też konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy są na tyle istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, że koniecznym było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Mając to na uwadze Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.