II SA/Bk 348/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej ustania prawa do zasiłku przedemerytalnego - oddala skargę.- Starosta Ł. postanowieniem z dnia [...]03.2004 r. znak: [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu żądania Pana A. S. wznowił postępowanie w sprawie ustania prawa ww. do zasiłku przedemerytalnego z dniem [...]02.1999 r. z powodu nie spełnienia warunków określonych w art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...]02.1999 r. Nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...]03.2004 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...]02.1999 r. Nr [...] dotyczącej ustania prawa Pana A. S. do zasiłku przedemerytalnego z dniem [...]02.1999 r. z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z póź. zm.). W uzasadnieniu podkreślił, że ww. przestał spełniać warunki określone w ustawowej definicji osoby bezrobotnej – art. 2 ust. 1 pkt 2, gdyż nie był gotowy do podjęcia pracy. Ponadto stwierdził, że nie zaistniała przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Przeprowadzone co do przyczyny wznowienia postępowanie nie wykazało bowiem, iż Pan A. S. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji Pan A. S. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji z dnia [...]02.1999 r. w sprawie ustania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Ponownie podnosi, iż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, o którym ani on ani jego małżonka nie zostali poinformowani. Ponadto uważa, że prowadzone w 1999 r. postępowanie zostało wszczęte bezpodstawnie i bezprawnie. Nie zgłoszenie się na wezwanie urzędu pracy nie mogło bowiem stanowić podstawy do ustania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wojewoda P. decyzją z dnia [...]04.04 r. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając iż nie narusza ona prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu odwoławczego wywiódł Pan A. S. zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 9,10 i 11 oraz art. 109 Kpa, jak również obowiązujące w 1999 roku przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał jej argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Prawidłowe jest stanowisko organu, polegające na stwierdzeniu, iż w sytuacji przyznania skarżącemu zasiłku przedemerytalnego – winien on zawiadomić właściwy organ o każdej zmianie dotyczącej jego sytuacji prawnej, w tym i o zmianie adresu (art. 37 n i art. 26 oraz pkt 2 ust. 1 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu – tekst jednolity: Dz. U. Nr 25 poz. 128 z 1997 r. z późn. zm.). Obowiązek informowania o zmianie adresu wynika również z art. 41 Kpa. Należy podkreślić, że Pan A. S. został o wyżej wymienionym obowiązku pouczony. Świadczy o tym oświadczenie złożone przez skarżącego z dnia [...]08.1998 r., w szczególności pkt 14 tegoż oświadczenia (k. 19 akt administracyjnych). Skoro więc Pan A. S. nie powiadomił o zmianie swojego adresu – to organ prawidłowo wysyłał wszelką korespondencję, łącznie z decyzją z dnia [...]02.1999 r. Nr [...], na adres wskazany przez skarżącego tj. [...] Ł., ul. K. [...]. Jak wynika zaś z akt sprawy – doręczenie powyższej decyzji nastąpiło zgodnie z treścią art. 44 Kpa (k. 28 akt administracyjnych). W świetle wyżej wymienionych okoliczności nie można uznać, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji w dniu [...]02.1999 r. Tak więc nie zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i organ zasadnie odmówił uchylenia niniejszej decyzji. W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd nie dokonał merytorycznej oceny decyzji z dnia [...]02.1999 r., bowiem skarżący, w sytuacji prawidłowego doręczenia, winien był kwestionować jej treść na drodze postępowania odwoławczego, a nie w wyniku postępowania wznowieniowego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.).