II SA/Bk 350/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M.J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi K. L.-K. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej M. J. D. wykonane na zasadzie prawa pomocy. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]utrzymano w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskami z dnia [...] stycznia 2014 r., zmodyfikowanymi w trakcie wywiadu środowiskowego, M.J. D. (zwana dalej skarżącą) wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. o przyznanie jej specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności, środków czystości i higieny, na opłaty mieszkaniowe (w tym : energię elektryczną, czynsz, telefon, internet w miesiącu lutym 2014 r.), zakup papieru do drukarki, chlebaka, suszarki do bielizny, biletów BKM, leków, wymianę wodomierza, zakup żarówek, okularów optycznych, farby do pomalowania łazienki, uszczelek do kranów. Po rozpatrzeniu ww. wniosków organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr[...], przyznał skarżącej specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie wskazanych wyżej potrzeb w kwocie 380,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dochód wnioskodawcy wynosi 549,00 zł i jest wyższy od kwoty 542,00 zł, stanowiącej kryterium dochodowe na osobę samotnie gospodarującą. Stwierdzono, że trudna sytuacja życiowa strony skarżącej uzasadnia przyznanie pomocy doraźnej w formie specjalnego zasiłku celowego. Organ wyjaśnił zasady przyznawania tego rodzaju świadczenia podając, że przy ustalaniu wysokości zasiłku wzięto pod uwagę sytuację życiową wnioskodawcy, a także środki finansowe, jakimi dysponuje MOPR na tę formę pomocy. Nadmieniono, że do Ośrodka wpływa miesięcznie ok. 1600 wniosków, przy czym dochód miesięczny na zasiłki celowe w 2012 r. wynosi ok. 400.000 zł. Stwierdzono, że kwota przyznanego świadczenia nie mogła być wyższa. Wysokość pomocy została ustalona w oparciu o analizę udokumentowanej sytuacji życiowej wnioskodawcy, pilność i zasadność zgłoszonej potrzeby, a także z uwzględnieniem potrzeb innych osób i rodzin ubiegających się o pomoc w formie zasiłków celowych oraz odpowiednio do możliwości finansowych Ośrodka. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zakwestionowała wysokość przyznanej pomocy. Odwołanie uzupełniła załącznikami z dnia [...] lutego 2014 r., w tym fakturami na zakup leków, suszarki, papieru do drukarki i podkładki chłodzącej, przelew za internet oraz wydruki płatności kartą w sklepach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] marca 2014 r. orzekło o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że łączny dochód strony wynosi 549 zł miesięcznie i przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące 542 zł. Powołując się na art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 182) - zwanej dalej "u.p.s." Kolegium podkreśliło, że wskazany wyżej przepis przesądza o wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego. Może on być przyznany w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w sytuacjach wyjątkowych, niecodziennych, bowiem o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Przyznanie takiego zasiłku nie jest obowiązkiem organu. W związku z tym, że możliwości finansowe organów pomocy społecznej są ograniczone, rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego specjalnego należy mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej, często pozbawionych jakichkolwiek źródeł utrzymania, które muszą być traktowane priorytetowo przez organy udzielające pomocy ze środków społecznych Mając powyższe na względzie organ potwierdził, że sytuacja odwołującej jest trudna ze względu na jej stan zdrowia. Nie mniej jednak nie jest możliwe przyznanie ww. przedmiotowego zasiłku w kwocie w pełni pokrywającej zgłoszone potrzeby, gdyż średnia wysokość zasiłków celowych wynosi około 250 zł. W ocenie Kolegium, organ I instancji przyznał zasiłek w granicach możliwości finansowych Ośrodka i nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wywiodła skargę do tutejszego sądu administracyjnego, wnosząc o: 1. uchylenie w całości decyzji [...]pozostającej w sprzeczności z jej wnioskiem i o rozpatrzenie jej w oparciu o wniosek; 2. uchylenie w całości decyzji [...]jako godzącej w konstytucyjne prawa osoby niepełnosprawnej ruchowo w stopniu umiarkowanym, niedowidzącej, niedosłyszącej i zakażonej HCV przez placówkę służby zdrowia, 3. Przydzielenie jej pomocy prawnej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że jest osobą mocno schorowaną i niepełnosprawną. Zarzuciła organowi niechęć do zrozumienia trudnej sytuacji życiowej i jej potrzeb oraz tworzenie fikcji pomocy poprzez przyznawanie specjalnych zasiłków celowych w kwotach nieadekwatnych do kosztów realizacji celów. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu złożyła uzupełnienie skargi na decyzję SKO w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr[...]. Strona skarżąca poprała skargę oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, jaki również o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżone decyzji, pomimo że decyzja organu I instancji winna być uchylona przez organ II instancji; b) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie decyzji organu I instancji, pomimo że organ II instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję; c) art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a, poprzez nie prowadzenie postępowania przez organ administracji w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu, nie umożliwienie jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, pomimo tego, że nie zaistniały przesłanki od odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; d) art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy , w tym pominięcie okoliczności, że skarżącej nie zagwarantowano możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, nie poczynienie ustaleń w zakresie sprecyzowania w jakiej wysokości skarżąca oczekuje od organu pomocy społecznej zasiłku, zupełnym pominięciu załączonych przez nią do odwołania dowodów w postaci faktur i wydruków; e) art. 8 i 107 § 3 k.p.a, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbył ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazanie jakiegokolwiek dowodu dla uprawdopodobnienia stanowiska, że ośrodek pomocy społecznej nie posiadał wystarczających środków na przyznanie zasiłku celowego skarżącej w kwocie w pełni pokrywającej jej zgłoszone potrzeby i nie wskazania faktów, które uznał za udowodnione; II. Naruszenie przepisu prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej polegające na przyznaniu skarżącej specjalnego zasiłku celowego na dofinansowanie wskazanych przez nią potrzeb jedynie w kwocie 380.00 zł, w sytuacji gdy decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego specjalnego, aczkolwiek ma charakter uznaniowy, to w niniejszej sprawie była rozstrzygnięciem dowolnym, a pod pojęciem "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy rozumieć przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego, jak w przypadku skarżącej, co doprowadziło tym samym do naruszenia art. 6 k.p.a. W uzasadnieniu strona skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego specjalnego wprawdzie ma charakter uznaniowy, to nie może być rozstrzygnięciem dowolnym. Pełnomocnik podniosła m.in., że w niniejszej sprawie nie zostały ustalone wszystkie niezbędne okoliczności konieczne do jej rozpatrzenia. Pomimo, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego oraz w odwołaniu powoływała się na trudną sytuację rodzinną i materialną, przedkładając stosowne dokumenty, organy skupiły się jedynie na kwestii wyjaśnienia, że zasady przyznawania zasiłku celowego odbiegają od zasad przyznawania zasiłku celowego, natomiast w ogóle nie ustosunkował się do przedłożonych przez skarżącą dokumentów. Zdaniem pełnomocnika w przedmiotowej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 41 u.p.s., gdyż skarżąca znajduje się w bardzo trudnej sytuacji osobistej, rodzinnej, życiowej, majątkowej, niezawinionej przez siebie, uzasadniającej przyznanie pomocy w kwocie w pełni pokrywającej zgłoszone potrzeby, pomimo przekroczenia ustawowego kryterium dochodowego. Strona skarżąca podniosła również, że nieprawidłowe jest uzasadnienie wysokości przyznania pomocy finansowej w oparciu o ogólnikowe twierdzenie, że przy ustalaniu zasiłku wzięto pod uwagę środki finansowe jakimi dysponuje MOPR, bez odniesienia się do konkretnie załatwionych spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej i co należy podkreślić pozytywnej dla strony, bo przyznającej zasiłek celowy decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych decyzji. Podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowi cyt. ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 41 pkt 1 u.p.s., w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Ze wskazanego przepisu wynika, że specjalny zasiłek celowy może być przyznany także tym, którzy nie spełniają podstawowej przesłanki uzyskania świadczeń z pomocy społecznej tj. kryterium dochodowego, ale wyłącznie pod warunkiem, że ich sytuacja stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek". Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły, że skarżąca przekracza kryterium dochodowe ustalone dla osoby w rodzinie. Faktu tego nie kwestionuje także skarżąca. Jeśli natomiast chodzi o przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku" to wskazać trzeba, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż chodzi o sytuację zupełnie wyjątkową, przypadek wyraźnie odbiegający od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Będzie to zatem sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość pozwala stwierdzić, że tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych. Zdarzenia takie wykraczają granicami przewidywalności poza wszelkie możliwości ludzkiej zapobiegliwości życiowej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1099/12). Przyznanie tego świadczenia nie jest obowiązkiem organu, ale wymaga wszechstronnej oceny sytuacji wnioskodawcy. Dlatego też decyzja w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Zdaniem Sądu zauważenia wymaga, że w sprawie niniejszej organy przyznając skarżącej świadczenie w kwocie 380 zł oceniły, że w jej sytuacji można mówić o szczególnie uzasadnionym przypadku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, dochód wnioskodawcy wynosi 549,00 zł i jest wyższy od kwoty 542,00 zł, stanowiącej kryterium dochodowe na osobę samotnie gospodarującą. Stwierdzono, jednak że trudna sytuacja życiowa strony skarżącej uzasadnia przyznanie pomocy doraźnej w formie specjalnego zasiłku celowego. Niezasadny jest zarzut strony skarżącej dotyczący wysokości przyznanego jej świadczenia. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 2 i 3 u.p.s. celem pomocy społecznej jest jedynie pomoc i wspieranie rodzin w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej i zaspokajanie ich niezbędnych potrzeb, a także wspieranie w podejmowaniu działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się. Tym celem nie jest zapewnianie świadczeniobiorcy stałego źródła utrzymania na poziomie i w wysokości przez niego oczekiwanej oraz gwarantującej zwrot wszelkich poniesionych wydatków, w szczególności wówczas, gdy osoba ta przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do udzielenia pomocy. Organ nie jest zobowiązany do zastępowania wnioskodawcy w staraniach o uzyskiwanie środków na pokrycie niezbędnych jego potrzeb, a jedynie udzielenie wsparcia w tym zakresie. Stąd też oczywiste jest, że nie wszystkie potrzeby wnioskodawców i nie w każdym zakresie mogą być zrealizowane. Nie miało też wpływu na wynik sprawy pominięcie przez organ dołączonych przez skarżącą do odwołania dowodów w postaci faktur i wydruków, jak również niesprecyzowanie wysokości wnioskowanego świadczenia. Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy w sposób przekonujący wykazały, dlaczego przyznały wnioskodawczyni świadczenie w kwocie 380 zł. Sporządzone przez organ uzasadnienie zaskarżonej decyzji uprawnia do wniosku, że rozstrzygnięcie nie przekracza granic uznania administracyjnego. Organy wyjaśniły, że przy ustalaniu wysokości zasiłku wzięto pod uwagę sytuację życiową wnioskodawcy, a także środki finansowe, jakimi dysponuje MOPR na tę formę pomocy. Przedmiotowe uznanie obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej Z akt sprawy wynika, że organy wskazały, że do Ośrodka wpływa miesięcznie ok. 1600 wniosków, przy czym dochód miesięczny na zasiłki celowe w 2012 r. wynosi ok. 400.000 zł. Stąd za bezzasadny Sąd uznał zarzut dotyczący nieprawidłowego uzasadnienia wysokości przyznania pomocy finansowej, a tym samym naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, nie stwierdził naruszenia art. 41 pkt 1 u.p.s. Nie można też postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy, a o wysokości przyznanego świadczenia decydowała zarówno sytuacja życiowa wnioskodawczyni, a więc możliwość zabezpieczenia potrzeb przez skarżącą przez wykorzystanie własnych środków i możliwości, jak również trudna sytuacja finansowa ośrodka pomocy społecznej. Kontrola przez sąd decyzji uznaniowej ogranicza się do zbadania jej zgodności z prawem, bez analizy celowości jej wydania i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 k.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków finansowych. W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 179/14, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Nie doszło również do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSA WSA 2006, nr 6, poz. 157; OSP 2007, z. 3, poz. 26), na przykład, że "niewydanie i niedoręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa przed wydaniem decyzji, uniemożliwiło jej na przykład zgłoszenie wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadka danej osoby" (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., II GSK 431/12, LEX nr 1145527). W przedmiotowej sprawie ww. sytuacja nie miała miejsca.. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 81 k.p.a., bowiem przedłożone przez stronę skarżącą dowody nie wpłynęłyby na zmianę pozytywnej dla niej decyzji, tym bardziej w kontekście przyznanej kwoty przez organ I instancji. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Nie doszło też do naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).