II SA/Bk 355/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu A. N. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 311,50 (trzysta jedenaście złoty pięćdziesiąt groszy) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] stycznia 2007 r. do Starosty B. - celem wykonania -wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. III Wydział Karny z dnia [...] października 2006 r. (sygn. akt III [...]). Powyższym wyrokiem orzeczono wobec Z. O. między innymi środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat z zaliczeniem na poczet orzeczonego środka karnego okresu jego rzeczywistego stosowania od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. od dnia [...] lipca 2006 r. Na podstawie powyższego wyroku, Starosta B. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi i decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] cofnął Z. O. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B (prawo jazdy nr [...]). Od tej decyzji Z. O. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wnosząc o jej zmianę i skrócenie okresu zatrzymania prawa jazdy do 12 miesięcy. Skarżący podniósł, iż posiada trudną sytuację materialną i osobistą, ma na utrzymaniu dwie córki, sam jest w podeszłym wieku i utrzymuje się z prac dorywczych. Powyższe okoliczności zostały jednak pominięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło jego zarzutów i decyzją z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 182 § 1 i § 2 kodeksu karnego wykonawczego. Redakcja zaś tego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż organ I instancji właściwy w sprawach wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi (Starosta), działając na jego podstawie związany jest rozstrzygnięciem zawartym w prawomocnym wyroku sądu. Powołana norma prawna zawiera bezwzględny nakaz cofnięcia uprawnień, a warunkiem podjęcia takiego rozstrzygnięcia jest jedynie doręczenie organowi prawomocnego wyroku orzekającego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Tymczasem bezspornym w sprawie jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem z zastosowaniem powyższego środka karnego, który został przesłany do wykonania Staroście B. w dniu [...] stycznia 2007 r. Z tych też względów zaskarżona decyzja jest zgodna z treścią art. 182 kodeksu karnego wykonawczego, zaś przywołane przez skarżącego zarzuty nie mogą być uwzględnione jako przesłanki uzasadniające uchylenie kontrolowanego rozstrzygnięcia. Nie godząc się z powyższą decyzją Z. O. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając jej naruszenie przepisów: 1) art. 182 k.k.w. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie z pominięciem treści i uzasadnienia odwołania, 2) art. 138 k.p.a. - poprzez pominięcie dyspozycji § 2 tej normy prawnej przywołanej w sprawie niewłaściwie, 3) art. 107 k.p.a. - poprzez zaniechanie sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, 4) art. 139 i 140 k.p.a. - poprzez pominięcie ich treści i faktycznej sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego. Nadto skarżący podniósł, iż Kolegium wydało decyzję pośpiesznie, bez wskazania podstawy prawnej oraz podkreślił, iż czyn, za który został skazany był pierwszym tego rodzaju zdarzeniem, za które został surowo ukarany, zaś bez prawa do kierowania pojazdem nie jest w stanie wykonywać nawet prac dorywczych i zmuszony jest pozostawać bez środków na utrzymanie siebie i rodziny. W tym stanie rzeczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrócenie jej organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem uwzględnienia jego sytuacji rodzinnej i materialnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (np. orzeczenia o skróceniu okresu zatrzymania prawa jazdy), ma wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonej decyzji a jedynie, uwzględniając skargę, może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu. Sąd nie posiada również kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą kontrolowanej decyzji. W niniejszej sprawie przede wszystkim zwrócić należy uwagę na charakter i treść rozstrzygnięcia zaskarżonego do sądu. W myśl bowiem art. 182 § 1 kodeksu karnego wykonawczego w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwego dla miejsca zamieszkania skazanego. Stosownie zaś do art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązującego zakazu. Mając na względzie treść przytoczonych przepisów stwierdzić należy, iż Starosta działając jako organ I instancji właściwy w sprawach wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi związany jest rozstrzygnięciem zawartym w prawomocnym wyroku sądu. Jak słusznie zauważa organ odwoławczy cytowany przepis zawiera bezwzględny nakaz (imperatyw) cofnięcia uprawnień, a warunkiem jego podjęcia jest wyłącznie doręczenie organowi prawomocnego wyroku orzekającego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. W rozpatrywanej sprawie bezspornym i niekwestionowanym przez strony jest fakt, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem z zastosowaniem wspomnianego środka karnego. Akta sprawy zawierają wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2006r. sygn. akt [...] orzekający wobec skarżącego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat z zaliczeniem na poczet orzeczonego środka karnego okresu jego rzeczywistego stosowania od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. od [...] lipca 2006r. Powyższe orzeczenie zostało przesłane do wykonania Staroście B. w dniu [...] stycznia 2006r. W tym stanie rzeczy organ I instancji zobowiązany był do wszczęcia postępowania w omawianej sprawie i w efekcie do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Sąd nie neguje natomiast trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego, jednakże ze względu na związany charakter kontrolowanej decyzji podnoszone w skardze okoliczności nie mogły zostać uwzględnione. W świetle bowiem powołanych wyżej przepisów - żadne inne przesłanki, prócz wymienionych w art. 182 kodeksu karnego wykonawczego - nie mają wpływu na podejmowane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi uznać należy je za całkowicie nieuzasadnione. Wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie poprzedziło wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W uzasadnieniu odniesiono się do niego, w szczególności dokonano jego oceny, jak również wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu decyzji. Uzasadnienie zawiera argumentację przekonywującą zarówno, co do prawidłowości jak i zasadności treści rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie uznać należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono zgodnie z art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit b w związku z § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1349 ze zm.).